Daniel Arsham met 'Connecting Time' in het Amsterdamse Moco Museum

19 januari 2019
Afgelopen donderdag (17/1) was ik in de gelukkige omstandigheid oog in oog te staan met kunstenaar Daniel Arsham. Deze meet & greet werd georganiseerd door het Moco Museum in de hoofdstad en niet zonder reden. (Maar spreek je nog wel van een 'meet & greet' als er nog zo'n 30 á 40 'persmuskieten' om je heen staan te dringen)?
De 38-jarige New Yorker is in Amsterdam om de opening van zijn tentoonstelling 'Connecting Time' luister bij te zetten. En dat ook galerie Ron Mandos werk van hem in de winkel (slash) showroom heeft hangen en staan, maakt de gelegenheid alleen maar feestelijker. 

Kijk je mee naar de 'Poparty' werken van een kleurenblinde kunstenaar?


1. Uit de 'Elastic Walls-serie, 'Corner Knot', 2018 © foto: Moco Museum. 2. De kunstenaar bij 'Eroded Basketball Rack', 2018.
Ja, dat maakt het natuurlijk niet makkelijk. Kleurenblind zijn en dan met kunst je brood willen verdienen. Als dat geen beperking is? Toch is Daniel Arsham (1980, Cleveland, Ohio, VS) daar uitstekend in geslaagd. (En voortbordurend op deze beeldspraak) je kun gerust zeggen dat Arsham inmiddels genoeg brood op de plank heeft. Zijn brood is gebakken. 
Samen met een team van 12 medewerkers maakt de Amerikaan sculpturen die voor een groot publiek heel erg toegankelijk zijn - zeg maar makkelijk te behappen - en daardoor dus heel gewild. Instagrammable ook en dat zijn allemaal redenen waarom Arsham en het Moco Museum zo'n goede combinatie vormen. Een uitstekende amourette. 

heel Poparty

Al eerder schreef ik een blogpost over het Moco Museum* in de monumentale stadsvilla 'Alsberg' op steenworp afstand van het Rijks-, Van Gogh- en Stedelijke Museum. Een top-locatie in het chique Museumkwartier. Vooral jonge, hippe (buitenlandse) toeristen bewegen zich in drommen in die buurt, met ook de PC Hoofdstraat in de nabijheid. Het is met name deze doelgroep die het Moco Museum bezoekt.
Het kunsthuis noemt zichzelf ook 'boutique museum'. Een grappige typering en o zo raak. Net zoals je tegenwoordig boutique (of boetiek) hotels hebt. Van de website: Moco "heeft een breed scala aan moderne, inspirerende en hedendaagse kunst die wij tentoonstellen aan het grote publiek. Deze kunstenaars blinken vooral uit in de ironie die zij hanteren op de hedendaagse maatschappij. Denk hierbij aan de kunstenaars: Banksy en Warhol. Moco biedt inspiratie en eye-openers. Door deze behoefte-vervulling spreekt Moco een groot publiek aan. Bezoekers die naar het Moco Museum komen, zullen kunst ervaren die nergens anders te zien is."
Het Moco specialiseert zich in aansprekende, speelse en niet al te diepgaande Poparty-kunstuitingen, vandaar ook Daniel Arsham. Een match made in heaven
* (namelijk in november 2017 over de Banksy-tentoonstelling aldaar).





1. 'Miami Heat Jacket', 2018. 2. 'Cracked Face', 2015. 3. Vooral ook heel veel werken in de 'Eroded'-serie, zoals dit pak Cornflakes. 4. Een ingepakte Tweety.  5. 'Eroded dog 1, dog 2 en dog 3', alle drie 2018. 
'Connecting Time' in het Moco Museum is de eerste tentoonstelling van de 'Popartiest' in ons land en derhalve onze eerst kennismaking. Een kunstenaar die - doordat hij kleurenblind is - voornamelijk sculpturen maakt in de kleuren die hij kan waarnemen: grijs, wit en zwart (hoewel wit en zwart natuurlijk geen kleuren zijn: wit is licht en zwart is het gebrek aan licht).
De expositie begint met drie werken in de 'Elastic Walls'-serie: sculpturale, driedimensionale werken die vervreemdend aandoen. Een knoop die uit de muur komt; een klok in geconstrueerde 'plooien' op de muur en 'Hiding Figure', een figuur die achter het 'behang' is geplakt (zoals je dat met kinderen soms zou willen doen...). Origineel bedacht.

