Fotofestival 'Unseen' in de Amsterdamse Westergasfabriek

21 september 2018
Fotofestival Unseen gaat in het 7e jaar van haar bestaan niet 'ongezien' aan mij voorbij. Het is wel mijn eerste keer en hoe ik dit evenement eerder heb kunnen missen, is mij een raadsel.
Hoe dan ook: dit jaar strekt het jonge, dynamische en sprankelende Unseen zich uit over meerdere plekken in Amsterdam, maar de Gashouder op het mooie, industriële Westergasfabriek-terrein blijft - net als bij de eerdere edities - toch het kloppend festivalhart. Van vrijdag 21 tot en met zondag 23 september kun je daar terecht voor een blik op hedendaagse fotografie met een sterke nadruk op jong (inter)nationaal talent. 

Vandaag krijgt je op mijn weblog een impressie met foto's van enkele van de (circa) 300 fotografen voorgeschoteld, die ter plekke door 53 galerieën worden vertegenwoordigd.
Loop je met me mee?




1. Keyezua bij Ed Cross Fine Art 2. Stand van Ravestijn Gallery met werk van Inez & Vinoodh 3. Lucas Lenglet bij Stigter van Doesburg.  
De Gashouder - een rond, industrieel en pilaarloos gebouw met een gietijzeren plafondconstructie is een te gekke locatie voor een beurs die zich richt op recente ontwikkelingen in de wereld van de fotografie. Het festival is jong en dynamisch en het brengt diverse groepen samen: galeries, jong talent, bekende fotografen met nieuw werk en een internationaal publiek. Niet alleen de bezoekers, ook de standhouders, de galeries komen from across the globe (ruim 30 landen en daarmee is de beurs dusdanig internationaal, dat alle informatie enkel Engelstalig is). 

movers, shakers en makers

Naast de verkoopbeurs - want dat is natuurlijk wel de bedoeling: dat er verkocht wordt - is er een uitgebreid randprogramma. Er is een speciaal gebouw waar het CO-OP project is gehuisvest: 12 kunstenaarscollectieven van over de hele wereld. Het is een levendige, energieke 'social hub': heel hip and happening allemaal, met heel veel aandacht voor Afrikaans (jong) fotografie-talent. Een tendens die door de hele beurs voelbaar is. Afrika is heel sterk in opkomst en dat levert prachtig werk op.
Daarnaast zijn er prijzen te vergeven (ING Unseen Talent Award en Meijburg Art Commission), programmeert de beurs allerlei tentoonstellingen, lezingen en debatten; is er een fotoboekenmarkt en zijn er avondopenstellingen door heel Amsterdam. En met alle food trucks rondom de Gashouder en de bijgebouwen mag Unseen Amsterdam zich met recht een hip (foto)festival noemen.




1. en 2. Lorenzo Vitturi bij Kahmann Gallery 3. Win McCarthy bij Galerie Fons Welters 4. Steve Mvonda via Ey.on.art.
  
Dit weekend tonen talenten hun skills en je ziet dus veelal nieuw werk - vandaar ook de naam:  (nog) 'ongezien' - op deze grensoverschrijdende en gedenkwaardige fotografiemarkt. Allemaal naar eigen zeggen natuurlijk, maar ik ben het met veel van die lovende kwalificaties wel eens. Wat ik zag, was bovenal genieten. 

het crème de la crème

Er waren ook een tweetal tendensen te bespeuren. Eerder al noemde ik de opkomst van de Afrikaanse kunstenaars - zowel mannen als vrouwen - en wat mij in hun werk vooral opviel (en nu generaliseer ik een beetje) was het algemene optimisme. Daarnaast vaak ook heel kleurrijk. Geen hopeloos armoedige en grauwe beelden vanuit voormalige koloniën die met niets anders dan natuurrampen moeten dealen. Nee, wél trotse, genuanceerde en veelbelovende impressies uit jonge naties die het heft in eigen hand nemen. Bijna alsof er een feest te vieren is. 
Mooi!

