Exploro en Valencia - citytrip naar Valencia

Collectie Museo National de Cerámica Y Artes Suntuarias González Martí 

Ook hier weer een kop in steenkolen-Spaans, maar wat klinkt het zonnig. Enne..., is uit mijn eerste bericht wel gebleken wat voor toffe stad Valencia eigenlijk is? Ik heb dat nog niet met zoveel woorden gezegd, toch?

Valencia is stiekem veel leuker dan ik in eerste instantie had bedacht. Ik kan je de derde stad van Spanje dan ook in meerdere opzichten van harte aanbevelen. Barcelona als nummer twee heeft natuurlijk Gaudi en die is onnavolgbaar, maar anders zou Valencia (wat mij betreft) Barcelona naar de kroon steken. Een gewaagde uitspraak, oké. Maar ik doe hem toch.

In Madrid ben ik (nog) nooit geweest, dus daar kan ik niks over zeggen.

Verrassend Valencia

Het is de diversiteit die de stad zo interessant maakt. Een zonovergoten mengelmoes van oud en nieuw, cultuur, strand, groen, rust én reuring. Grootsteeds, maar ook provinciaals. Authentiek. Urban, maar ook een tikkeltje dorps. Ideaal voor de zonaanbidder, die - net als ik - ook weer niet de hele dag wil liggen stoven en bakken. Een breed, lang, lekker schoon, wit zandstrand dat vanuit het centrum van de stad met de bus in ongeveer 20 minuten te bereiken is. (Terwijl fietsen ook een prima optie is in Valencia). Alwaar geen 'Friet van Piet' of 'De Hoek van Holland'. Ook geen dreunende discotheken en opdringerige 'binnenlokkers' (hoe heten die mensen ook al weer?) op de boulevard. Wel terrasjes, restaurants en een klein, bescheiden marktje met toeristencrap en de gebruikelijke strandhandel (opblaasfiguren, teenslippers en zonnebrandcrème). 

Joel Shapiro, 'Untitled' 1974 - 1976, collectie IVAM

Museo de Bellas Artes San Pio V . Veel vroege, religieuze kunst (niet helemaal 'mijn ding').

Cosas que hacer (dingen om te doen)

Genoeg. Er zijn zat dingen om te doen. Valencia heeft meer dan 45 (...) musea waar je kunt genieten van kunst, geschiedenis, cultuur en architectuur. Genieten, genieten? Dan moet het getoonde natuurlijk wel 'je ding zijn'. (Persoonlijk heb ik bijvoorbeeld niks met historische rijtuigen of tinnen soldaatjes en daarvoor kun je hier ook terecht). Verder heeft Valencia een overzichtelijk oud centrum, (in het Catelaans ciutat vella) met diverse gratis of tegen een kleine vergoeding te bezoeken kerken, twee mooie historische poorten en een prachtige kathedraal. Daarnaast noemde ik al (in mijn post van afgelopen donderdag) de Mercat Central en de zijdebeurs (Lonja de la Seda). Ieder voor zich het bezoeken meer dan waard.
Tip: het IVAM (Institut Valencia d'Art Modern). Van de musea die ik bezocht (4) veruit mijn favoriet. Uitgebreide collectie van de Valenciaanse kunstenaar Julio González én interessante tijdelijke tentoonstellingen (met - in tegenstelling tot andere musea - uitleg in het Engels).

La mas bonita (de mooiste)

Valencia is gewoon heel relaxt. Interessante bezienswaardigheden, maar wat de stad écht leuk maakt is het plezierige karakter van de stad. Overal waar je komt hangt een lekkere ongedwongen sfeer. Ook in hoogseizoen-maand augustus geen busladingen toeristen. Gewoon her en der mensen – ook vooral veel locals – die zich verpozen en vermaken of rustig aan het werk zijn. In de parken, op het strand of in de binnenstad is het gezellig en vooral niet té druk. Zo sta je in de binnenstad binnen no time in een verlaten straatje en hoef je ook niet lang te zoeken voor een plekje op een terras.
Heerlijk!

Tip: in die middeleeuwse straatjes vooral niet teveel op je stratenplan kijken. Verdwalen ga je toch.

Collectie Keramiek Museum

Picasso in het Keramiek Museum

Joaquín Sorolla Bastida, Museum voor Schone Kunsten

Een hele fijne stad, die - mocht je plannen hebben voor een Spaans avontuur - zeker in overweging genomen kan (moet?) worden.


