2017: Wegens doorslaand succes,

30 december 2016
toch weer een nieuw jaar...!

Ik keek er wel een beetje tegenop en het was lastig om samen te stellen: mijn terugblik op 2016. Voor mijn gevoel waren het twaalf hele bijzondere, maar ook vreemde maanden. Het was, zeg maar gerust een roerig jaar. Op het wereldtoneel een paar hoogte-, maar naar mijn idee meer dieptepunten met als meest in het oog lopend de terroristische aanslagen, de Brexit en Trump for president. Hoe dat kon gebeuren...? 
In mijn persoonlijk leven idem dito met een sterretje. In één woord onstuimig! Ik spitte afgelopen week mijn Instagram-feed, Facebookpagina en mijn blog door en beleefde 2016 weer in vogelvlucht. Heel voorspelbaar, maar alsnog waar: wat gebeurde er veel. Wil je weten wát? Lees dan mee en bekijk de, op dit blog niet eerder vertoonde foto's die ik met de hashtag #roamingthestreets maakte van #publicart in Amsterdam (my home town), Parijs en Valencia: de stedentrip-steden van afgelopen jaar. 




Nou, dat lijkt mij duidelijk. 2016 was nog maar net begonnen of ik werd '60 lentes'. Waar de meeste mensen in een midlifecrisis schieten als zij Abraham of Sara zien: ik vond 60 jaar worden minstens zo deprimerend. To say the least. Inmiddels ben ik aan de idee gewend geraakt en eerdaags kan ik daar nog een jaartje bijtellen. Zo snel gaat dat.
Bij zo'n respectabele leeftijd hoort een passende woonvorm (grapje) en vandaar dat ik mijn charmante, doch erg gehorige oudbouw-appartement met tuintje verruilde voor een super-geïsoleerd nieuwbouw-flatje met riant uitzicht, politie-veiligheidskeurmerk en alle andere bijkomende gemakken en voorzieningen. (Alle deuren zijn bijvoorbeeld - inspelend op de toekomst - rollator en rolstoel-breed). :-) Wel bleef ik in dezelfde buurt: De Baarsjes in het Oudwestelijke deel van Amsterdam. (de oude én de nieuwe woning liggen hemelsbreed niet meer dan 500 meter van elkaar). 

60 is the new 50 en verhuizen

Staat verhuizen heel hoog op het lijstje van stress-veroorzakende gebeurtenissen, besloot ik in maart van dit jaar ook nog eens te stoppen met roken. Terwijl ik net mijn 40 jarige paf-jubileum had gevierd! Na de rehab en weken hunkeren is het grootste leed inmiddels geleden en ben ik sinds negen maanden geheelonthouder. Niet omdat het moet, maar omdat het kan!
Dat voor wat betreft een onstuimig jaar...







Na de zomer was het zover: ik veranderde van naam. Ik bedoel niet ík, maar dit persoonlijke weblog. Ruim drie jaar geleden startte ik het blog onder de naam 'roomservice13.nl'. Die naam bedacht ik nogal willekeurig en bij gebrek aan beter. En halverwege het jaar besloot ik dat het tijd werd voor 'een daad': ik wilde voor mijn blog een naam die de lading zou dekken. Vandaar dat ik sinds half september de stoere en uitdagende naam 'a grey lady (with an attitude)' voer.

Van roomservice13 naar a grey lady

Ik doe niet aan sponsoring, win-acties of betaalde berichten. Ik post alleen dingen waar ik gepassioneerd over kan schrijven en hopelijk is dat te merken. Ik blog met een 'attitude': een beetje kort door de bocht. Met een houding van 'kom maar op', om bij de lezer een reactie te ontlokken. Zoiets van: take it or leave it. Dat klinkt ferm, maar je weet: 'grote mond, klein hartje'. (Wil je weten hoe de 'overgang' in zijn werk ging? Dat lees je hier). Of het aan de naamsverandering heeft gelegen: who knowns, maar het aantal vaste lezers van mijn blog steeg enorm en dagelijks komen er nieuwe volgers bij. En daar ben ik heel blij mee. Dus aan alle lezers: bedankt voor jullie belangstelling!