De tweede trend is planten. Naast echte planten, staat en ligt menig huiskamer ramvol botanische prints op textiel (zoals kussens) en behang en op woonaccessoires zoals servies en nu dus ook in de fotografie. Goed voorbeeld daarvan is het werk van Elspeth Diederix. Naast kunstenaar is Diederix ook duiker en hovenier en die drie kwaliteiten komen samen in haar 'natuur'-fotografie (en nu ook te zien in haar solotentoonstelling De tuinen van Elspeth Diederix in het Stedelijk Museum Schiedam). 






1. Elspeth Diederix bij Stigter van Doesburg. 2. Erin O'Keefe bij Albada Jelgersma Gallery. 3. Arko Datto bij East Wing. 4. Diana Scherer via Galerie Caroline O'Breen. 5. Rafal Milach bij Jednostka Gallery. 6. Sami Parkkinen via Vasli Souza.
Ben jij ook zo'n enthousiast amateur-fotograaf? Loop jij - net als ik - bijna permanent met je smartphone in de aanslag om de wereld om je heen te kieken? (Ook) door Instagram is fotografie een geliefd en mega-toegankelijke uitingsvorm geworden (kijk vooral ook eens op mijn Instagram-pagina :-)  👀

Hoe dan ook: Unseen is voor iedereen die vol verwondering door het leven gaat (of zou willen gaan). Een hippe, 'swingende' beurs vol met inspirerende beelden van het hier en nu


-X-

Gun jezelf dit weekend (21 t/m 23 september) een fijn, artistiek en kunstzinnige uitje op het überhippe Westergasfabriek-terrein. En komt het er dit jaar niet meer van? Hou dan vooral de editie van volgende jaar in de gaten.

Kijk even op de site voor bezoekersinformatie.




1. Femke Dekkers via Galerie Bart 2. Nadine Stijns bij LhGWR 3. De gashouder.
Tekst en (iPhone)foto's: © Miriam van der Meer (www.agreylady.nl).

'Rembrandt in Parijs' in Museum Het Rembrandthuis in Amsterdam

17 september 2018
Feitje: Rembrandt is nooit in de Franse hoofdstad geweest en dat maakt de titel 'Rembrandt in Parijs' een beetje misleidend. Het zou mij zelfs niets verbazen als de Grote Meester nooit ten zuiden van de grote rivieren is geweest (maar hang mij er niet aan op). Nee, de naam van deze vertoning in het Amsterdamse Museum het Rembrandthuis is overdrachtelijke bedoeld en verwijst naar de invloed die Rembrandt heeft gehad op veel Franse kunstenaars in de 19e eeuw. Denk aan mannen als Édouard Manet, Edgar Degas en Odilon Redon, die - net als Rembrandt 200 jaar eerder - de ambachtelijke etskunst oppakten. Et voila! Daarmee was een opleving van dit grafische stiel een feit.

Kijk je mee naar een verslag van een expositie met louter "Parijse stadsgezichten, indrukwekkende landschappen, elegante Franse dames en artistieke affiches"?


1. Rembrandt, 'De drie bomen', ets uit 1643, Museum het Rembrandthuis. 2. Félix Bracquemond, 'Landschap met naderende onweersbui en ganzen in weide, ets, 1860-1914, Rijksmuseum, aankoop uit het F.G.Waller-fonds.
Ik ga eerst in op het begrip 'ets', want wat is dat eigenlijk? Daar weet ik zelf heel weinig van, dus mooi dat daar ter plekke uitleg over is. (En wat zouden we zijn zonder internet?) "Een ets is een afbeelding gemaakt in (diep)druktechniek van een koperen of zinken plaat waarin de afbeelding door zuur geëtst is." Oké? Maar hoe dan?  
Het blijkt dat de etser 'etsgrond', een zacht mengsel van hars, was en teer aanbrengt op een plaat. Daar krast hij een voorstelling in en vervolgens gaat die plaat in een zuurbad. Het zuur* bijt in op het metaal op díe plekken waar de etsgrond is weg gekrast. Vervolgens wordt daarvan één of meerdere afdrukken gemaakt. Het resultaat is een lijntekening - in spiegelbeeld - met grote contrasten in zwart en wit. Alles bij elkaar best wel een gedoe...
* En in alle opzichten nogal kwalijke stoffen, zoals zout-, salpeter- en zwavelzuur of kopersulfaat.