'meester beton-gieten'

Dan het eroded-werk. Heel veel uitgehold, weggevreten, uitgesleten, geërodeerd. Maar dan ook van alles: (fictieve) boeken, een pak cornflakes, (film- en foto)camera, cassetterecorder, microfoon, telefoons, laptop, een gitaar, een wekker, noem maar op. Allemaal aangetast door de tijd, zo lijkt het. Zelfs een baseball-jack, een baseball-pet en catchers-helm (of iets dergelijks), die ik zag bij galerie Ron Mandos en een compleet basketbal-rek mét ballen (zowel in het Moco, als eentje in de galerie).  
In de weggevreten delen van de objecten plaatste Arsham kristallen. Kwarts-achtige staafjes die bij de juiste belichting een mooie schittering geven en met de toevoeging van deze mineralen roept de kunstenaar de vraag op of de voorwerpen uit elkaar vallen of juist naar elkaar toe groeien (want kristallen kunnen aangroeien, zoals je wellicht weet).



  
1. Een deel van de 'Calcified Room' (de verkalkte kamer). 2. 'Hiding Figure', © foto Moco Museum. 3. Daniel Arsham bij 'Falling Clock', 2018. 4. 'Female Seated Figure', 2016. 
Verder houdt Arsham van inpakken (net als collega-kunstenaar Christo). In het Moco Museum zie je Tweety op een sokkel omwonden met touw: in de galerie op de Prinsengracht zag ik een Mickey Mouse, Donald Duck en een beertje (van enig soort).

En wil je een #artselfie of #museumselfie maken? Dat doe je het beste in één van de twee compleet ingerichte kamers. In de 'Calcified Room' heeft Arsham de spachtelputz-spuit ter hand genomen en een huiskamer compleet 'verkalkt'. En een associatie met de in 79 vChr. bedolven stad Pompeii is dan niet ver weg. Of ga naar de 'Amethyst Ball Cavern' en dompel je onder in een grot vol met paarse ballen (afgietsels van verschillende soorten sportballen). 
"Volleyballen en tennisballen, alledaagse objecten in een 21e-eeuwse huis, worden ontdaan van hun alledaagse betekenis en krijgen een nieuwe verschijningsvorm als oude artefacten, op elkaar gestapeld, gebarsten en gecoat met een amethist-paarse stof."

Tegelijkertijd met de tentoonstelling in het Moco heeft galerie Ron Mandos meerdere installaties van de Amerikaanse kunstenaar staan en hangen. Dus als je geen genoeg kunt krijgen van deze poppy art, ga dan vooral (ook) langs in de op de Prinsengracht gevestigde galerie. Daar kun je het werk van Arsham ook kopen. Hoewel? Denk aan bedragen met veel nullen, dus je moet flink in de buidel tasten.




4 opnamen gemaakt in de galerie van Ron Mandos. 
Daniel Arsham schuwt de commercie niet. In het verleden maakte de kunstenaar illustraties voor Louis Vuitton, ontwikkelde hij samen met Pharrell Williams een serie 'eroded' Casio-keyboards en ontwierp hij voor Adidas een (limited edition) sneaker. 
En als je het mij vraagt? De kunst van Arsham heeft een hoog 'Jan des Bouvrie-gehalte'. Zijn werken staan heel mooi boven of naast een design-bank. 
Een witte, natuurlijk.

