'Rembrandt in Parijs' in Museum Het Rembrandthuis in Amsterdam

17 september 2018
Feitje: Rembrandt is nooit in de Franse hoofdstad geweest en dat maakt de titel 'Rembrandt in Parijs' een beetje misleidend. Het zou mij zelfs niets verbazen als de Grote Meester nooit ten zuiden van de grote rivieren is geweest (maar hang mij er niet aan op). Nee, de naam van deze vertoning in het Amsterdamse Museum het Rembrandthuis is overdrachtelijke bedoeld en verwijst naar de invloed die Rembrandt heeft gehad op veel Franse kunstenaars in de 19e eeuw. Denk aan mannen als Édouard Manet, Edgar Degas en Odilon Redon, die - net als Rembrandt 200 jaar eerder - de ambachtelijke etskunst oppakten. Et voila! Daarmee was een opleving van dit grafische stiel een feit.

Kijk je mee naar een verslag van een expositie met louter "Parijse stadsgezichten, indrukwekkende landschappen, elegante Franse dames en artistieke affiches"?


1. Rembrandt, 'De drie bomen', ets uit 1643, Museum het Rembrandthuis. 2. Félix Bracquemond, 'Landschap met naderende onweersbui en ganzen in weide, ets, 1860-1914, Rijksmuseum, aankoop uit het F.G.Waller-fonds.
Ik ga eerst in op het begrip 'ets', want wat is dat eigenlijk? Daar weet ik zelf heel weinig van, dus mooi dat daar ter plekke uitleg over is. (En wat zouden we zijn zonder internet?) "Een ets is een afbeelding gemaakt in (diep)druktechniek van een koperen of zinken plaat waarin de afbeelding door zuur geëtst is." Oké? Maar hoe dan?  
Het blijkt dat de etser 'etsgrond', een zacht mengsel van hars, was en teer aanbrengt op een plaat. Daar krast hij een voorstelling in en vervolgens gaat die plaat in een zuurbad. Het zuur* bijt in op het metaal op díe plekken waar de etsgrond is weg gekrast. Vervolgens wordt daarvan één of meerdere afdrukken gemaakt. Het resultaat is een lijntekening - in spiegelbeeld - met grote contrasten in zwart en wit. Alles bij elkaar best wel een gedoe...
* En in alle opzichten nogal kwalijke stoffen, zoals zout-, salpeter- en zwavelzuur of kopersulfaat.

Goed. Dat wetende, gaan we over naar de Jodenbreestraat in Amsterdam en wel naar Museum het Rembrandthuis. En ja, dat is met recht een Rembrandt-huis, want de meesterlijke schilder heeft er van 1639 tot 1658 huis gehouden en gewerkt. Je ziet er vanaf 21 september de tentoonstelling 'Rembrandt in Parijs: Manet, Méryon, Degas en de herontdekking van de etskunst (1830-1890)'. "Nooit eerder was deze opleving van de etskunst in Frankrijk een onderwerp voor een tentoonstelling. Voor de expositie zijn de mooiste kunstwerken samengebracht."





1. Theodore Rousseau, Eikenbomen op rotsen, 1861, ets, Bruikleen van het Rijksmuseum. 2 en 3 Impressies van de tentoonstelling met op foto 2 curator/conservator David de Witt die uitleg geeft. 4. Félix Hilaire Buhot, Herinnering aan de Theems. Omgeving van Gravesend, 1883, ets, droge naald en aquatint, 1883, staat IV(9), Amsterdam, Rijksmuseum. 5. Félix Bracquemond, La terrace (Sèvres vu de la Villa Brancas), 1876, ets, droge naald en aquatint op vergé papier, staat VIII(8), Amsterdam, Van Gogh Museum.
Het is niet te verwonderen dat het onbetwistbare meesterschap van Rembrandt van Rijn door de eeuwen heen een leidend voorbeeld is geweest voor vele generaties kunstenaars. Zij zagen in hem een vakman die zijn eigen weg durfde te gaan en bewonderden hem voor zijn gave om de wereld om hem heen heel direct af te beelden.
En dat gold in de negentiende eeuw ook voor een groot aantal Franse avant-garde kunstenaars en (post)impressionisten - grote namen als Manet, Degas, Redon, Rousseau en Renoir, Pissarro - die besloten om ook de etsnaald op te pakken. Zij waren bijzonder gecharmeerd geraakt van Rembrandt's ets-voorstellingen: zijn onnavolgbaar handschrift met gevarieerde, vlot geplaatste lijnen en schrille contrasten. En dan zijn onderwerpen: realistische naakten, portretten en het alledaagse leven.