De top 5

Voor het geval je iets gemist mocht hebben... Van de 92 ontboezemingen van 2016 heb ik mijn persoonlijke favoriete blogposts voor je op een rijtje gezet. Denk dan niet dat dat automatisch betekent dat die berichten ook het best werden gelezen (de absolute topper van dit jaar was een reportage vanaf Flavourites: een pop-up beurs met webwinkels, met als goede tweede de aankondiging van Open Monumentendag). Integendeel zou ik haast zeggen en dat is ook het enige wat ik soms teleurstellend vind. Dan heb ik met veel plezier, passie en enthousiasme aan een bepaald onderwerp gewerkt en dan wordt zo'n artikel matig gelezen (in mijn ogen dan, hé, want dat is natuurlijk subjectief).

Wil je ook in de toekomst verzekerd zijn van mijn geestdriftige verslaggeving? 'Abonneer' je dan op mijn blog via Bloglovin' (zie side-bar → ) of - en dat is nog simpeler -  like dan de 'a grey lady' Facebook-pagina.


-X-


Zul je voorzichtig zijn tijdens de jaarwisseling (ongeacht met wát)?

Motto van de dag:  [ doe nooit onder voor jezelf ]

Alle foto's: agreylady.nl

Ken je (design) klassiekers - een pleidooi voor vintage

21 december 2016
Heb jij al last van kerststress? Ik las in de Libelle* dat 45% van de kerstdruk wordt veroorzaakt door geldzorgen. En dat een Nederlands huishouden gemiddeld zo'n € 135,- uitgeeft aan kerst-inkopen (in 2015). Met dat alles in het achterhoofd is het goed te weten dat wanneer je elke dag een beetje leest, de december-agitatie met ruim zestig procent afneemt. Dat effect schijnt al na 6 minuten op te treden. Echt, want dat is wetenschappelijk bewezen. Volgens Libelle dan en wie ben ik om dat in twijfel te trekken? Dus vandaag is het lezen van mijn blog pure ontspanning én op recept.
Van Libelle.

(* in de weken voor de feestdagen koop ik alle week- en maandbladen met kerst-voorpret. Ik wil dan kerstrecepten, decoreer-ideeën en tips om overbelasting te voorkomen. En dat allemaal om in de kerststemming te komen.).



Als groot fan van een eclectisch interieur kom ik al een paar seizoenen flink aan mijn trekken, want al geruime tijd is het samenvoegen van stijlelementen uit voorgaande stijlperiodes een must. Het getuigt van lef en avontuur wanneer je je huis niet compleet in dezelfde woonstijl inricht. Schijnt best wel (...) vaak voor te komen. Mensen die met een flink gevulde portemonnee in één middag bij Ikea, Trendhopper of bij een woon-speciaalzaak hun hele interieurplan invullen.

Something old, something new...

In zo'n geval mis je dan, naar mijn bescheiden mening, een eigen signatuur. Een eigenzinnige invulling. De personal touch. Je wilt toch niet in een toonzaal leven? Dus een item waar een verhaal achter zit, is eigenlijk altijd goed. Denk erfstuk of kringloop-, dan wel rommelmarktvondst. Eclectische wonen kan daarom budgettair ook aantrekkelijk zijn. Een oude vintage kast van de kringloop (ik kocht een 'Deens' teakhouten 50er jaren wandmeubel voor € 85,- en dat was ook nog eens inclusief bezorgkosten), een mooi, door de tand des tijds aangetaste spiegel of een door ouderdom sleetse stoel van opa en oma als eyecatcher, bespaart je een hoop geld. Wabi sabi, oftewel dat perfecte imperfecte meubelstuk, geeft je interieur karakter en is überhip.




Ontwerper Hella Jongerius en designcriticus (én hoofddocent aan de Dutch Design Academy) Louise Schouwenberg presenteerden in 2015 hun manifest 'Beyond the new - a search for ideals in design'. Zij roepen daarin op een einde te maken aan 'nutteloze producten en commerciële hypes'. In het pamflet vegen Jongerius en Schouwenberg de vloer aan met de veelheid aan dezelfde design-spullen, de ene nog luxer en duurder dan de andere. Beiden willen dat er weer aandacht wordt geschonken aan kwaliteitsproducten en dat die ook bereikbaar zijn voor 'gewone' mensen. En dan doelen Jongerius en Schouwenberg op de ontwerpen zoals die in de jaren twintig van de vorige eeuw door de ontwerpschool Bauhaus werden gemaakt.