De expo is te zien tot en met 30 september. Kijk even op de site voor bezoekersinformatie.


-X-


Then something completely different!
Aankomende week reis ik af naar Brussel om op deze plek verslag te kunnen doen van de 64ste editie van de Brussels Art Fair, oftewel BRAFA
Zin an...!


De kunstenaar in zijn 'Amethyst Ball Cavern', foto ©Moco Museum.
Tekst en (iPhone) foto's ©MiriamvanderMeer (www.agreylady.nl), tenzij anders vermeld.

'Rembrandt Privé' in het Stadsarchief Amsterdam

15 januari 2019
In 'Rembrandt Privé, verhalen over liefde, geld en kunst' in het mooie Stadsarchief aan de Amsterdamse Vijzelstraat krijg je een inkijkje in het leven van de Hollandse meester Rembrandt van Rijn. Want, hoewel in Leiden geboren, was Rembrandt in Amsterdam "leermeester, had hij lief, werden zijn kinderen geboren, stierven zijn kinderen, stierven zijn vrouwen, maakte hij ruzie, ging hij failliet en maakte hij talloze meesterwerken."

Het Amsterdamse Stadsarchief kan met deze presentatie met recht beticht worden van het met opzet lekken van vertrouwelijke informatie, want in de bewaard gebleven 17de eeuwse documenten lees je allerlei persoonlijke wetenswaardigheden over onze nationale kunst-trots. Een en al schandalen, roddel en achterklap. Ben jij een beetje sensatiebelust?
Niet dat die ambtelijke, in het zogenaamde "Vroegnieuwnederlands' geschreven dossiers en akten erg gemakkelijk lezen. Integendeel, zelfs. Je begrijpt er geen jota van. Maar daar hebben ze bij het archief iets op gevonden.

Duik met mij in de annalen en lees alles over het privéleven van onze Rembrandt.


1. (detail van) 'Zelfportret met krullend haar en witte kraag', 1628-1630 (coll. Rijksmuseum). 2. Rembrandt is 'wel te pas', 26 juli 1632, Archief van notaris Jacob van Zwieten.
Laat ik dit relaas beginnen met een Rembrandt-alert. 2019 is namelijk uitgeroepen tot Rembrandtjaar en dat zullen we weten. Ik voorspel een flinke dosis tentoonstellingen en publicaties over de roemruchte Hollandse meester. Het zou zelfs uit kunnen lopen op een overkill: de Holland-promotie en city-marketing* draaien op volle toeren. Het uitroepen van themajaren (in dit geval 'Rembrandt & de Gouden Eeuw') is zeer lucratief gebleken waar het gaat om de promotie van het nationale en internationale 'cultuur-toerisme'** en vooral om die bezoekers dan te spreiden over het hele land. 
Aanleiding voor dit alles is de 350ste sterfdag van Rembrandt van Rijn op 4 oktober aanstaande en zijn leven en nalatenschap wordt uitbundig gevierd. Het hele jaar door zijn er allerlei exposities: nu in het Fries Museum 'Rembrandt en Saskia: Liefde in de Gouden Eeuw' en onderhavige tentoonstelling in het Stadsarchief in de hoofdstad. Op 1 februari opent in het Rembrandthuis in Amsterdam 'Rembrandt’s Social Network' en twee weken daarna volgt de expositie 'Alle Rembrandts' in het Rijks. Later in het jaar volgen nog presentaties in Den Haag, Leiden en Amsterdam (wederom in het Rembrandthuis en het Rijksmuseum).
* in Amsterdam, Den Haag en Leiden. **met zo'n themajaar wordt ingezet op het bovengemiddelde bestedingspatroon van het zogenaamde cultuurtoerisme. Een kunst-toerist besteedt gemiddeld zo’n 850 euro per persoon tegenover de 470 euro die een gemiddelde 'normale' citytripper uitgeeft per verblijf. (Bron: HBTC Holland Marketing)

2019 Rembrandtjaar

Daarnaast zijn er diverse andere activiteiten. Neem deze: het Rijksmuseum roept iedereen op om een eigen kunstwerk (foto, schilderij, beeldhouwwerk of installatie) geïnspireerd óp of door Rembrandt in te zenden, met de kans dat het werk deel gaat uitmaken van de tentoonstelling 'Lang Leve Rembrandt' (van 15 juli t/m 15 september). Stel je voor: je eigen bricolage (oftewel doe-het-zelf-werkje) in het Rijksmuseum!




