Hoogtepunten vanaf de beursvloer: PAN Amsterdam in de Rai

20 november 2018
Afgelopen zaterdag opende in de Amsterdamse RAI de 32ste editie van PAN Amsterdam. Tijdens deze gewaardeerde achtdaagse kunstbeurs zie je het aanbod van 155 galeristen, antiquairs en kunsthandelaren met een assortiment van heel divers en soms museaal antiek, hoogstaande oude, moderne én hedendaagse kunst, sieraden, fotografie, designmeubelen en objecten uit oude en verre culturen en dat alles van hoog allooi. Zeg maar gerust topstukken.

En net als bij eerdere afleveringen zijn er ook dit jaar weer mooie vondsten. Trouvailles, zoals een vroeg portret geschilderd door Piet Mondriaan*, dat al op de eerste dag werd verkocht en ik (persoonlijk) 'ontdekte' een zwembadfoto gemaakt door de Britse kunstschilder David Hockney uit 1974. Dus hoe actueel**.
Het portret van Elisabeth Sophia Maria Bergman-Cavalini dat Mondriaan maakte in 1901 (lees hier verder). 
** Afgelopen week heeft 'Portret van een kunstenaar (zwembad met twee figuren)' uit 1971 van David Hockney bij de veiling bij Christie's in New York een recordbedrag van $ 90.3 miljoen opgeleverd. Het is het hoogste bedrag dat ooit voor een werk van een levend kunstenaar is betaald.

Ik maakte een rondje over de beursvloer. Kijk je mee?



1. John DeAndrea's 'Amber Reclining', 2015 (in bruikleen van Museum Voorlinden). 2. David Hockney, 'Yves-Marie asleep', 1974 (from the portfolio "Twenty Pictures") bij Flatland Gallery. 3. Suzan Drummen bij Jan Knegt Gallery.
En ongeacht alle door kenners aangeprezen en ongetwijfeld kostelijke antiquiteiten en archeologische- en Aziatische artefacten, richtte ik mij ook voor deze gelegenheid weer op moderne- en hedendaagse kunst. Daar ligt nu eenmaal mijn passie, vandaar.
En van die categorie zijn er genoeg aanbieders. Steeds meer, lijkt wel. Want de laatste jaren is er wel wat veranderd. 'Vroegâh' had de kunstbeurs het imago van stijf chique en high end. Zeg maar old school boys network, driedelig grijs en veel oud én nieuw geld. Dat is toch wel langzaam aan het verschuiven en de organisatoren doen er alles aan om van dat ietwat stoffige beeld af te komen. Om te verjongen en te verhipsteren.

Verleden jaar werd er al gekozen voor een vernieuwde opzet die voor meer dynamiek en beleving (beleving...?) zou moeten zorgen en elk jaar "verdiept de beurs haar strategie". Waar er vroeger een onderscheid werd gemaakt in de verschillende disciplines, staan de standhouders nu kris kras door elkaar. "Zo ontstaan nieuwe combinaties van kunst, antiek en design die aansluiten bij de belevingswereld van de eigentijdse koper die meer en meer koopt op zijn gevoel", aldus de organisatie. 
Om een jongere doelgroep te bereiken werd dit jaar voor het eerst een brunch georganiseerd (tijdens de VIP-opening op zaterdag) voor zogenaamde 'influencers': instagrammers, bloggers en vloggers en meestal millennials (vandaar dat ik niet was uitgenodigd... :-) 






1. en 2. 'Schilderwerk' van Cole Morgan en een sculptuur in Sjef Voets. 3. en 4. Werk van Jan Vos en al deze drie kunstenaar via Contempo Gallery Rotterdam. 5. en 6. De stand van Collectie Harms Rolde met (op foto 5) op de achtergrond twee beelden van Eja Siepman van den Berg en in het midden een sculptuur van Ilse Oelbers. 6. een enorm schilderij van Jans Muskee
Daarnaast is er een uitgebreid lezingenprogramma onder de noemer PAN Podium. "PAN Podium biedt de bezoeker een afwisselend programma van inspirerende, interactieve presentaties en wetenswaardigheden over uiteenlopende aspecten van kunst en de kunstmarkt. Met als overkoepelende thema 'van verzameling naar museum' belichten dertien museummedewerkers en/of andere professionals verschillende invalshoeken van verzamelen en/of beheren van kunst" (het programma zie je hier).