Etching Revival

Ook steeg Rembrandt in hun achting door het feit dat hij zijn eigen etsen produceerde. (In de negentiende eeuw besteedden de meeste graveurs en etsers het afdrukken uit aan gespecialiseerde drukkers). Door het zelf reproduceren hield Rembrandt het proces in eigen hand en bepaalde daarmee het eindresultaat. "Hij maakte vaak verschillende afdrukken om diverse effecten uit te proberen." 





1. Edgar Degas, Vrouw droogt zich af na een bad (La sortie du bain, kleine plaat), 1891-1892, lithografie, staat II(2), Amsterdam, Rijksmuseum. Aankoop uit het F.G. Waller-Fonds. 2. vrouw voor 'Vrouw droogt zich af....'. 3. Norbert, Goeneutte, Place de la Concorde, 1884-1887, ets en droge naald, staat III(3), privécollectie. 4. Edgar Degas, Studie naar Rembrandt ‘David en Goliath’, ca. 1859-60, potlood op lichtbruin papier, 152 x 120 mm, Museum Het Rembrandthuis, Amsterdam. 5. Édouard Manet, La convalescente, 1876-84, ets, 129 x 102 mm, Museum Het Rembrandthuis, Amsterdam.
In de tentoonstelling zie je zo'n 60 kunstwerken en vol trots meldde Lidewij de Koekkoek, directeur van Museum Het Rembrandthuis verleden week dat het kunsthuis twee nieuwe aankopen aan de eigen collectie heeft kunnen toevoegen. "Twee werken op papier van grote Franse meesters uit de negentiende eeuw, Edgar Degas en Édouard Manet (zie de foto's hierboven, red.) waarin we Rembrandts invloed direct kunnen terugzien. De twee kunstwerken waren absoluut onmisbaar voor onze komende tentoonstelling 'Rembrandt in Parijs'."
Mooi. Dan zijn de beide etsen precies op tijd voor de feestelijke opening op donderdag 20 september.

Tot slot van dit betoog wil ik het nog even met je hebben over Rembrandt's bijzondere gave om de beslommeringen van het (gewone) volk en het leven van alle dag uit te beelden. En dat talent kwam met name tot uiting in zijn drukwerk. Het Rembrandthuis* bezit veel van Rembrandts etsen met daarop realistische scènes uit het dagelijks leven (zoals van straatfiguren, bedelaars, dames van lichte zeden en straatmuzikanten). Ze vallen op door hun directheid en de losse, schetsmatige manier van werken en getuigen van Rembrandts opmerkelijke observatievermogen. Twee mooie voorbeelden daarvan zie je op de deuren naar respectievelijk het dames- en het herentoilet (dus nog niet gender-neutraal :-).
Altijd goed voor a smile on my face
Rembrandt heeft 314 verschillende etsen gemaakt, waarvan het museum er 280 bezit.



1 en 2. Rembrandt: Portretten van een plassende boerenvrouw en man, 1631, Collectie Museum Het Rembrandthuis.
En à propos: in Museum het Rembrandthuis kun je dagelijks een ets-demonstratie volgen. Daarnaast zijn er naar aanleiding van de tentoonstelling 'Rembrandt in Parijs' een aantal lezingen gepland. En, zoals tegenwoordig te doen gebruikelijk, is er - in plaats van een 'saaie' catalogus - een glossy magazine te koop met allerlei leuke achtergrondverhalen, interviews en close ups en dat alles verluchtigd met mooi beeldmateriaal. 


'Rembrandt in Parijs. Manet, Méryon, Degas en de herontdekking van de etskunst (1830-1890)' is te zien van 21 september t/m 6 januari 2019. Check de site voor meer (bezoekers)informatie. 