-X-


Maar nu genoeg over Valencia. Langzamerhand loopt de vakantie ten einde (de politiek én de eredivisie zijn weer begonnen) en in het 'najaar' (hopelijk een Indian Summer) staan er veel leuke activiteiten op stapel. Ik noem de Open Monumentendag Amsterdam, die dit jaar in het teken zal staan van 100 jaar Amsterdamse School (hierover later in de week meer).

Ik heb er zin an....


PS: weinig, of eigenlijk geen kringloop en/of rommelmarkt in Valencia. Óf ik heb me niet zorgvuldig genoeg geïnformeerd óf out of season?
Wel jammer...

Julio Gonzaez, collectie IVAM.

Alle foto's: www.agreylady.nl

Mi aventuras valencianos - citytrip naar Valencia

(En nee, dit is geen correct Spaans, maar het klinkt wel lekker). Mijn belevenissen in sinaasappelstad 'Ba'lenθja' (met je tong tussen je tanden) én bakermat van de paella. Stad aan de rivier de Turia, maar nu niet meer. Na ettelijke en vaak desastreuze overstromingen achtte men in 1957 de maat vol en de tijd rijp. Dus in de drooggelegde bedding van de omgeleide rivier bevindt zich sindsdien een ruim negen kilometer lang park. De Jardin del Túria.
Zo doe je dat en een sterk staaltje watermanagement.

Op Instagram een zeer veel gebruikte hashtag en alle liefhebbers van foto's met 'voeten-op-een-hippe-mooie-interessante-kleurrijke-zomerse-of-whatever-vloer' kunnen hun hart ophalen in Valencia (maar dat geldt voor het gehele Iberische schiereiland, Italië en Griekenland incluis). Zeer gevarieerde tegelvloeren en allerlei marmer in creatieve mozaïeken. Veel #lookingdown dus.

#ihavethisthingwithfloors

Maar evenzovele #lookingup. Al die prachtige iglesias, catedrales en campanarios. Neem de gotische zijdebeurs. De La Lonja de la Seda (rond 1490 én Werelderfgoed) tegenover de ook al veelbezochte Mercado Central is van een enorme schoonheid. En liep ik nietsvermoedend* een van de vele kerken binnen, werd ik overdonderd door de pracht en praal van het interieur. Bleek het de Sinterklaaskerk te zijn, getuige de (lichtgevende) buste van de ook in ons land overbekende heilige. 

Het summum van 18de eeuwse pronkzucht zag ik bij het palacio (van markies González Martí), waarin het Museo Nacional de Cerámica Y Artes Suntuarias is gevestigd. My goodness, hoe weelderig en wulps wil je hebben? 

1. Missionarisstandje in de 15de eeuw (La Lonja de la Seda). 2. Parroquia San Nicolás. 3. Het Palacio van markies Martí.

Ik wil nog even terugkomen op dat 'nietsvermoedend' van daarnet. Natuurlijk bereid ik mij voor op een stedentrip en/of vakantiereisje, maar ik weiger met een reisgidsje in de hand op pad te gaan. Dat is ook fysiek onmogelijk. Hoe kan ik (of wie dan ook) - naast een (aan een koordje bungelende) leesbril, mijn zonnebril, een stadsplan, mijn telefoon (voor de snelle kiek), een rugtas met foerage én mijn fotocamera ook nog eens een boekje zakformaat managen?

Nietsvermoedend*

En dan nog? Wil ik het wel allemaal weten? Al die bouwstijlen, stijlperioden, oorlogen en conflicten, koningen, keizers en admiraals, pauzen en anti-pauzen, kunstenaars en kunstenmakers. Nee, dus. Als ik iets mooi vind, dan verdiep ik mij in de onderhavige materie. Na afloop en alsnog. Heel Japans, maar ja. Dan beklijft het ook beter, toch zeker?
Na zo'n reisje volgt nooit een overhoring...

1. Julio González, 'Head with hat, 1928. Instituto Valenciano de Arte Moderno (IVAM). 2. Straatkunst. 3. 'Vertelling', Museo National de Cerámica Y Artes Suntuarias González Martí. 4. Moorse tegelkunst.

Wanneer je je ogen open houd, zie je meer. Dingen die niet in de boekjes staan. In de wijk El Carmen in de historische binnenstad stikt het bijvoorbeeld van de StreetArt. Arte de la Calle?

Arte Modeno, Arte de la Calle et musulmán

En die foto hieronder. Het (ietwat scheefgezakte) raam is dichtgemetseld en wel met brokstukken die nog voorhanden waren. Grappig toch? Wiens stenen hoofd zou dat zijn?

Daaronder een (vast vaak gefotografeerde) muur met een katten-passage (gangetje) compleet met 'fonteintje' en tegelplaquette.