1. 'Zelfportret met bontmuts', 1631. 2. Een van de vitrines. 3. Zaaloverzicht. 4. Ondertrouw van Rembrandt en Saskia, 10 juni 1634. Ondertrouw-register. Rechtsonder de ondertekening door Rembrandt Harmensz. van Rijn. In het midden van de akte wordt Saskia Vuijlenburgh van Leewarden vermeld, foto: © Stadsarchief Amsterdam.
Dus veel aandacht voor Rembrandt, ook uit mijn koker. Want je kent me - ik hou je maar al te graag op de hoogte van de diverse kunst-festiviteiten, zo ook deze Rembrandt-hype. En we trappen af in het Amsterdamse Stadsarchief, gevestigd in een door architect Karel de Bazel in 1919 ontworpen (en in 1926 opgeleverd) gebouw in Art Deco-stijl. Ook wel 'De Spekkoek' genoemd, wegens zijn gestreepte gevel. Naast de indrukwekkende buitenkant - met sculpturen van o.a. Joseph Mendes da Costa, is ook het mooie interieur deels intact. Kijk in het souterrain naar de authentieke 'cellen', kluisdeuren en de 'machinekamer'. Een bezoek is ook om die reden de moeite waard.

dichterbij Rembrandt kun je niet komen...

Goed. Rembrandt. De in 1616 in Leiden geboren 'grootste schilder uit de Nederlandse geschiedenis' verhuisde als 25-jarige jongeling naar Amsterdam en vanaf dat moment zijn er in het Stadsarchief onnoemelijk veel sporen van zijn aanwezigheid te vinden. Van allerlei officiële gebeurtenissen zijn er documenten bewaard gebleven (ondanks een grote brand in het stadhuis in 1652. De schade aan sommige akten is nog goed zichtbaar). 

"dat is waer ick Ben godt loff in goede Dispositie ende wel te pas"
(oftewel: "Ik ben - godlof - in goede gezondheid")
"Rembrandt was een lastpak", aldus conservator Ludger Smit in een interview met AT5. "Hij had vaak ruzie, was vaak net niet of net wel failliet, zijn kinderen stierven jong en ook heeft hij zijn drie vrouwen allemaal zien sterven. Hij heeft gewoon heel veel meegemaakt in zijn leven en dat is allemaal opgeschreven door verschillende bronnen en allerlei stedelijke en kerkelijke instanties."




1. Het afgebrande stadhuis gezien vanaf de Waag, 1652, tekening (bruikleen Museum Het Rembrandthuis, Amsterdam). Foto © Stadsarchief Amsterdam. 2. Een van de teksten. 3. Zelfportret met Saskia, 1636. 4. De 'Rembrandt-viewer'. 5. De banpaal bij Spieringshorn aan de Spaarndammerdijk, ca. 1650, ets. (bruikleen van het Amsterdam Museum). Foto: © Stadsarchief Amsterdam. 
In de ogenschijnlijk saaie akten lees je dus over allerlei alledaagse, maar vaak ook ontroerende en verrassende gebeurtenissen in het leven van Rembrandt en zijn entourage. Maar allemaal o zo menselijk. Drie vrouwen (Saskia, Geertje en Hendrickje) en de bijbehorende huwelijkse perikelen - in een enkel geval zelfs uitgevochten bij de huwelijkskrakeelkamer, de geboorte én het sterven van zijn 4 kinderen, behoorlijk rommelige geldzaken - (dreigende) faillissementen en "zijn neiging om, als het om kwesties van kunst ging, nogal eens het conflict op te zoeken". Rembrandt moet wel boven zijn stand hebben geleefd, getuige alle financiële perikelen die in de boeken genoteerd staan. Wat dacht je van de inventarisatie van Rembrandts goederen na zijn bankroet. Die negentien pagina's geven een mooi inzicht in wat een kunstschilder in die tijd zoal in huis had. 
"Het zijn geen dooie documenten. Nee, ze zijn juist heel levendig!" (aldus de samensteller in een radio-vraaggesprek bij Nieuwsweekend van omroep Max).