Ook zijn er dagelijks rondleidingen over de beurs. Tijdens mijn bezoek (zondag 18/11) zag ik HKH Prinses Margarita de Bourbon de Parme (zelf sieradenontwerper, zie hier haar website) met een heel gevolg over de art fair paraderen (niet dat ik haar herkende, ik ben immers geen royalty-watcher).
Je kunt niet reserveren, maar kijk bij de informatiebalie of je je ter plekke kunt inschrijven. Misschien treft je dan wel 'Heel Holland Bakt'-jurylid Janny van der Heijden. Die zal vooral geïnteresseerd zijn in food art, denk ik zo maar...

Wij beginnen bij het begin en daar sta je oog in oog met een liggend naakt. Bij de entree van de beurs vlijt een blote jongedame zich uit en niets lijkt haar te deren (de temperatuur, de drukte, het voyeurisme). Het hyperrealistische beeld van de Amerikaanse kunstenaar John DeAndrea (genaamd 'Amber Reclining' uit 2015 en te leen van Museum Voorlinden) kijkt dromerig en ingetogen naar haar eigen handen. Als toeschouwer word je een beetje ongemakkelijk, want het sculptuur is echter dan echt. En daarmee is Amber heel 'instagrammable', oftewel het nieuwe fotogeniek (en ook ik maakte mij schuldig aan digitale vastlegging).






1. Een van de acht portretten van Erwin Olaf, in dit geval 'Blonde Sien' bij Galerie van Piet Hein Eek. 2. De Booth van Galerie Dom'Arte met schilderijen van Armando en glaswerk van Sabine Lintzen. 3. Armando en 4. 'Out in the Country' met werk van Kiki van Eijk en schilderijen van Marc Mulders (allemaal Galerie Dom'Arte). 5. Jason Sims led-wandsculptuur 'Shelf Space XVIII' en 6. Carlo Borer, 'Cluser 6' beiden bij ArtitledContemporary
Vervolgens spoedde ik mij in gestrekte draf naar de speciale presentatie waar het werk van Erwin Olaf te bewonderen is. Als eregast én op uitnodiging van de organisatoren van PAN Amsterdam maakte de gevierde top-fotograaf (die volgend jaar bij zijn 60e verjaardag wordt geëerd met maar liefst 3 exposities) een serie van 8 portretten. Hij verbeeldde Amsterdammers in een typische Mokumse setting in combinatie met een kunstwerk van de beurs (en de foto's zijn tevens campagnebeeld van de art fair). "In een (sfeervol, maar erg donker) labyrint van semi-transparante vitrages laat Olaf de bezoeker ronddwalen en presenteert hij zijn foto’s naast de objecten die op de foto staan."

Goed. Tijdens deze editie van PAN Amsterdam probeerde ik niet de fout te maken die ik maar al te vaak maak en dat is als een kip zonder kop rond te snellen en alles te willen 'coveren'. Nee, dit keer heb ik weloverwogen keuzes gemaakt en dat resulteerde in de bijgevoegde fotoreportage.
Zo blijk ik fan te zijn van het werk van de Amerikaans/Belgische kunstenaar Cole Morgan (1950). Mij voor deze ontmoeting onbekend, raakte ik bij de booth van Contempo Galerie uit Rotterdam onder de indruk van zijn kunst. Bij dezelfde galerie: de (architecturale) olieverfschilderijen van  Jan Ros (1961). Ook heel erg mooi.