Beyond the new

Ik  vind dat een mooie stellingname. Design stond in de eerste helft van de vorige eeuw voor functioneel, efficiënt en daarbij aangenaam om naar te kijken. Het beantwoordde aan een concrete vraag vanuit de markt of loste een probleem op. Niets meer, niets minder. Maar dat is allang niet meer zo. Ook ik zet soms vraagtekens bij de functionaliteit van sommige productontwerpen. Prachtige, kunstzinnige designstoelen, maar doelloos omdat er geen rekening is gehouden met het zitcomfort. Veronderstelde innovatieve ontwerpen die hun nut voorbij streven. (De primaire functievervulling wordt steeds minder belangrijk, ten koste van meer belevenis- en emotiegerichte productkarakteristieken, W. Eggink in Regels ter Ontregeling).
Misschien moet ik dit verduidelijken?
Een beroemd, of moet ik zeggen berucht voorbeeld is de Juicy Salif van Philippe Starck voor Alessi. Deze sinaasappelpers staat in tienduizenden woningen op het aanrecht. Niet omdat hij zo geweldig perst. Helemaal niet zelfs. Wie een sinaasappel ronddraait op deze 'spin' kan het aanrecht schoon gaan maken en een pak jus d'orange van Appie openen. Starck zelf heeft het toegegeven: 'Mijn Juicy Salif wordt vooral gebruikt als conversation piece. (Er is nu ook een limited edition: "deze bronzen versie is een gelimiteerde oplage die in een wereldwijd beperkte en genummerde oplage van 299 stuks wordt gemaakt. Gezien de beperkte verkrijgbaarheid en de uniciteit van het originele ontwerp nu al een verzamelobject!" Tinngggg zegt de kassa:  € 1.000,-).
Een gebruiksvoorwerp dat ook ongebruikt van waarde is. Maar dat 'ook' kun je wel weglaten. 
Wat moet je daarvan nou vinden?





Waar gaat dit naartoe, vraag je je wellicht af? Ik zal het je vertellen. In dit bericht bepleit ik de aanschaf van designklassiekers. (Op de foto hierboven zie je de 'Togo' van Michel Ducaroy uit 1973 voor Ligne Roset. Stijlvol, uitgesproken én comfortabel). Gouwe ouwe die hun functionaliteit en nut hebben bewezen. Die na decennia nog steeds aanspreken. Geen 'eendagsvliegen' voor een gemakkelijk en commercieel succes, maar iconen met status. En die status hebben zij verworven door het mooie materiaal-gebruik, de vaak ingenieuze constructie en bijzondere belijning. Ontworpen met oog voor detail.

De moraal van dit verhaal

Of geef je de voorkeur aan het door de tijd ontstane patina, een doffer frame of 'geleefd' leer? Bij deze laatste kenmerken zul je op Internet op zoek moeten naar een vintage-exemplaar. Of steek je licht op op de site van Retrostart: een  vintage design portal. (Tip: op 11 en 12 februari 2017 vindt in de Kromhouthal in Amsterdam weer het jaarlijkse Design Icons evenement plaats). 




Voor nieuwe designklassiekers kun je prima terecht in een van de vele (design)woonwinkels in Nederland. Ik maakte alle (iPhone 6) foto's bij dit bericht bij Mobilia in de Utrechtsestraat. Mijn favoriete interieur-speciaalzaak in het centrum van Amsterdam! 


-X-


Ik wens je (alvast) fijne kerstdagen, wát je ook gaat doen en hoe je het ook viert....