huwelijkskrakeelkamer

Maar die geanimeerde en smeuïge documenten zijn wel heel lastig te lezen.  In de 16de en 17de eeuw drukte men zich uit in het 'Vroegnieuwnederlands' en het is haast ondoenlijk om dat schrift te ontcijferen. Maar daar heeft de tentoonstellingsmaker iets op gevonden.
Gewapend met een iPad (de Rembrandt-viewer) en koptelefoon word je als bezoeker de presentatie in gestuurd en door middel van een speciale interactieve techniek, 'augmented reality' krijg je informatie bij de getoonde akten, brieven, kerkregisters en testamenten. "De tekst verschijnt dan eerst in het oud-Nederlands, zodat mensen zelf een poging kunnen wagen om het te vertalen, maar als ze naar beneden scrollen staat de tekst ook in het Nederlands zoals wij dat nu kennen", aldus Ludger Smit in het genoemde interview met AT5. De audio-teksten werden ingesproken door Jiskefet-acteur Kees Prins.



1. Anthonie van Borssom,  Galgenveld aan de rand van de Volewijk, 1664–1665,  tekening, bruikleen van het Rijksmuseum, © foto: Stadsarchief Amsterdam. 2. De hand out. 3. 'Afrikaanse vrouw', ca. 1630, bruikleen van het Rijksmuseum.
Goed. Tot zover deel een van het Rembrandt-feuilleton. (Na een pauze van een week of twee, drie) is er voor de tweede akte van dit vervolgverhaal een changement de décor. Dan gaan we naar het huis aan de Jodenbreestraat waar veel van dat gekijf en die soesa en trammelant plaats vond. Op 1 februari opent in het Rembrandthuis 'Rembrandt’s Social Network'.

Dus: wordt vervolgd....


-X-


De tentoonstelling 'Rembrandt Privé' is te zien tot en met 7 april. Kijk even op de website voor bezoekersinformatie. 


Tekst en (iPhone)foto's ©Miriam van der Meer (www.agreylady.nl) én diverse andere bronnen. Zie de desbetreffende foto.

'Ruis! Frans Hals, Anders' in het Frans Hals in Haarlem

9 januari 2019
In de tentoonstelling 'Ruis! Frans Hals, Anders' in het Frans Hals Museum - locatie Hal, zie je kunstwerken van 22 hedendaagse kunstenaars die net als hun roemruchte vakgenoot zo'n 400 jaar eerder, spelen met het begrip portretkunst. Net als de eigengereide Hollandse Meester die er destijds op kunstzinnig vlak nogal tegendraadse opvattingen op na hield, zie je bij de - in 'Ruis! Frans Hals Anders' samengebrachte schilderijen, sculpturen en installaties dezelfde verwonderde kijk op het individu in hun sociale samenhang. Het is een tentoonstelling die "een uitbundig en uiteenlopend beeld van de mens schetst, waarbij de ruis op de lijn steeds meer toeneemt."

In de expositie zie je hedendaagse voorbeelden van kunstenaars die - nét als Frans Hals - breken met de 'regels' van de portretkunst
Cryptisch?
Ik leg het je uit....