Blij verrast was ik bij het zien van verschillende werken van Armando. Waarschijnlijk door zijn overlijden eerder dit jaar én de tentoonstelling in Museum Voorlinden (en mijn verslag daarvan lees je hier) is zijn werk actueler dan ooit, en o.a. te zien en te koop bij Galerie Dom'Arte. Hetzelfde kunsthuis vertegenwoordigt ook Sabine Lintzen, die mooie glaskunst maakt. 
Bij Jan van Hoof Galerie was ik erg gecharmeerd van de 'fotografische' gobelins van kunstenaar Jenny Ymker.
  





1. Design en werk van Jeroen Henneman en Klaas Gubbels bij Wonderwood. 2. Sculptuur van Coderch & Malavia bij Galerie Mokum. 3. en 4. Jenny Ymker bij Jan van Hoof Galerie 5. Sculptuur 'The Dance of Mr. de Ruyter' van Frode Bolhuis bij Galerie Bart. 6. De stand van Kahmann Gallery op PAN Amsterdam.
Oké. Zo kan ik nog wel een uurtje doorgaan, maar ik laat het hierbij. Kijk en huiver en vel vooral je eigen oordeel. Of beter nog: ga zelf kijken!
PAN Amsterdam in de RAI is nog tot en met zondag 25 november dagelijks vanaf 12 uur te bezoeken. Kijk even op de website voor verdere informatie.


-X-


Meer kunstbeurs-nieuws: mijn volgende weblog komt vanaf de internationale COLOGNE FINE ART 2018. Dus óp naar Keulen en we 'spreken' elkaar later.....

Prachtige kunst van Javier Gómez en meer bij de in glas en kristal gespecialiseerde Etienne Gallery.
Tekst en alle (iPhone)foto's ©MiriamvanderMeer (www.agreylady.nl).

Vrouwenbeweging: 'Femmes Fatales' in het Gemeentemuseum in Den Haag

17 november 2018
Coco Chanel, Nina Ricci, Mary Quant, Fong Leng, Vivienne Westwood en Iris van Herpen. Zomaar een aantal bekende vrouwelijke modeontwerpers. Namen die bij de meesten van ons wel een belletje doen rinkelen, ook al ben je geen fashionista. Maar er zijn er meer. Veel meer. Steeds meer.
  
In het Haagse Gemeentemuseum opende zaterdag 17 november de tentoonstelling 'Femmes Fatales, sterke vrouwen in de mode'. Naar eigen zeggen de eerste tentoonstelling in de modegeschiedenis die enkel en alleen is gewijd aan vrouwelijke fashion designers
Afgelopen donderdag was ik uitgenodigd voor de feestelijke voorbeschouwing in het mooie museum in de Hofstad en hieronder volgt mijn 'kunstcollege'. Lees en kijk je mee?



1. Iris van Herpen, Wilderness Embodied, haute couture collectie winter 2013. Petrovsky & Ramone (foto), Maarten Spruyt (art direction) voor Gemeentemuseum Den Haag. Courtesy Iris van Herpen. 2. en 3. Impressies.
Het kan haast niet actueler! Net nu er publiekelijk debatten worden gevoerd over gender-kwesties, glazen plafonds, #metoo en inclusiviteit. In de westerse wereld wordt er volop gediscussieerd over een samenleving waarin iedereen meetelt, ertoe doet, op waarde wordt geschat en kan zijn wie hij/zij wil zijn. Kortom een maatschappij waaraan iedereen kan deelnemen: dik (curvy) en dun, jong en oud (classic), sexy, unisex of genderneutraal, ongeacht kleur en het al dan niet hebben van een functiebeperking.
En nu we het toch over inclusiviteit hebben. Voor de campagnebeelden bij de expositie werd het 73-jarige model Eveline Hall ingehuurd, die op de foto's en posters te zien is in (o.a.) een 3D-geprinte creatie van de Nederlandse ontwerper Iris van Herpen. De beelden werden gemaakt door het gewilde vrouwelijke fotografen-duo Petrovsky & Ramone (zie eerste foto).