Hoe het ook zij, mijn reisje naar Valencia leverde ruim vijfhonderd foto's op. En hoe maak je dan een selectie? In dit bericht kon ik er vijftien kwijt, dus nóg een blogbericht over het verrassende Valencia lijkt voor de hand te liggen. En dat is precies wat ik ga doen.


-X-


PS: hieronder twee foto's van uitersten: één van de futuristische gebouwen van Ciudad de Las Artes Y Ciencias van architect Santiago Calatrava én een foto van de - nog steeds - in bedrijf zijnde stierenvechters-arena.
(Over tradities gesproken. Tradities veranderen wel degelijk. Want stierenvechten, dát zou pas verboden moeten worden. Dieren pijnigen voor de 'lol'? Dat is hetzelfde als katknuppelen en palingtrekken en dat doen we ook niet....meer).

Alle foto's: www.agreylady.nl

It's all about the details - Museum Het Schip

Vandaag neem ik je mee terug in de tijd en wel hierom.

Gevelartiesten of ruimtekunstenaars

Naar aanleiding van het feit dat het Scheepvaarthuis (nu Grand Hotel Amrâth) precies 100 jaar geleden werd opgeleverd, is 2016 uitgeroepen tot jubileum-, dan wel feestjaar. Een centenial van de architectuurstroming die 'Amsterdamse School' is gaan heten (reden #1), mét speciaal voor deze feestelijke gelegenheid georganiseerde activiteiten. Zo kun je nog tot en met 28 augustus aanstaande terecht in het Stedelijk Museum voor de tentoonstelling "wonen in de Amsterdamse School".
Jouw razende reporter bracht - had je anders verwacht (?) - in april al een bezoek aan deze expositie en het verslag daarvan lees je hier (reden #2).

Dan reden drie en vier voor dit relaas. De gemeente Amsterdam organiseert dit jaar voor de 30ste keer Open Monumentendag en in verband met het 100 jarige bestaan van de Amsterdamse School heeft de gemeente besloten het evenement op 10 en 11 september helemaal in het teken van de Amsterdamse School te plaatsen (reden #3). (Let op: Amsterdam wijkt daarmee af van het landelijke thema, want dat is 'Iconen en Symbolen').

Open Monumentendag Amsterdam (and me)

In het Monumenten-weekend zijn (gratis) tientallen monumenten te bezoeken die normaal gesproken niet voor publiek toegankelijk zijn. Daarnaast zijn er rondleidingen, fiets- en wandeltochten, tentoonstellingen en lezingen. En aangezien een dergelijk evenement niet plaats kan vinden zonder inzet van enthousiaste vrijwilligers, heb ik mijn hulp aangeboden. Dus het zou zomaar kunnen dat je in een van de zestig deelnemende monumenten moi als gastvrouw of rondleider tegen gaat komen (reden #4).
(Je bent hierbij gewaarschuwd... :-)).

We gaan Het Schip in

De laatste - maar zeker niet de minste - reden (#5) voor deze terugblik is het heuglijke feit dat Burgemeester Eberhard van der Laan op 1 juli jl. het verbouwde Museum Het Schip heropende. Met de inlijving van de aanpalige, voormalige basisschool 'De Catamaran' kreeg hét Museum over de Amsterdamse School er vorig jaar in één klap 1.200 vierkante meter bij. En dat mocht ook wel, want Het Schip was een heel klein museumpje. Té klein (naar mijn bescheiden mening) gezien het, ook Internationale, belang van de bouwstijl, waar de stad Amsterdam naamgever van is. 

De foto's bij dit blogbericht maakte ik in en rondom het hernieuwde, charmante museum.

Deze sympathiek ogende heer is architect Michel de Klerk. Een markante persoonlijkheid die wordt gezien als artistiek voorman en zelfs de ere-titel 'de Rembrandt van de Amsterdamse School' mee kreeg. (In de rubriek 'volstrekt irrelevante, doch uiterst smeuïge weetjes': de bouwmeester was het 25ste kind uit het tweede huwelijk van een - bij Michel's geboorte - 78-jarige diamantslijper).

Detaillist en vormengenie

De Klerk is de bouwmeester van het (arbeiderswoningen)complex, dat in de volksmond Het Schip is gaan heten. De delen waaruit het driezijdig blok is opgebouwd - een laag postkantoor als achtersteven, een langwerpige romp in middel-hoogbouw en een halfopen 'boeg' met een sierlijke toren - vormen een vloeiende compositie waarbij alle accenten en details in dienst staan van het geheel*. Heel veel details, die ik heb proberen vast te leggen in de foto's.