1. Alan Michael, 'Porsche Audi', 2014. 2. Zaaloverzicht met Nicole Eisenman, 'Beer Garden with Ash', 2009.
Enkele uitvergrote reproducties van schuttersstukken en (groeps)portretten van de grote meester zijn uitgangspunt voor de vier thema's in deze tentoonstelling. Vanuit de 17de eeuw van Frans Hals wordt er gelinkt naar het heden. Deze transhistorische reis maakt het mogelijk om de actualiteit in de kunst te bespreken.

Het werkt als volgt. In deel I van de presentatie, 'Levendigheid' zie je een opgeblazen versie van het schilderij 'Banket van de officieren van de St. Jorisdoelen' uit 1616 en bij het bestuderen daarvan wordt duidelijk hoe buitengewoon Frans Hals' schildertechniek was. "De gezichten zijn expressief en geanimeerd, verhit door de drank. De sfeer is ontspannen en gemoedelijk, ook al zijn deze officieren precies naar hun rang en status gepositioneerd. Het zijn lichamen die leven en ademen, zweten en eten, drinken en praten." Hals' losse schilderstijl was voor die tijd uniek.
In de hedendaagse schilderijen zie je ook van dergelijke sociale bijeenkomsten, veelal feestpartijen waar de drank rijkelijk vloeit. Het verschil zit 'em in de identiteit van de figuren. In Hals' schilderwerken hebben alle geportretteerden een naam, zijn het mannen of vrouwen, zijn de personen (vrijwel) altijd blank en is er een hiërarchie te ontdekken. Het was duidelijk wie belangrijk was en het voor het zeggen had. In de moderne schilderijen worden er bij die identiteiten vraagtekens gezet. Het is niet altijd duidelijk om wie het gaat, wat hun gender is, wat hun kleur of achtergrond is. Niets is vanzelfsprekend (zoals dat wel het geval was in de tijd van Frans Hals).

transhistorisch associëren

In deel II, 'Verwachtingen' wordt hierop voort geborduurd. "Dit deel laat werk zien, dat ingaat op de vraag hoe we tegenwoordig omgaan met het portret: wie mag wie uitbeelden en hoe? Wanneer is er sprake van culturele toe-eigening? De hedendaagse kunstenaars onderzoeken welke rol man-vrouwverhoudingen, seksuele geaardheid en huidskleur spelen in de huidige beeldcultuur."





1. Nicole Eisenman, 'Brooklyn Biergarden II', 2008. 2. Justin John Greene, 'We Eat Too Much', 2018. 3. Zaaloverzicht. 4. Justin John Greene, "Schmoozers', 2017. 5. Hamishi Farah, 'Representation of Arlo', 2018.
Één van de schilderijen in dit deel van de expositie is een goed voorbeeld van de kwestie over het 'eigenaarschap': wie mag wie of wat verbeelden? Als toeschouwer loop je nietsvermoedend langs het schilderij 'Representation of Arlo' (2018, zie hierboven), één van de vier doeken van de Somalisch/Australische kunstenaar Hamishi Farah. Maar dit 'onschuldig' ogende kunstwerk van een blonde krullenbol is wel degelijk activistisch, want het staat symbool voor, en is het resultaat van een wereldwijde discussie over het 'recht' om andermans leed als onderwerp in de beeldende kunst te maken (en daar geld aan te verdienen). (Wil je precies weten hoe het zit? Lees dan het artikel "Frans Hals Museum exposeert controversieel schilderij dat teruggaat tot racistische moord in Mississippi" in De Volkskrant).
In de kunst zijn eigenaarschap, sociale diversiteit en inclusiviteit zeer terecht onvermijdelijke en actuele gespreksonderwerpen en dit deel van de tentoonstelling nodigt dan ook uit om hier verder op door te denken en vooral ook om met elkaar in gesprek te gaan.