women first en lady boss

In die tijdgeest komt een saluut aan vrouwelijke modeontwerpers als geroepen. Vrouwen die aan het hoofd staan of stonden van een modehuis en waarvan "sommigen zich bovendien als voorvechters van de vrouwenrechten profileren of zich expliciet politiek uitspreken, aldus de tekst bij de tentoonstelling. 
Hoogste tijd voor een female gaze. En dat is vanuit een vrouwelijk oogpunt kijken naar vrouwenmode (en dit in tegenstelling tot de male gaze*, oftewel de mannelijke blik waarop de wereld én de vrouwen daarin worden voorgesteld en weergegeven).
Ontwerpen vrouwelijke ontwerpers voor hun eigen soort anders dan hun mannelijke collega's? "Wat is hun invloed? Wat betekent vrouw-zijn voor hun creaties? En wat is hun visie op mode?" 
* In dit verband geïntroduceerd door Cecile Narinx in de Volkskrant, werd de term in 1975 bedacht door Laura Mulvey, een Brits feministisch filmcriticus. Zie voor meer uitleg mijn bron, zijnde Wikipedia.






1. 18de eeuwse japonnen. 2. Mary Quant jurk op een 'Twiggy' paspop, 60's . 3. Groene jas: Jean Muir en rechts Fong-Leng. 4. impressie. 5. "Mini skirts forever!" 6. 'Pussy hat
Het is geen tentoonstelling over kantjes en bandjes, roesjes en linten, pof- of raglanmouwen en ritsen, knopen, coupenaden en baleinen. Meer over pasvormen en keurslijven: niet letterlijk genomen, maar in de overdrachtelijke zin. In Femmes Fatales gaat het over het gevecht dat vrouwen hebben moeten voeren om serieus te worden genomen in de door mannen gedomineerde modewereld en dat gaat ver terug.
Eind zeventiende eeuw verenigden de (wol)naaisters van Parijs zich in een eigen gilde. Tot dan toe mochten zij als couturières wel vrouwenkleding maken, maar als het er echt op aan kwam - bij de duurdere stukken van kostbare stoffen - dan was dat recht voorbehouden aan de mannelijke kleermakers. "De komst van het naaistersgilde was het begin van een moderevolutie', aldus Madelief Hohé, conservator van het Gemeentemuseum en samensteller van de tentoonstelling.

vrouw des huizes 

Vanaf die tijd keerde het tij en met name in het begin van de twintigste eeuw dienden zich ontwerpers aan die als 'vrouw des huizes' een eigen modehuis gingen bestieren. Jeanne Lanvin en Coco Chanel startten hun carrière nog als hoedenmaaksters (modistes), maar kregen - samen met vrouwen als Madeleine Vionnet, Madame Grès en Elsa Schiaparelli bekendheid met hun eigen ontwerpen die werden geproduceerd in hun eigen succesvolle bedrijf. Veelal ondanks allerlei tegenwerking.
In de zestiger en zeventiger jaren stond er een tweede golf vrouwelijke couturiers op: Mary Quant, Agnès B, Rei Kawakubo (oprichter van Comme des Garçons, wat zoiets betekent als 'zoals de jongens') en natuurlijk en niet te vergeten de inmiddels 77-jarige Vivienne Westwood. Toen al en - petje af - still going strong!