*<]:{)

Who's afraid of red, yellow and blue: 100 jaar De Stijl in het Stedelijk Museum

18 december 2016
Nog zo'n veertien dagen en dan sluiten wij het boek met de titel '100 jaar Amsterdamse School'. 2016 was de centenial van deze typische Nederlandse bouwstijl. Honderd jaar geleden ontstaan in Amsterdam, maar in heel Nederland zijn fraaie staaltjes van deze ontwerptraditie gerealiseerd. Ik heb er dit jaar, zowel op mijn blog (zie hier en hier) als op Instagram veel aandacht aan besteed.
Maar vanaf nu is het schluß.

Van het ene jubileum duiken we direct door in het volgende, want in 2017 is het 100 jaar De Stijl. En hier, vandaag op mijn blog de opmaat naar de feestelijke viering van dit heuglijke feit. Geen droogtheoretische-kunsthistorische verhandelingen, maar 'gewoon' een verslag van deze avant-gardistische kunststroming van en door een liefhebber.
Kijk mee naar van de expositie "De Stijl in het Stedelijk"



"He, wat leuk! Dit is toch Victory Boogie Woogie (1944) van Piet Mondriaan? Het beroemdste werk van de kunstenaar? Maar wel vreemd...! Dat schilderij hangt in het Gemeentemuseum in Den Haag, terwijl ik vandaag verslag doe vanuit het Amsterdamse Stedelijk...."
Klopt! Dit werk is gemaakt door Willy Kock (Amsterdam, 1903-1087). Zijn schilderij 'Victory Boogie Woogie' (naar Piet Mondriaan), uit 1946 is vrijwel identiek aan het origineel.

Toch maar even een verklaring zoeken op Internet: "Restaurateur Willy Kock maakte een kopie voor het Stedelijk in opdracht van toenmalig directeur Sandberg die geen budget had om het originele werk te kopen. Het Stedelijk is nog steeds in bezit van Kock’s kopie". Bron.

Radicale abstractie

"In oktober 1917 verscheen de eerste aflevering van 'De Stijl, maandblad voor de moderne beeldende vakken', waarin kunstenaars, vormgevers en architecten vernieuwende ideeën publiceerden over een radicale hervorming van de kunst, die moest leiden naar een wereld van totale harmonie en een eenheid van kunst en leven. Hun theorieën over kleur en ruimte leidden tot een revolutionaire, volledig abstracte beeldtaal die aan die harmonie uitdrukking moest geven".
(Pfff. Zulke zinnen moet ik altijd twee keer lezen, wil ik het begrijpen.... Heb jij dat nou ook?). In ieder geval: dit is een alinea uit de beschrijving van de expositie "De Stijl in het Stedelijk", waarmee dit museum dus al een voorschotje neemt op volgend jaar.





Nederland viert het manifestatiejaar onder de overkoepelde titel "Mondriaan tot Dutch Design" met tentoonstellingen en evenementen door het hele land (klik op de link voor de zeer uitgebreide agenda). Elk zichzelf respecterend Nederlands museum* (voor moderne kunst) zal in 2017 aandacht willen besteden aan de centenial. Om je een indruk te geven van het omvangrijke programma vind je hieronder een kleine en onvolledige greep uit het enorme aanbod.

Van Mondriaan tot Dutch Design

Leiden speelt als 'geboorteplaats' van De Stijl een sleutelrol. Van 2 juni tot en met 27 augustus presenteert Museum De Lakenhal op het Pieterskerkhof een tijdelijk Openlucht Museum met werk van hedendaagse kunstenaars die zijn geïnspireerd door De Stijl.
Het Gemeentemuseum Den Haag pakt (uiteraard, zou ik willen zeggen) groots uit. Want, naast de permanente Mondriaan & De Stijlvleugel (het gemeentemuseum heeft de grootste collectie Mondriaans ter wereld, namelijk 300 werken!) zijn er in het jubileumjaar maar liefst drie De Stijl-tentoonstellingen geprogrammeerd.
(Weet jij misschien een pied a terre in de Hofstad voor mij te huur? :-) Maar gezien de, door de organisatie uitgezette De Stijl-route kriskras door Nederland (zie foto), zou een tienertoer van de NS ook uitkomst bieden (wetende dat ik gewoon ben te reizen over het spoor). Om dan vervolgens,  in alle door mij aangedane steden te gaan couchsurfen om de kosten een beetje te drukken. Agreylady is immers slechts een hobby. Puur krentenbrood oud papier...)