Tekst en (iPhone)foto's van de tentoonstelling: © Miriam van der Meer. Voor de kunstwerken: zie credits

'Het Leven van Boeddha, de weg naar nu' in de Nieuwe Kerk in Amsterdam

14 september 2018
Boeddha is here to stay, want wie heeft 'em niet? Bijna iedereen durf ik te beweren. Ergens in huis staat meestal wel zo'n beeldje. Vaak in de vensterbank of op het dressoir. In de master bedroom (of - zoals in mijn geval - in de mistress bedroom). Ook in de tuin is hij erg geliefd, want hij zou zelfs de welbekende tuinkabouter naar de achtergrond hebben verdrongen. En de reden voor die opmars? Dat is misschien wel, omdat je zo'n beeldje moet krijgen en niet zelf mag kopen - zo wordt beweerd - en een gegeven paard (Boeddha) kijk je niet in de bek. Stel je voor.
En daarmee is Boeddha in huis (let wel, een 'Westers' huis) één van de grootste woon-clichés.

Hoe dan ook, in de tentoonstelling 'Het leven van Boeddha, de weg naar nu' wordt de bezoeker verrast op het echte verhaal van de verlichte geest die het Nirwana wist te bereiken. In de weldadige rust van de Nieuwe Kerk op de Dam zie je vanaf zondag 16 september eeuwenoude voorwerpen én recente kunstwerken van artiesten als Ai Wei Wei, Yoko Ono én Koos Breukel en alles in het teken van de Boeddha. 
In dit verslag gaan we mindful - en in het kielzog van niet minder dan His Holiness the 14th Dalai Lama die de expositie zaterdag zal openen - op zoek naar spiritualiteit in oude en nieuwe kunst.



1. Hoofd van Boeddha Śākyamuni, Thailand, koninkrijk Lan Na, Chieng Sen, 15de eeuw. Ger Eenens Collection The Netherlands / Wereldmuseum Rotterdam. Foto: Erik en Petra Hesmerg. 2. en 3. De tentoonstelling in De Nieuwe Kerk.
In de Nieuwe Kerk zie je met regelmaat kunst-, fotografie- en biografische tentoonstellingen en daarnaast kent het een traditie van exposities met als onderwerp de grote wereldreligies*. Maar directe aanleiding voor déze vertoning is toch wel het 100-jarig bestaan van de Vereniging van Vrienden der Aziatische Kunst (VVAK). Deze 'club' van verzamelaars van Oosterse kunst heeft als doel om grotere bekendheid te geven aan dit specifieke verzamelgebied en zij zijn dan ook de grootste bruikleengevers van deze tentoonstelling over het leven van Boeddha.

* In 2010-2011 'Passie voor Perfectie' over de Islam, 2012-2013 met 'Jodendom: een boek vol verhalen' en in 2015-2016 vertelde 'Rome, de droom van keizer Constantijn' de opkomst van het Christendom.
   
En maak je een tentoonstelling over (prins) Siddhartha Gautama (Noord-India, ca. 563-480 voor Christus), oftewel de Boeddha, dan heb je heel veel uit te leggen. Je kunt bijvoorbeeld focussen op de verspreiding van het boeddhisme; op de verschillende stromingen; de vele culturen die banden hebben met deze religie of filosofie; op de enorme hoeveelheden symbolen, mythen en verschijningsvormen. Maar niets van dat alles: de makers van de expositie hebben ervoor gekozen 'alleen' het leven van de Boeddha te vertonen en dat op zich is al meer dan genoeg (een understatement!). Het verhaal van deze compleet en volledig verlichte geest en wat zijn leven in de wereld teweeg heeft gebracht, laat zich namelijk niet zo een, twee, drie vertellen.
Dus bij een eigen bezoek aan de expo: bereid je voor op heel veel leeswerk.






1, 2 en 3: impressies van de tentoonstelling met de boom van Ai Weiwei en het hert van Kohei Nawa. 4. Staande Boeddha (detail), China, Noordelijke Wei-dynastie, eind 5de – begin 6de eeuw, Collectie Ben Janssens, Londen. 5. Uniek en confronterend: Ascetische Boeddha (die eet slechts één rijstkorrel per dag), Thailand, 1890, brons, Ger Eenens Collectie, Nederland/Wereldmuseum Rotterdam. 6. Allan Kaprow, '1 Drawing based upon Breath', 1978, privécollectie.
In 'Het leven van Boeddha, de weg naar nu' zie je ruim zestig kunstwerken: eeuwenoude én hedendaagse en dat zit zo. Naast de antieke beelden, panelen en rolschilderingen proberen de makers van de tentoonstelling de essentie van het boeddhisme, namelijk 'de verlichting' aan de bezoekers mee te geven. En die state of being wordt bereikt door bewust in het 'hier en nu' te leven (dus mindful) en bewustwording is volgens de makers het best vertegenwoordigd door werken van een tiental hedendaagse kunstenaars. Je ziet bijvoorbeeld 'Tree' (2010) van Ai Weiwei (de bodhi-boom als plek om te mediteren en een leidraad in het leven van Boeddha), een heel mooi (ook weer symbolisch) hert van de Japanse kunstenaar Kohei Nawa ('PixCell Deer #51, 2018) en een foto van Koos Breukel waarop de geboorte van zijn zoon te zien is ('Casper Breukel', 2000). 