Goed. Dat wetende, gaan we over naar de Jodenbreestraat in Amsterdam en wel naar Museum het Rembrandthuis. En ja, dat is met recht een Rembrandt-huis, want de meesterlijke schilder heeft er van 1639 tot 1658 huis gehouden en gewerkt. Je ziet er vanaf 21 september de tentoonstelling 'Rembrandt in Parijs: Manet, Méryon, Degas en de herontdekking van de etskunst (1830-1890)'. "Nooit eerder was deze opleving van de etskunst in Frankrijk een onderwerp voor een tentoonstelling. Voor de expositie zijn de mooiste kunstwerken samengebracht."





1. Theodore Rousseau, Eikenbomen op rotsen, 1861, ets, Bruikleen van het Rijksmuseum. 2 en 3 Impressies van de tentoonstelling met op foto 2 curator/conservator David de Witt die uitleg geeft. 4. Félix Hilaire Buhot, Herinnering aan de Theems. Omgeving van Gravesend, 1883, ets, droge naald en aquatint, 1883, staat IV(9), Amsterdam, Rijksmuseum. 5. Félix Bracquemond, La terrace (Sèvres vu de la Villa Brancas), 1876, ets, droge naald en aquatint op vergé papier, staat VIII(8), Amsterdam, Van Gogh Museum.
Het is niet te verwonderen dat het onbetwistbare meesterschap van Rembrandt van Rijn door de eeuwen heen een leidend voorbeeld is geweest voor vele generaties kunstenaars. Zij zagen in hem een vakman die zijn eigen weg durfde te gaan en bewonderden hem voor zijn gave om de wereld om hem heen heel direct af te beelden.
En dat gold in de negentiende eeuw ook voor een groot aantal Franse avant-garde kunstenaars en (post)impressionisten - grote namen als Manet, Degas, Redon, Rousseau en Renoir, Pissarro - die besloten om ook de etsnaald op te pakken. Zij waren bijzonder gecharmeerd geraakt van Rembrandt's ets-voorstellingen: zijn onnavolgbaar handschrift met gevarieerde, vlot geplaatste lijnen en schrille contrasten. En dan zijn onderwerpen: realistische naakten, portretten en het alledaagse leven.

Etching Revival

Ook steeg Rembrandt in hun achting door het feit dat hij zijn eigen etsen produceerde. (In de negentiende eeuw besteedden de meeste graveurs en etsers het afdrukken uit aan gespecialiseerde drukkers). Door het zelf reproduceren hield Rembrandt het proces in eigen hand en bepaalde daarmee het eindresultaat. "Hij maakte vaak verschillende afdrukken om diverse effecten uit te proberen." 





1. Edgar Degas, Vrouw droogt zich af na een bad (La sortie du bain, kleine plaat), 1891-1892, lithografie, staat II(2), Amsterdam, Rijksmuseum. Aankoop uit het F.G. Waller-Fonds. 2. vrouw voor 'Vrouw droogt zich af....'. 3. Norbert, Goeneutte, Place de la Concorde, 1884-1887, ets en droge naald, staat III(3), privécollectie. 4. Edgar Degas, Studie naar Rembrandt ‘David en Goliath’, ca. 1859-60, potlood op lichtbruin papier, 152 x 120 mm, Museum Het Rembrandthuis, Amsterdam. 5. Édouard Manet, La convalescente, 1876-84, ets, 129 x 102 mm, Museum Het Rembrandthuis, Amsterdam.
In de tentoonstelling zie je zo'n 60 kunstwerken en vol trots meldde Lidewij de Koekkoek, directeur van Museum Het Rembrandthuis verleden week dat het kunsthuis twee nieuwe aankopen aan de eigen collectie heeft kunnen toevoegen. "Twee werken op papier van grote Franse meesters uit de negentiende eeuw, Edgar Degas en Édouard Manet (zie de foto's hierboven, red.) waarin we Rembrandts invloed direct kunnen terugzien. De twee kunstwerken waren absoluut onmisbaar voor onze komende tentoonstelling 'Rembrandt in Parijs'."
Mooi. Dan zijn de beide etsen precies op tijd voor de feestelijke opening op donderdag 20 september.