Maar genoeg geneuzeld, we gaan door.
Museum Dr8888 Drachten: (door het jaar heen vier tentoonstellingen w.o.:) 'Constructivisme en De Stijl in Noord-Nederland, De Stijl in Drachten'. Vanaf 28 januari 2017.
Centraal Museum, Utrecht: Rietvelds' meesterwerk 'Leve de Stijl!' (Rietveld Schröderhuis). 4 maart – 11 juni 2017.
Museum De Lakenhal in Rijksmuseum Amsterdam (De Lakenhal is tot voorjaar 2017 gesloten wegens verbouwing, red.): 'Nelly & Peggy: Advocates of De Stijl'. Herfst 2017.


(Één ding is wel duidelijk. Ben jij een regelmatige lezer en/of een trouwe fan van mijn blog? Dan krijg je het dit jaar flink voor de kiezen. Je zal - gezien het grote aantal De Stijl-evenementen - 'doodgegooid' worden met (over)enthousiaste verslagen van al die tentoonstellingen. Sorry...
Ik wens je bij voorbaat sterkte!)
:-)

Who's afraid of red, yellow and blue

Alle kunstenaars van De Stijl werden gedreven door een grote vernieuwingsdrang. De wereld moest anders. Moderner. Dat kon alleen door anders te gaan werken. Anders dan tot dan toe gebruikelijk was. Abstract en alleen primaire kleuren en horizontale en verticale lijnen. Niet alleen in de schilderijen, zoals die van Piet Mondriaan, Bart van der Leck, Vilmos Huszar en (zelfbenoemd oprichter van De Stijl) Theo van Doesburg, maar ook in de architectuur (Jan Wils, Jacob Oud), vormgeving, grafische kunst en meubels (met als voornaamste en bekendste voorbeeld Gerrit Rietveld).

Want dát was het ultieme ideaal van De Stijl: een wereld waarin alles kunst is.





Een prachtig, maar utopisch droombeeld (zo is in de afgelopen 100 jaar wel gebleken).

-X-

Meer De Stijl? Blijft dan afgestemd op A Grey Lady.


* Deelnemende musea: Gemeentemuseum Den Haag, Centraal Museum Utrecht, Museum De Lakenhal Leiden, Museum Drachten, Kröller-Müller Museum in Otterlo, Kunsthal KAdE in Amersfoort, Rietveld-Schröderhuis in Utrecht, Mondriaanhuis in Amersfoort, Villa Mondriaan in Winterswijk, Paviljoen Gerrit Rietveld De Zonnehof in Amersfoort, Dutch Design Week in Eindhoven, Design Academy Eindhoven, TextielMuseum Tilburg, Gemeentemuseum Helmond, Stedelijk Museum ’s-Hertogenbosch en Moti in Breda.

Bij de foto's (allemaal van agreylady.nl, van boven naar beneden):
-'Victory Boogie Woogie (naar Piet Mondriaan)' 1946, van Willy Kock;
-Rood-blauwe stoel, 1919-1923 van Gerrit Rietveld
-'Compositie' 1918-1920, Bart van der Leck
-Een opstelling in het Stedelijk Museum
-'Composition néo-plastique no. 5 E', 1924-1925 van Cesar Domela
-Brochure Gemeentemuseum De Haag en Iittala waxinelichthouder op mijn eettafel
-Foto Mondriaan to Dutch Design
-'Compositie no. III, met rood, geel en blauw, 1927, Piet Mondriaan
Kunstenaars geïnspireerd door De Stijl:
-Roy Lichtenstein met 'As I Opened Fire' (1964) (door het primaire kleurgebruik en zwarte lijnen)
-'Infe©ted Mondrian #2', 1992 van kunstenaarscollectief General Idea
-'Rood, blauw, geel en wit, 1957-1958 van Marlow Moss
Laatste twee:
- Mijn bouwdoos van het Rietveld-Schöderhuis
- Mijn memory-spel 'Bauhaus' (niet Nederlands, maar wel een zelfde soort beweging als De Stijl)




Zo! Dan ga ik nu naar WG Kunst. Ken je het principe? Zo niet, kijk dan even op de site.