Goed. Dan gaan we over naar deel III. In 'Infiltratie' wordt de vraag gesteld "wie hoort waarbij? De 'recalcitrante' Frans Hals schijnt zichzelf - in een van die schuttersstukken - afgeschilderd te hebben als 'one of the boys', terwijl hij op zo'n hoge status geen aanspraak kon maken. Hij infiltreerde in een sociale groep waar hij zelf niet toe behoorde. Zo'n daad getuigt van lef en kan gezien worden als een 'anarchistische' actie. En dit soort bravoure wordt ook weerspiegeld in de bijdragen van de eigentijdse kunstenaars. Ook zij stellen - door gebruik te maken van andermans beeldtaal - vastgeroeste clichés aan de kaak.






1. Hamishi Farah, 'Juelz Santana', 2018. 2. Zaaloverzicht. 3., 4. en 5. Alan Michael, (resp.) The Self is a Process', 2009, '2010-11: Expansion', 2018 en 'Webcam taped to a wall', 2018. 6. Deel van 'From the Untitled series', 1025/2018 van Tom Humphreys
Tenslotte deel IV. Gebaseerd op het schilderij 'Feestvierders op Vastenavond' (uit 1616/17, zie de laatste foto in dit verslag) wordt in 'Ruis' het verhaal verteld over de verwarring rondom zogenaamde vaststaande feiten. Het als uitgangspunt genomen schilderij van Hals verbeeldt namelijk een maskerade van een 17de eeuws theatergezelschap om aan te tonen dat 'schijn bedriegt'. Het zijn figuren uit kluchten: vrolijk, overdreven en komisch. Met grove penseelstreken bevat het schilderij een "opeenstapeling van tegendraadse elementen die Hals' werk karakteriseren".

De moderne schilderijen, sculpturen en installaties die voor dit deel zijn uitgezocht, zetten ook vraagtekens. Zij onderzoeken gender-issues en de grenzen van de menselijke vorm. Onomfloerst en zonder omhaal halen zij vaststellingen overhoop. Mens en dier, plant en wezen, fantasie en realiteit, vervorming en abstractie. 
In de laatste, donkere spiegelzaal houdt een opmerkelijk figuur - videokunst van Özgür Kar - een monoloog vanaf een beeldscherm. Volledig naakt spreekt hij de bezoeker toe en betrekt die zo bij de tentoonstelling.

anders kijken, meer zien

Mogelijk dat mijn uitleg bij de tentoonstelling nog steeds vrij cryptisch is (ondanks mijn verwoede pogingen om duidelijk te zijn). Dus mocht je meer willen weten, beluister dan de podcast die er naar aanleiding van 'Ruis! Frans Hals, Anders' is gemaakt. De podcast volgt de vier hoofdstukken van de tentoonstelling en elke aflevering begint met de overeenkomsten tussen Frans Hals en de hedendaagse kunstenaars. "Omdat het daarbij vaak gaat over maatschappelijke betrokkenheid is de podcast ook interessant zonder daadwerkelijk voor de kunstwerken te staan. Daarnaast is het een oefening in 'transhistorisch' associëren.
Precies! Dat bedoel ik....





1. 3 x Perri Mackenzie uit 2017. 2. Jacqueline de Jong, 'After the War', 1995-1996. 3. Simphiwe Ndzube, 'Journey to Asazi', 2018. 4. Zaaloverzicht. 5. Özgür Kar, 'Monologue V', 2018.
In het Frans Hals Museum komen de Gouden Eeuw en het heden samen: een fijne mix van oud en de hot topics van deze tijd.
De oude meester in een nieuw daglicht.
Love it!

Wil je het Frans Hals Museum bezoeken? Kijk dan eerst even op de site voor bezoekersinformatie.


-X-


Fijne dag!

Het oude trappenhuis met een blow up van 'Feestvierders op Vastenavond' van Frans Hals.
Tekst en alle (iPhone)foto's ©MiriamvanderMeer, www.agreylady.nl

Auto Post Signature

Auto Post  Signature