Tot slot van dit betoog wil ik het nog even met je hebben over Rembrandt's bijzondere gave om de beslommeringen van het (gewone) volk en het leven van alle dag uit te beelden. En dat talent kwam met name tot uiting in zijn drukwerk. Het Rembrandthuis* bezit veel van Rembrandts etsen met daarop realistische scènes uit het dagelijks leven (zoals van straatfiguren, bedelaars, dames van lichte zeden en straatmuzikanten). Ze vallen op door hun directheid en de losse, schetsmatige manier van werken en getuigen van Rembrandts opmerkelijke observatievermogen. Twee mooie voorbeelden daarvan zie je op de deuren naar respectievelijk het dames- en het herentoilet (dus nog niet gender-neutraal :-).
Altijd goed voor a smile on my face
Rembrandt heeft 314 verschillende etsen gemaakt, waarvan het museum er 280 bezit.



1 en 2. Rembrandt: Portretten van een plassende boerenvrouw en man, 1631, Collectie Museum Het Rembrandthuis.
En à propos: in Museum het Rembrandthuis kun je dagelijks een ets-demonstratie volgen. Daarnaast zijn er naar aanleiding van de tentoonstelling 'Rembrandt in Parijs' een aantal lezingen gepland. En, zoals tegenwoordig te doen gebruikelijk, is er - in plaats van een 'saaie' catalogus - een glossy magazine te koop met allerlei leuke achtergrondverhalen, interviews en close ups en dat alles verluchtigd met mooi beeldmateriaal. 


'Rembrandt in Parijs. Manet, Méryon, Degas en de herontdekking van de etskunst (1830-1890)' is te zien van 21 september t/m 6 januari 2019. Check de site voor meer (bezoekers)informatie. 



Tekst en (iPhone)foto's van de tentoonstelling: © Miriam van der Meer. Voor de kunstwerken: zie credits

'Het Leven van Boeddha, de weg naar nu' in de Nieuwe Kerk in Amsterdam

14 september 2018
Boeddha is here to stay, want wie heeft 'em niet? Bijna iedereen durf ik te beweren. Ergens in huis staat meestal wel zo'n beeldje. Vaak in de vensterbank of op het dressoir. In de master bedroom (of - zoals in mijn geval - in de mistress bedroom). Ook in de tuin is hij erg geliefd, want hij zou zelfs de welbekende tuinkabouter naar de achtergrond hebben verdrongen. En de reden voor die opmars? Dat is misschien wel, omdat je zo'n beeldje moet krijgen en niet zelf mag kopen - zo wordt beweerd - en een gegeven paard (Boeddha) kijk je niet in de bek. Stel je voor.
En daarmee is Boeddha in huis (let wel, een 'Westers' huis) één van de grootste woon-clichés.

Hoe dan ook, in de tentoonstelling 'Het leven van Boeddha, de weg naar nu' wordt de bezoeker verrast op het echte verhaal van de verlichte geest die het Nirwana wist te bereiken. In de weldadige rust van de Nieuwe Kerk op de Dam zie je vanaf zondag 16 september eeuwenoude voorwerpen én recente kunstwerken van artiesten als Ai Wei Wei, Yoko Ono én Koos Breukel en alles in het teken van de Boeddha. 
In dit verslag gaan we mindful - en in het kielzog van niet minder dan His Holiness the 14th Dalai Lama die de expositie zaterdag zal openen - op zoek naar spiritualiteit in oude en nieuwe kunst.



1. Hoofd van Boeddha Śākyamuni, Thailand, koninkrijk Lan Na, Chieng Sen, 15de eeuw. Ger Eenens Collection The Netherlands / Wereldmuseum Rotterdam. Foto: Erik en Petra Hesmerg. 2. en 3. De tentoonstelling in De Nieuwe Kerk.
In de Nieuwe Kerk zie je met regelmaat kunst-, fotografie- en biografische tentoonstellingen en daarnaast kent het een traditie van exposities met als onderwerp de grote wereldreligies*. Maar directe aanleiding voor déze vertoning is toch wel het 100-jarig bestaan van de Vereniging van Vrienden der Aziatische Kunst (VVAK). Deze 'club' van verzamelaars van Oosterse kunst heeft als doel om grotere bekendheid te geven aan dit specifieke verzamelgebied en zij zijn dan ook de grootste bruikleengevers van deze tentoonstelling over het leven van Boeddha.