Breekbaarheid en textuur: keramist Ineke van der Werff

13 december 2016
Dat vraag ik mij af, he...
Wat is het toch? Waarom kan ik in vervoering raken van keramiek? Niet zozeer het grove, dikke, vaak terra-bakkende aardewerk (kan ook mooi zijn, hoor), maar het schijnbaar zo fragiele porselein. Ik heb er niet zoveel verstand van (eigenlijk helemaal niet), maar porselein is verbazend sterk. Komt dat omdat porselein op hele hoge temperatuur wordt gebakken? Ik weet het niet. En dan de textuur. Het matte van ongeglazuurd werk en het glanzendgladde van overglaasde stukken. Met soms - juist door verschillende toevoegingen aan dat glazuur - hele aparte uitkomsten. Soms Ruw-ig of zelfs struw, in andere gevallen glasachtig egaal. En juist met die verschillende texturen experimenteert keramist Ineke van der Werff.
Ik bezocht haar eerste solo-tentoonstelling bij Friday Next. Kijk je mee?

Who is

"Studio Ineke van der Werff is a ceramic design studio based in Utrecht. Ever since graduating from Hogeschool voor de Kunsten Utrecht in 2012, it’s been all about experimenting. Ineke is constantly looking for new and exciting ways to combine and recycle materials. While pushing the boundaries of old techniques, the designs remain clean and iconic".

Tot zover de tekst op de 'about' pagina van Ineke's website. Ook als de keramist Van der Werff zichzelf voorstelt blijkt dat zij vooral een onderzoeker is. Welk materiaal doet wat in combinatie met het fijne porselein en de extreem hoge temperatuur in de oven?




Wat zou er gebeuren als....

Het begon allemaal met de (afstudeer-)serie Porcelain+. Door materialen als brons, ijzer en (gereclyled) glas door het porselein te mengen, ontstonden interessante structuren en kleuren. Zoals de zeegroene 'stippeltjes' van het toegevoegde brons. Als vervolg van alle materiaal-experimenten ontstond een nieuw project. Voor 'Enkel Glas' zocht de ontwerper samenwerking met Maltha Glasrecycling Nederland. Dit bedrijf verzamelt en verwerkt afvalglas tot nieuwe grondstoffen en halffabricaten. Desondanks blijft er nog een rest-product over. Dát deel van het afvalglas is té vervuild (met keramiek, metaaldeeltjes en organisch materiaal) om er nog een hoogwaardige toepassing voor te vinden. Behalve voor Van der Werff's porselein in haar 'Enkel Glas' project. De ontwerper heeft met het vervuilde glas een bruikbaar porseleinglazuur ontwikkeld. 
Ook voor haar meest recente collectie, genaamd 'Opgerold' maakt de keramist gebruik van het afvalglas. Alle producten uit deze lijn zijn uniek, omdat alle delen door het (glas)glazuur met de ingrediënten ijzer en brons gerold worden. De 'vlekken' afkomstig van het ijzer (bruin, goud, geel) en het brons (groen) bevattende glazuur, vormen willekeurige patronen aan de buitenkant van elke deel.




Friday next

Afgelopen vrijdag opende Van der Werff - onder het genot van een hapje en drankje - feestelijk haar eerste solo-tentoonstelling in hotspot Friday Next. Niet dat ik daar getuige van was, maar ik ken het concept van Friday Next (zijnde een conceptstore waar interieur, advies, design en horeca samenkomen) én ken het werk van Ineke van der Werff van mijn laatste bezoek aan de retailbeurs ShowUp.
Om haar werk nu te zien in de Basement Gallery van de hippe winkel, studio én café is wel heel bijzonder. Zeker als die kelder zo fotogeniek is als deze. Met een mooie, oude Winckelmans tegelvloer.

Geef je ogen nog maar even de kost. Dan doe ik er het zwijgen toe.








Heel mooi!


-X-


Fijn, het is vandaag!

Alle (iPhone 6) foto's: agreylady.nl

Auto Post Signature

Auto Post  Signature