Verlichting en mindfulness

Het levensverhaal van Boeddha - een rijke prins die al bij zijn geboorte alle tekenen vertoonde om een wereldse- óf spiritueel leider te worden en op 29-jarige leeftijd besloot die laatste weg te kiezen - wordt verteld in vijf delen. Met als thema deze vijf levensfasen - geboorte, ommekeer, verlichting, eerste prediking en het overlijden - loop je door de prachtige Nieuwe Kerk. Je ziet heel veel oranje (de kleur die de wijsheid van de leer van Boeddha symboliseert). Lange rijen met gebedsmolens - ronde 'trommels' met daarin wensen, oftewel mantra's - die zijn gemaakt door Amsterdamse schoolkinderen. Er zijn meditatie-sessies (ook onder begeleiding), een aantal lezingen en in de kerk kun je je mede-bezoekers zelfs gelegitimeerd 'huggen' en wel in 'The Embrace Kamer' (2018) van kunstenaar Alicia Framis.
En natuurlijk veel, heel veel oude boeddha-beeldjes. (En zeker niet van Xenos, Leenbakker of Kwantum, zoals die van ons).





1. Yoko Ono, 'Three Mounds', 1999/2008-2018. 2. Carolee Schneemann, 'More Wrong Things', 2000-01. 3. Gebedsrollen. 4. Reliëf: vertrek uit het paleis, Pakistan, 3de-6de eeuw, Rijksmuseum Amsterdam, bruikleen VVAK. 5. Liggende Boeddha, Thailand, 18de eeuw, Ger Eenens Collection, Nederland/Wereldmuseum Rotterdam.
Ook veel tekst dus, waaronder ook interessante info (eerlijkheidshalve moet ik bekennen, ik haak soms vrij snel af). Als eerste de uitleg over de 112 lichaamskenmerken van de Boeddha. In de tentoonstelling worden er 32 genoemd en het is altijd leuk om te zien aan hoeveel van die herkenningstekens je zelf voldoet*. Daarnaast krijg je toelichting bij een paar van de handgebaren van de Boeddha (👌). Ook wel eens leuk om te weten.

* Ik noem er een paar: naar rechts krullend haar (helaas) en/of haar dat rechtop staat (met een beetje gel moet dat lukken); lange armen (bingo!); kuiten als van een antilope en tanden zonder ruimte ertussen (?); een goudkleurige huid etc. etc. 

Oké. Tot zover.
De tentoonstelling is te zien van 16 september tot en met 3 februari 2019. Kijk even op de site voor bezoekersinformatie en meer over de geleide meditaties en andere activiteiten.  


-X-


In het boeddhisme is niets per se goed of kwaad. Er is geen voorkeur en al helemaal geen oordeel. Het eigen lijden wordt namelijk veroorzaakt door het oordelen, zo luidt de theorie (and a lesson to learn).
Toch kan ik het niet nalaten. Die decoratieve doeken die her en der zijn opgehangen kunnen wel een strijkboutje gebruiken....

Niets menselijks is mij vreemd.

Namasté


I.p.v. een tentoonstellingscatalogus is er een interessant 'bookazine'. Daarnaast schreef Erica Terpstra een kinderboek, getiteld: 'Een knipoog van de Boeddha' (8+), beiden te koop in de museumshop.
Tekst en (iPhone)foto's: © Miriam van der Meer (www.agreylady.nl) tenzij anders vermeld. 

De Meest Eigentijdse Schilderijen Tentoonstelling in het Dordrechts Museum

8 september 2018
De meningen zijn behoorlijk verdeeld. De ene recensent (Museumtijdschrift) prijst de tentoonstelling de hemel in - nou ja, da's misschien een tikkeltje overdreven, maar andere kunst-criticasters (NRC en Trouw) branden de expositie tot de grond toe af. Kortom, in het Dordrechts Museum zie je een vertoning die de gemoederen nogal bezighoudt. Volop emotie en dat is - naar mijn bescheiden mening - ook de bedoeling van kunst. En daarnaast: over smaak valt niet te twisten...
Maar wat vindt de gemiddelde en vooral ook amateuristisch kunstleek van 'De Meest Eigentijdse Schilderijen Tentoonstelling'? 