* In 2010-2011 'Passie voor Perfectie' over de Islam, 2012-2013 met 'Jodendom: een boek vol verhalen' en in 2015-2016 vertelde 'Rome, de droom van keizer Constantijn' de opkomst van het Christendom.
   
En maak je een tentoonstelling over (prins) Siddhartha Gautama (Noord-India, ca. 563-480 voor Christus), oftewel de Boeddha, dan heb je heel veel uit te leggen. Je kunt bijvoorbeeld focussen op de verspreiding van het boeddhisme; op de verschillende stromingen; de vele culturen die banden hebben met deze religie of filosofie; op de enorme hoeveelheden symbolen, mythen en verschijningsvormen. Maar niets van dat alles: de makers van de expositie hebben ervoor gekozen 'alleen' het leven van de Boeddha te vertonen en dat op zich is al meer dan genoeg (een understatement!). Het verhaal van deze compleet en volledig verlichte geest en wat zijn leven in de wereld teweeg heeft gebracht, laat zich namelijk niet zo een, twee, drie vertellen.
Dus bij een eigen bezoek aan de expo: bereid je voor op heel veel leeswerk.






1, 2 en 3: impressies van de tentoonstelling met de boom van Ai Weiwei en het hert van Kohei Nawa. 4. Staande Boeddha (detail), China, Noordelijke Wei-dynastie, eind 5de – begin 6de eeuw, Collectie Ben Janssens, Londen. 5. Uniek en confronterend: Ascetische Boeddha (die eet slechts één rijstkorrel per dag), Thailand, 1890, brons, Ger Eenens Collectie, Nederland/Wereldmuseum Rotterdam. 6. Allan Kaprow, '1 Drawing based upon Breath', 1978, privécollectie.
In 'Het leven van Boeddha, de weg naar nu' zie je ruim zestig kunstwerken: eeuwenoude én hedendaagse en dat zit zo. Naast de antieke beelden, panelen en rolschilderingen proberen de makers van de tentoonstelling de essentie van het boeddhisme, namelijk 'de verlichting' aan de bezoekers mee te geven. En die state of being wordt bereikt door bewust in het 'hier en nu' te leven (dus mindful) en bewustwording is volgens de makers het best vertegenwoordigd door werken van een tiental hedendaagse kunstenaars. Je ziet bijvoorbeeld 'Tree' (2010) van Ai Weiwei (de bodhi-boom als plek om te mediteren en een leidraad in het leven van Boeddha), een heel mooi (ook weer symbolisch) hert van de Japanse kunstenaar Kohei Nawa ('PixCell Deer #51, 2018) en een foto van Koos Breukel waarop de geboorte van zijn zoon te zien is ('Casper Breukel', 2000). 

Verlichting en mindfulness

Het levensverhaal van Boeddha - een rijke prins die al bij zijn geboorte alle tekenen vertoonde om een wereldse- óf spiritueel leider te worden en op 29-jarige leeftijd besloot die laatste weg te kiezen - wordt verteld in vijf delen. Met als thema deze vijf levensfasen - geboorte, ommekeer, verlichting, eerste prediking en het overlijden - loop je door de prachtige Nieuwe Kerk. Je ziet heel veel oranje (de kleur die de wijsheid van de leer van Boeddha symboliseert). Lange rijen met gebedsmolens - ronde 'trommels' met daarin wensen, oftewel mantra's - die zijn gemaakt door Amsterdamse schoolkinderen. Er zijn meditatie-sessies (ook onder begeleiding), een aantal lezingen en in de kerk kun je je mede-bezoekers zelfs gelegitimeerd 'huggen' en wel in 'The Embrace Kamer' (2018) van kunstenaar Alicia Framis.
En natuurlijk veel, heel veel oude boeddha-beeldjes. (En zeker niet van Xenos, Leenbakker of Kwantum, zoals die van ons).