Zou je de eerste foto in dit bericht nog even willen bekijken? Wat je ziet is één van de 'grapjes' (soms met een moralistische, opvoedende ondertoon) die De Klerk toepaste in het (voormalige) postkantoor dat onderdeel uitmaakt van Het Schip-complex. De architect verwerkte meerdere verwijzingen die betrekking hebben op het toenmalige post(giro)-, telegraaf- en telefoonverkeer in het interieur. Om die saillante details te kunnen horen, raad ik je aan de (bij de entreeprijs inbegrepen) rondleiding te volgen. Het postkantoor is namelijk niet toegankelijk voor zelfstandige, individuele bezichtiging.

It's all in the details...

In de tuin van het museum straatmeubilair uit het begin van de vorige eeuw

To be continued...


-X-


Nu eerst: óp naar Valencia.
Mijn blog is twee weken wegens vakantie gesloten. Volg mij in de tussentijd op Instagram en/of Facebook (zo je wilt).

"Later......"!

Links vaas van (architect en tijdgenoot) De Bazel in de tentoonstelling, rechts (identieke) vaas De Bazel in mijn vitrinekast..... :-)

* bron: Delta
Alle foto: roomservice13.nl

Helmut Newton, professioneel voyeur in FOAM

Laat ik mij om te beginnen verontschuldigen voor het schaamteloos pikken van 'professioneel voyeur' als kop boven dit blogbericht. Die heb ik niet van mezelf, maar die headline komt uit een artikel in de Vogue van deze maand. De glossy besteedt in het juli/augustus-nummer (ook) aandacht aan het werk van Helmut Newton naar aanleiding van de tentoonstelling in FOAM.

En over schaamteloos gesproken. Het is een gotspe. Hoe durf ik. Een reportage maken vanuit een museum gespecialiseerd in fotografie. Daar kiekjes schieten - want meer is het natuurlijk niet - en die dan vervolgens hier laten zien. Snapshots maken van het werk van een van de beste (mode)fotografen van de wereld.
Het moet niet gekker worden...

A Retrospective

Voor ik verder ga, even wat facts and figures en daarvoor wend ik mij tot Wikipedia. Helmut Newton, geboren als Helmut Neustädter (Berlijn, 1920 - Los Angeles, 2004) was een Duits-Australisch fotograaf. Met zijn Joodse achtergrond ontvluchtte hij in 1938 Duitsland om zich in Australië te vestigen. Hij werkte aanvankelijk als persjournalist, maar specialiseerde zich vanaf begin jaren zestig vooral als mode- en glamourfotograaf.

De overzichtstentoonstelling 'Helmut Newton - A Retrospective' bestaat uit meer dan 200 foto's. Het gaat om zelden getoonde, vroege afbeeldingen, maar ook bekender werk. De beelden zijn voor het grootste deel vintage afdrukken afkomstig van de Helmut Newton Foundation in Berlijn.

Seksistisch?

In Newtons werk staat de vrouw centraal en zijn foto's zijn erotisch getint: choquerend, prikkelend en uitdagend. "Hoogbenige, goedgehakte vrouwen, veelal schaars gekleed,'' vertelt Marcel Feil, conservator en artistiek adjunct-directeur van Foam in een artikel in Het Parool. (Ik zou zeggen 'langbenig en hooggehakt'. Goedgehakt lijkt mij meer een slagers vakterm, maar dit terzijde...).

De fotograaf was controversieel. Tegenstanders verweten hem voyeurisme en seksisme. Feil in Het Parool: "hij liet juist zien hoe vrouwen voor het eerst de baas werden over zichzelf, hoe ze zich schaamteloos toonden, krachtig en sensueel. Je zou eerder zeggen dat hij een mannenhater was, want die staan op zijn foto's vaak als sulletjes aan de kant.''

Hoe je er ook over denkt (seksistisch of niet); voorstanders bewonderen juist zijn vrije, voor die tijd vernieuwende stijl. Naast portretten van markante tijdgenoten zijn er in de tentoonstelling vooral glamourbeelden te bewonderen van (blote) perfecte, begeerlijke vrouwen. (Misschien) inherent aan modefotografie; het 'ideale' vrouwbeeld. De vrouw als femme fatale.
En dat alles achter spiegelend glas en dat is te zien....

-X-


Voor fotografie-liefhebbers is de tentoonstelling een absolute aanrader!

FOAM
Helmut Newton 'A Retrospective'
17 juni - 4 september 2016

Alle foto's: www.agreylady.nl