1, 2, en 5: zaaloverzichten. 3. Elsa Schiaparelli. 4. niet kunnen herleiden... 6. Vivienne Westwood, '18 collectie.
Bij veel modehuizen die oorspronkelijk zijn opgericht door een man, staan inmiddels boss ladies aan het roer. "Denk aan Maria Grazia Chiuri bij Dior, Sarah Burton voor Alexander McQueen en tot voor kort Phoebe Philo voor Céline. Met hun ontwerpen domineren zij de hedendaagse catwalks." En sommigen laten van zich horen. Ofwel door hun mond beleden óf met hun eigenzinnige, politiek geënte kleding. Denk dan aan de T-shirts van Katherine Hamnett tegen de Brexit en voor het milieu en steun aan vluchtelingen en Vivienne Westwood die zich sterk maakt voor het milieu en een duurzamere mode-industrie.  

van keurslijf naar flapperdress tot powersuit

In de tentoonstelling ga je met 7-mijlslaarzen door de tijd. Femmes Fatales laat een bonte stoet met vrouwelijke (inter-)nationale ontwerpers zien en het zijn er veel meer dan ik aanvankelijk dacht. (In de bij de expo uitgebrachte, heel interessante catalogus - en eigenlijk een must have voor de echte fashionista's - komen 20 van hen 'aan het woord'). Het is een kleurrijke optocht geworden van vrouwen die hun stempel drukten of drukken op vrouwenmode vanaf de 18de eeuw tot nu en uit allerhande stijlperioden: van chique gala en cocktail tot alledaagse kloffies, ook koninklijk, dan weer activistisch of futuristisch. 

En de veelgeroemde tentoonstellingsontwerper Maarten Spruyt (een vrouwelijke variant had wel toepasselijk geweest) deed daar nog een schepje bovenop: de bezoeker gaat van de gouden eeuw naar de innovatieve (3D-) ontwerpen van Iris van Herpen; wordt het protest verbeeld in reform-jurken en de invloed van de suffragettes en dat dan weer samen met de eerdergenoemde 'revolutionaire' mode. In dezelfde zaal is ook Maria Grazia Chiuri (Dior) aanwezig met haar leus: "we should all be feminists". In alle ruimten gaat het verleden 'hand in hand' met het heden en lopen de diverse invloeden en uitingen door elkaar.
Ik miste in het ontwerp van de expo een duidelijke 'uitgezette lijn' (bijv. door een consistent kleurgebruik) en vond de styling soms wat gekunsteld en vergezocht (zoals strijkplanken en -bouten op de grond in één van de zaaltjes en de wit-lila 'boom' bij Schiaparelli. Items die wat mij betreft uit de lucht komen vallen).





1, 4 en 5: Iris van Herpen. 2. en 3. In het laatste vertrek ontwerpers van nu: Iris van Herpen, Marga Weimans, Mary Katrantzou en Commes de Garçons.
Curator en samensteller Madelief Hohé benadrukt dat het niet de bedoeling is om vrouwelijke ontwerpers te generaliseren, maar juist alle aspecten van sterke vrouwen in de mode aan bod te laten komen.

Inhoudelijk is het een uitstekende tentoonstelling en door het actuele thema erg relevant. Voor wat betreft de uitvoering heb ik zo mijn twijfels. Maar hé. Smaken verschillen...

Femmes Fatales - Sterke vrouwen in de mode’ is nog tot en met 24 maart 2019 te zien in het Gemeentemuseum in Den Haag.
Kijk even op de website voor bezoekersinformatie.


-X-


Ook te zien:  'Glans en Geluk, Kunst uit de wereld van de Islam' (t/m 3 maart '19) én 'Alexej von Jawlensky, Expressionisme en Devotie' t/m 27 januari '19 en mijn verslag over die laatste tentoonstelling zie je hier.


Tentoonstellingsontwerper Maarten Spruyt wordt geïnterviewd...
Tekst en alle (iPhone)foto's: ©Miriam van der Meer (www.agreylady.nl), tenzij anders vermeld.

Kleur bekennen: 'Rhapsody in Blue' in Museum Voorlinden

10 november 2018
"Een rapsodie is een gedicht of een muziekstuk dat qua onderwerp of stijl bestaat uit verschillende contrasterende gedeelten en dat desondanks een eenheid vormt, vaak met een gemeenschappelijk of in verschillende vormen terugkerend thema" (vrije interpretatie van Wikipedia)
Oké, dat is dan de reden waarom Museum Voorlinden koos voor de titel 'Rhapsody in Blue' voor deze expositie: het is de titel van een compositie van George Gershwin en het terugkerend thema in de tentoonstelling is - net als in het muziekstuk van Gershwin - blauw.