1. Yoko Ono, 'Three Mounds', 1999/2008-2018. 2. Carolee Schneemann, 'More Wrong Things', 2000-01. 3. Gebedsrollen. 4. Reliëf: vertrek uit het paleis, Pakistan, 3de-6de eeuw, Rijksmuseum Amsterdam, bruikleen VVAK. 5. Liggende Boeddha, Thailand, 18de eeuw, Ger Eenens Collection, Nederland/Wereldmuseum Rotterdam.
Ook veel tekst dus, waaronder ook interessante info (eerlijkheidshalve moet ik bekennen, ik haak soms vrij snel af). Als eerste de uitleg over de 112 lichaamskenmerken van de Boeddha. In de tentoonstelling worden er 32 genoemd en het is altijd leuk om te zien aan hoeveel van die herkenningstekens je zelf voldoet*. Daarnaast krijg je toelichting bij een paar van de handgebaren van de Boeddha (👌). Ook wel eens leuk om te weten.

* Ik noem er een paar: naar rechts krullend haar (helaas) en/of haar dat rechtop staat (met een beetje gel moet dat lukken); lange armen (bingo!); kuiten als van een antilope en tanden zonder ruimte ertussen (?); een goudkleurige huid etc. etc. 

Oké. Tot zover.
De tentoonstelling is te zien van 16 september tot en met 3 februari 2019. Kijk even op de site voor bezoekersinformatie en meer over de geleide meditaties en andere activiteiten.  


-X-


In het boeddhisme is niets per se goed of kwaad. Er is geen voorkeur en al helemaal geen oordeel. Het eigen lijden wordt namelijk veroorzaakt door het oordelen, zo luidt de theorie (and a lesson to learn).
Toch kan ik het niet nalaten. Die decoratieve doeken die her en der zijn opgehangen kunnen wel een strijkboutje gebruiken....

Niets menselijks is mij vreemd.

Namasté


I.p.v. een tentoonstellingscatalogus is er een interessant 'bookazine'. Daarnaast schreef Erica Terpstra een kinderboek, getiteld: 'Een knipoog van de Boeddha' (8+), beiden te koop in de museumshop.
Tekst en (iPhone)foto's: © Miriam van der Meer (www.agreylady.nl) tenzij anders vermeld. 

De Meest Eigentijdse Schilderijen Tentoonstelling in het Dordrechts Museum

8 september 2018
De meningen zijn behoorlijk verdeeld. De ene recensent (Museumtijdschrift) prijst de tentoonstelling de hemel in - nou ja, da's misschien een tikkeltje overdreven, maar andere kunst-criticasters (NRC en Trouw) branden de expositie tot de grond toe af. Kortom, in het Dordrechts Museum zie je een vertoning die de gemoederen nogal bezighoudt. Volop emotie en dat is - naar mijn bescheiden mening - ook de bedoeling van kunst. En daarnaast: over smaak valt niet te twisten...
Maar wat vindt de gemiddelde en vooral ook amateuristisch kunstleek van 'De Meest Eigentijdse Schilderijen Tentoonstelling'? 

Het Dordrechts Museum - in de volksmond het Schilderijenmuseum, dus hoe toepasselijk - toont werk van 28 Nederlandse kunstenaars. Maar let wel: alleen moderne, 'ouderwetse' schilderijen.
Hieronder volgt mijn impressie.




1. en 2. Willlem Weismann, 'U S', 2018 en 'Autodidact', 2015. 3. Rafaël Rozendaal, twee werken uit de 'Into Time' serie, 2016. 4. Emo Verkerk, 'Vincent in Londen', 2014. 
Want hoe old school zijn schilderijen heden ten dage? In 1995 schijnt de toenmalig directeur van het Parijse Picasso Museum, de heer Jean Clair, te hebben beweerd dat verf op doek zijn beste tijd wel had gehad. Prehistorisch. Zooo vorige eeuw!
"Schilderijen zijn een overblijfsel uit de tijd dat we nog geen foto’s konden maken, doelloos als een blindedarm, verstandskies, de paardentram", schreef (ook) het NRC in 2013 naar aanleiding van een expo met performance art in Londen. Het is een en al video, foto, film, installaties en de zogenaamde ervaringskunst wat de klok slaat. Conceptueel ook: grondlegger daarvan was Marcel Duchamp, uitvinder van de 'Ready Made Art' met zijn tot kunst gebombardeerde pispot uit 1917 (maar die vinding blijkt volgens recent onderzoek dan weer niet van hem te zijn).