Het Dordrechts Museum - in de volksmond het Schilderijenmuseum, dus hoe toepasselijk - toont werk van 28 Nederlandse kunstenaars. Maar let wel: alleen moderne, 'ouderwetse' schilderijen.
Hieronder volgt mijn impressie.




1. en 2. Willlem Weismann, 'U S', 2018 en 'Autodidact', 2015. 3. Rafaël Rozendaal, twee werken uit de 'Into Time' serie, 2016. 4. Emo Verkerk, 'Vincent in Londen', 2014. 
Want hoe old school zijn schilderijen heden ten dage? In 1995 schijnt de toenmalig directeur van het Parijse Picasso Museum, de heer Jean Clair, te hebben beweerd dat verf op doek zijn beste tijd wel had gehad. Prehistorisch. Zooo vorige eeuw!
"Schilderijen zijn een overblijfsel uit de tijd dat we nog geen foto’s konden maken, doelloos als een blindedarm, verstandskies, de paardentram", schreef (ook) het NRC in 2013 naar aanleiding van een expo met performance art in Londen. Het is een en al video, foto, film, installaties en de zogenaamde ervaringskunst wat de klok slaat. Conceptueel ook: grondlegger daarvan was Marcel Duchamp, uitvinder van de 'Ready Made Art' met zijn tot kunst gebombardeerde pispot uit 1917 (maar die vinding blijkt volgens recent onderzoek dan weer niet van hem te zijn).

In de beeldende kunst zijn het dus andere media die domineren, maar het Dordrechts Museum verzamelt sinds haar oprichting in 1842 tot op de dag van vandaag moderne schilderkunst. Want "wat is de rol van de schilderkunst anno nu? Op de grote internationale tentoonstellingen en biënnales schittert ze door afwezigheid. (...) De Meest Eigentijdse Schilderijen Tentoonstelling - deze titel verwijst naar een schilderij van René Daniëls - laat zien dat het schilderen nog altijd zeer actueel en springlevend is." 






1. Zaaloverzicht. 2. Frank Ammerlaan, 'Untitled', 2016. 3. Frank Ammerlaan, 'Untitled', 2018. 4. Willem Weismann, 'Late Sleeper', 2018. 5. Klaas Kloosterboer. 6. Zaaloverzicht.
Het zijn niet de minste die een bijdrage leveren aan de tentoonstelling met de lange en ietwat pocherige naam. Ik ga even name droppen. Wat dacht je van een Emo Verkerk; een Robert Zandvliet; een Tjebbe Beekman; een Marlene Dumas en zo kan ik nog wel even doorgaan. En al die beroemde namen hangen er niet met één werk - zoals ik hierboven suggereer - maar in de meeste gevallen met twee, drie of vier. Ook zijn er meerdere generaties kunstschilders opgenomen in de tentoonstelling. Je ziet oude rotten in het vak, maar ook werk van jong talent.

Tjebbe Beekman: "wat ik te vertellen heb, kan ik alleen in schilderijen tonen..."

Daarnaast zijn lang niet alle kunstwerken 'geschilderde doeken'. Het getoonde is meestal relatief traditioneel, maar sommige kunstenaars nemen het niet zo nauw met het begrip 'schilderen op canvas'. Han Schuil en Richardo van Eyk werken bijvoorbeeld op aluminium. Rafaël Rozendaal maakte zogenaamde lenticulaire schilderijen (denk aan zo'n ansichtkaart waarvan de afbeelding verandert als je hem heen en weer beweegt). Bij 'Untitled' van Frank Ammerlaan uit 2016 helemaal geen verf noch doek: dit werk is geconstrueerd uit een spiegel en zink op metaal. 