Hoe toepasselijk!



1. Bram Bogart, 'Zevenblauw', 1970. 2. Zaaloverzicht. 3. Johannes Girardoni, 'The Eye of the Soul', 1991.
Maar eerst nog even over die melodie (nu volgt een #muziekfeitje). Het wereldberoemde 'Rhapsody in Blue' (hier te zien/horen op YouTube) werd gecomponeerd door de Amerikaanse musical-componist George Gershwin (1898-1937), die naast deze golden oldie, nog flink wat andere (Broadway-)hits op zijn naam heeft staan. (Wat dacht je bijvoorbeeld van de opera 'Porgy and Bess'?) In 1924 schreef hij dit werk voor piano en jazzorkest en hij verwerkte in het stuk elementen van de Europese symfonische muziek. En ondanks de 'leeftijd' van het stuk zullen de meeste van ons het wel herkennen, want het stond tot 2005 in de Top 2000 van NPO Radio 2.

Broadway hit

Goed. Terug naar de expositie in het museum op het mooie (duin)landgoed Voorlinden in Wassenaar.
Zoals gezegd is de enige overeenkomst tussen al het getoonde de kleur blauw. Verder is het een samenraapsel van allerlei schilderijen, sculpturen en installaties uit de enorme eigen collectie. En dat 'samenraapsel' klinkt nogal oneerbiedig, wetende dat alle geshowde kunstwerken ieder voor zich top of the bill zijn. Grote kunstenaars. Ik noem een Jan Sluijters, een Anish Kapoor, een Donald Judd, Maria Roosen, Piet Mondriaan. Een grote verscheidenheid aan artiesten en hun bijdragen aan de expo hebben helemaal niks met elkaar uitstaande, anders dan dat het een mooi visueel beeld vormt en een duidelijke representatie is van de diversiteit van de verzameling. "Wars van elke categorisering in chronologie, stromingen, stijlen of discipline is in de zalen een greep uit de verzameling van moderne en hedendaagse kunst te zien, gerangschikt op tinten blauw. Zo ontstaat een nieuwe kijk op de individuele werken", aldus de uitleg van het museum.





1. Zaaloverzicht. 2. A.R. Penck, zonder titel, 1988. 3. Charles Avery, zonder titel (Monoist), 2012. 4. Berend Strik, 'Joy', Smile', Stitched Girl', 'Hug', 2004. 5. Vanessa Beecroft, 'vb.ceramic.008', 2017.
Wat is dat toch met die kleur blauw in de kunst?
Het begon allemaal met de Bijbelse figuur Maria. Zij draagt vrijwel altijd een (hemels-)blauw gewaad. Haar jurk of mantel - let maar eens op - is steevast blauw. En dat al sinds de twaalfde eeuw, toen Maria heilig werd verklaard en haar verering als 'de Moeder van God' een aanvang nam. Daarmee was de toon gezet en werd de kleur blauw symbool voor puurheid, deugd en devotie.
Een echte trendsetter toentertijd was de Italiaanse schilder Giotto di Bondone (zo rond 1266-1337) die wordt beschouwd als een ware kunstvernieuwer. Hij veranderde bijvoorbeeld de vaak gouden achtergronden in een helder blauw voor de lucht.
Ook alle beroemde Renaissance-kunstenaars (zoals Raphael, Botticelli, da Vinci, Michelangelo) gebruikten het enorm kostbare blauwe pigment ultramarijn - oftewel verpulverde lapis lazuli, een natuursteen voornamelijk gedolven in Afghanistan - om heiligheid uit te drukken (en tegelijkertijd ook de rijkdom van de opdrachtgever te tonen).

kleur bekennen en een beetje kleurenleer

Vincent van Gogh beeldde Maria van top tot teen in het blauw af in zijn 'Pietà (naar Delacroix' in 1889) en Dali gebruikte blauw bij zijn vertolking van de Madonna ('The Madonna of Port Lligat', 1950).
Ook in de niet-religieuze kunst duikt blauw veelvuldig op en dan vooral als symbool voor het spirituele. Blauw is een van de drie primaire kleuren en naamgever van het zogenaamde 'blauwe uur': de overgang tussen nacht- en daglicht (en andersom), als de schemering een helder blauwe kleur krijgt en daarom zo favoriet bij fotografen. 