In de beeldende kunst zijn het dus andere media die domineren, maar het Dordrechts Museum verzamelt sinds haar oprichting in 1842 tot op de dag van vandaag moderne schilderkunst. Want "wat is de rol van de schilderkunst anno nu? Op de grote internationale tentoonstellingen en biënnales schittert ze door afwezigheid. (...) De Meest Eigentijdse Schilderijen Tentoonstelling - deze titel verwijst naar een schilderij van René Daniëls - laat zien dat het schilderen nog altijd zeer actueel en springlevend is." 






1. Zaaloverzicht. 2. Frank Ammerlaan, 'Untitled', 2016. 3. Frank Ammerlaan, 'Untitled', 2018. 4. Willem Weismann, 'Late Sleeper', 2018. 5. Klaas Kloosterboer. 6. Zaaloverzicht.
Het zijn niet de minste die een bijdrage leveren aan de tentoonstelling met de lange en ietwat pocherige naam. Ik ga even name droppen. Wat dacht je van een Emo Verkerk; een Robert Zandvliet; een Tjebbe Beekman; een Marlene Dumas en zo kan ik nog wel even doorgaan. En al die beroemde namen hangen er niet met één werk - zoals ik hierboven suggereer - maar in de meeste gevallen met twee, drie of vier. Ook zijn er meerdere generaties kunstschilders opgenomen in de tentoonstelling. Je ziet oude rotten in het vak, maar ook werk van jong talent.

Tjebbe Beekman: "wat ik te vertellen heb, kan ik alleen in schilderijen tonen..."

Daarnaast zijn lang niet alle kunstwerken 'geschilderde doeken'. Het getoonde is meestal relatief traditioneel, maar sommige kunstenaars nemen het niet zo nauw met het begrip 'schilderen op canvas'. Han Schuil en Richardo van Eyk werken bijvoorbeeld op aluminium. Rafaël Rozendaal maakte zogenaamde lenticulaire schilderijen (denk aan zo'n ansichtkaart waarvan de afbeelding verandert als je hem heen en weer beweegt). Bij 'Untitled' van Frank Ammerlaan uit 2016 helemaal geen verf noch doek: dit werk is geconstrueerd uit een spiegel en zink op metaal. 






1. Carla Klein, 'Untitled', 2018. 2. Rafaël Rozendaal, 'Something Open .com', 2016 en 'Near Next .com', 2017. 3. Robert Zandvliet, 'Zonder Titel', 2016. 4. Morgan Betz, 'Day', 2013. 5. Marlene Dumas. 6. Tjebbe Beekman, 'Avondrood', 2017.
In de - in de aanhef genoemde recensie van het Museumtijdschrift (positief) las ik de volgende alinea, die ik hier graag citeer. Dus daar komt 'ie. "Schilderkunst vertraagt het oog en dat is een bijzondere waarde in een tijd waarin we dag en nacht worden bestookt met flitsbeelden. Schilderkunst is een intellectuele, emotionele en esthetische vluchtheuvel die twee stappen verwijderd is van het dagelijks leven. Juist dat maakt haar zo vitaal."

Hear, hear (zouden de Engelsen zeggen). Ik ben het hier volledig mee eens. Ik vond de tentoonstelling een fijne verzameling met mooie schilderkunst van toppers van Nederlandse bodem. 
Maar goed, wie ben ik?
Misschien al (te) snel tevreden?

Hoe dan ook, je kunt de tentoonstelling nog tot en met 7 oktober zelf gaan bekijken. Kijk even op de site voor bezoekersinformatie.


-X-


Wandschilderingen.

Speciaal voor de tentoonstelling heeft het Dordrechts Museum vier kunstenaars* bereid gevonden om wandschilderingen te maken. "Het beschilderen van muren en plafonds bestaat al zo lang er geschilderd wordt. Die praktijk lijkt weer te herleven." 
* Sarah Verbeek, Jan van der Ploeg, Gijs Frieling en Thomas Raat.




1. Sarah Verbeek, "A Reflection of the Image Within (Horizontal & Vertical), 2018 in het trappenhuis. 2. Gijs Frieling, 'Kadiköy', 2018 in de poort en 3. Jan van der Ploeg, 'Zonder Titel', 2018 aan de achtergevel van het museum.
Tekst en (iPhone)foto's: ©Miriam van der Meer (www.agreylady.nl).

Auto Post Signature

Auto Post  Signature