1. Carla Klein, 'Untitled', 2018. 2. Rafaël Rozendaal, 'Something Open .com', 2016 en 'Near Next .com', 2017. 3. Robert Zandvliet, 'Zonder Titel', 2016. 4. Morgan Betz, 'Day', 2013. 5. Marlene Dumas. 6. Tjebbe Beekman, 'Avondrood', 2017.
In de - in de aanhef genoemde recensie van het Museumtijdschrift (positief) las ik de volgende alinea, die ik hier graag citeer. Dus daar komt 'ie. "Schilderkunst vertraagt het oog en dat is een bijzondere waarde in een tijd waarin we dag en nacht worden bestookt met flitsbeelden. Schilderkunst is een intellectuele, emotionele en esthetische vluchtheuvel die twee stappen verwijderd is van het dagelijks leven. Juist dat maakt haar zo vitaal."

Hear, hear (zouden de Engelsen zeggen). Ik ben het hier volledig mee eens. Ik vond de tentoonstelling een fijne verzameling met mooie schilderkunst van toppers van Nederlandse bodem. 
Maar goed, wie ben ik?
Misschien al (te) snel tevreden?

Hoe dan ook, je kunt de tentoonstelling nog tot en met 7 oktober zelf gaan bekijken. Kijk even op de site voor bezoekersinformatie.


-X-


Wandschilderingen.

Speciaal voor de tentoonstelling heeft het Dordrechts Museum vier kunstenaars* bereid gevonden om wandschilderingen te maken. "Het beschilderen van muren en plafonds bestaat al zo lang er geschilderd wordt. Die praktijk lijkt weer te herleven." 
* Sarah Verbeek, Jan van der Ploeg, Gijs Frieling en Thomas Raat.




1. Sarah Verbeek, "A Reflection of the Image Within (Horizontal & Vertical), 2018 in het trappenhuis. 2. Gijs Frieling, 'Kadiköy', 2018 in de poort en 3. Jan van der Ploeg, 'Zonder Titel', 2018 aan de achtergevel van het museum.
Tekst en (iPhone)foto's: ©Miriam van der Meer (www.agreylady.nl).

Opdraven bij ShowUp: wooninspiratie vanaf de beursvloer.

4 september 2018
Opdraven heeft iets van moeten: je komt er niet onderuit en ziet het als een verplichting. Nou, laat ik je dít vertellen; daar is hier geen sprake van. Ik duik maar al te graag op bij ShowUp.



Één van de vaste deelnemers aan ShowUp: de altijd kleurrijke producten van Kitsch Kitchen.
Halfjaarlijks vindt er in de Expo Haarlemmermeer een groothandelsbeurs plaats. In de middle of nowhere - ergens in de buurt van het dorp Vijfhuizen, in een voor de Floriade 2002 opgerichte 'kas' van 26.000 m² - vindt dé vakbeurs voor 'home & gifts' plaats. Inkopers uit de interieur-, food-, cadeau- (w.o. sieraden), gadgets, 'well being' en kids-branche maken tijdens ShowUp hun keuze uit het aanbod van zo'n 400 producenten. Dat kunnen kleine startende (soms zelf-producerende) labels zijn of grote, gevestigde namen als Kitsch Kitchen en &Klevering én alles er tussenin.
Wat zij gemeen hebben is dat alle deelnemers hun spiksplinternieuwe collecties presenteren. Noviteiten en nog niet eerder vertoonde producten. Het aantal en de verscheidenheid aan aanbieders staat garant voor verrassende en überhippe (design-) ontwerpen. Juist die mix van groot, gevestigd én klein en beginnend is aansprekend en maakt een bezoek aan ShowUp een welkom en inspirerend uitje. Dus vandaag krijg je een reportage vanaf de afgelopen weekend gehouden beursvloer met volop wooninspiratie voor het najaars- en winterseizoen. Altijd leuk.





1 trendvoorspelling 'Craft Factory' van Buro Jan Trendman. 2 Sfeervolle accessoires bij OnsHus. 3, 4 en 5 Onder de naam 'Mooi door mij' produceert Stichting Zodiezijn spullen die gemaakt worden door mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt.
Ik begin met de trend-voorspellingen en 'hotspots'. De organisatie doet elke aflevering weer zijn (of haar?) best om ook een overall trendbeeld te schetsen, opgebouwd met op de beurs verkrijgbare artikelen en dat lukt elke keer weer verrassend goed. Buro Jantrendman haalde ook voor deze versie van ShowUp weer alles uit de kast: in de 'trend playground' kon de bezoeker zelf vier tendensen bekijken, bevoelen en ervaren (met de poëtische namen 'Evergreens', 'Outlandish', 'Craft Factory' en 'Soft Sence'). Een mooie klus geklaard, dus een compliment is op z'n plaats!