1. Piet Mondriaan, 'Witte chrysant', 1906. 2. Willie Cole, 'Suicide Virgin', 2002. 3. Maria Roosen, 'Again', 2003. 4. Alex van Warmerdam, 'Man met smalle stropdas', 2017. 5. Ellsworth Kelly, 'Blue Ripe', 1959.
Algemeen bekend is Picasso's blauwe periode. Een typisch gevalletje feeling blue, want in die jaren - van 1901 tot ca. 1904 - rouwde hij om de zelfmoord (cherchez la femme) van zijn vriend Carlos Casagemas. In de schilderijen van de expressionisten Franz Marc en Wassily Kandinsky stond blauw voor het bovennatuurlijke. Marc schilderde blauwe paarden, omdat hij vond dat dieren dichterbij God stonden dan mensen. Volgens Kandinsky had blauw een spirituele kwaliteit, omdat de kleur in de kunst symbool stond voor diepte, rust en lijden.

feeling blue en blauw bloed

De uitdrukking "blauw bloed hebben" betekent van adel zijn en vandaar ook weer die verwijzing van blauw naar rijkdom en aanzien. (#geinig #feitje:) Aristocratische families die geen fysieke arbeid hoefden te verrichten, waren trots op hun blanke huid waarbij je door de aderen - bijvoorbeeld bij de pols - het 'blauwe' bloed zag stromen: sangre azul).
Het handelsmerk van de Belgische kunstenaar Jan Fabre zijn zijn kunstwerken getekend met blauwe Bic-balpennen en natuurlijk verdient de Franse kunstenaar Yves Klein (1928-1962) in dit kader speciale vermelding. Hij staat bekend om zijn monochrome blauwe werken en performances (met naakte vrouwelijke modellen), waarvoor hij een ultramarijn blauwe kleurstof gebruikte. Hij zocht jarenlang naar een perfect pigment en door het fixatief Rhodopas toe te voegen, behield het blauw zijn intensiteit en ging het nauwelijks glanzen. Voor het oog is het een beetje korrelig of donzig. Hij patenteerde de kleur (of het procedé) als 'International Klein Blue' (IKB). Zijn vondst was niet onverdienstelijk: hij is er wereldberoemd mee geworden. Helaas heeft Klein er niet lang van kunnen genieten. Hij overleed op jonge leeftijd aan hartfalen. Hij werd slechts 34 jaar oud. 
(Op YouTube is 'Anthropometries' te zien. Een filmpje uit 1962 van en met Yves Klein).


1. Zaaloverzicht. 2. Yves Klein, 'Venus Bleue, 1970 en daaronder JCJ Vanderheyden, 'zonder titel', 2006.
In het mooie Voorlinden loop je nooit een blauwtje (...), dus allemaal in gestrekte draf naar het chique, in herfstige kleuren getooide landgoed voor de tentoonstelling 'Stage of Being', 'Armando' en nog tot en met eind maart 2019 het hier besproken 'Rhapsody in Blue'. Kijk even op de website voor bezoekersinformatie.


-X-


Gebruikte bronnen: Wikipedia en kunstvensters
Alle kunstwerken: collectie Voorlinden Wassenaar

Toegift: Joana Vasconcelos, 'Slalom', 2011 

Tekst en alle (iPhone)foto's: ©Miriam van der Meer (www.agreylady.nl).

Auto Post Signature

Auto Post  Signature