Trendwatching

Goed. Over naar de 'must haves en hebbedingen' op de beurs. Je begrijpt: ik kan onmogelijk alle 400 stands laten zien. Ik zal moeten schiften en aangezien ik geen jong grut meer in huis heb én mijn nageslacht vooralsnog nalaat mij de status van oma te verlenen (.... :-) laat ik het 'kids-gebeuren' voor wat het is. (Dat onderdeel van de beurs kreeg de toepasselijke naam "GrowUp'). Ongetwijfeld veel leuke, speelse en vertederende bits and bobs, maar niet in mijn verslag (en dat scheelt een slok op een borrel).
Hetzelfde geldt eigenlijk voor sieraden en de zgn. personal care. Allemaal mooi en prachtig: maar daar kom ik niet voor. Het is mij om interieur- en cadeauartikelen te doen.







1 en 2 De Deense Signe Bailey (van Clayform) maakt naast wandobjecten ook een verstelbare lamp en dat allemaal van keramiek. 3 en 4 Overzicht van de beurs. 5 en 6 De mooie textiele producten van Koda (gemaakt van restpartijen De Ploeg-stoffen). 7 Niet nieuw, wel mooi: de 'plastic' flessen maar dan van keramiek van Foekje Fleur.
Voor de tweede keer op ShowUp: het Danish Design Pavilion en ik citeer van de website: "craftmanship en design worden in Denemarken op waarde geschat. Creatief talent krijgt alle ruimte en mede daardoor zijn de Denen wereldwijd koploper op het gebied van vernieuwend design. Het Danish Design Pavilion is opgezet om acht getalenteerde ontwerpers uit Denemarken te helpen om de Nederlandse markt te veroveren. Hun collecties lopen uiteen van interieurdesign tot fashion en van stationary tot fietsen.
In dit verslag zie je de mooie woonaccessoires van Spring Copenhagen. In de Deense traditie van elegantie en stijl voert dit merk glaswerk, keramiek én houten dierfiguren. Sommige hebben zelfs een praktische functie zoals de toekan en een pinguïn, respectievelijk een peper- en zoutmolen. 

Scandinavisch cool

ShowUp krijgt steeds meer de vorm van een hip festival. In de twee dagen (traditiegetrouw op zondag en maandag) is er een inspirerende randprogrammering met de zogenaamde ListenUP-sessies. Detailhandel-experts en trendwatchers houden bezielende 'talks' over onderwerpen waar het kleinbedrijf haar voordeel mee kan doen (zoals bijvoorbeeld over de inzet van social media voor en door winkeliers en de do and don't voor kleine webshops).
Voor de bevrediging van de inwendige mens zijn er diverse foodtrucks en op de terrassen kun je elkaar ontmoeten, netwerken met collega’s, relaties en leveranciers, maar vooral ook even bijkomen van de vele indrukken en impulsen die je op de beurs krijgt.








1 Detail van de trendvoorstelling 'Outlandish'. 2 en 3 De mooie houten objecten van Spring Copenhagen. 4 Florale decoratie. 5 Een gigantische 'Rijkswachter': robotjes gemaakt van de transportkratten van het Rijksmuseum. 6 Nog meer details in 'Outlandish'. 7 kleurrijke kartonnen poppenhuizen, zeilboten, honden, insecten, wereldmensen en heel veel meer bij Studio Roof.
Tot zover ShowUp voor najaar 2018.
De inkoopbeurs - altijd begin september - is de start van het nieuwe interieur-seizoen (oktober is zelfs de 'officiële' woonmaand). Na de zomer - de warme, zonovergoten zomer - verplaatsen wij ons langzamerhand weer naar binnen. En ook ik zal weer wat vaker aandacht besteden aan het interieur en design, met verslagen van evenementen als de VTwonen & designbeurs, de Dutch Design Week en tenslotte Meesterlijk.  


-X-



Fijn! Het is vandaag...



1 Een stoel van (Dutch designer) Jasmijn Muskens in de trendforcast 'Craft Factory'. 2 Kleurrijke en bonte verzameling borden bij (agentschap) Prospectt. 3 Producten bij de trend 'Outlandish'.


Tekst en alle (iPhone) foto's ©Miriam van der Meer (www.agreylady.nl). 

Auto Post Signature

Auto Post  Signature