De verzamelde werken van de AkzoNobel Art Foundation: on 'Common Ground'

28 april 2018
Uniek. Centraal in de 'financial mile', oftewel het dynamische Amsterdamse bedrijvendistrict de Zuidas, staat het AkzoNobel Center en op de begane grond van het hoofdkwartier van deze Nederlandse multinational zit een voor iedereen vrij toegankelijke tentoonstellingsruimte. En dat is ongekend.

Sinds de opening in 2006 hebben al meer dan 100.000 belangstellenden deze kunst- en ontmoetingsplek tussen al die hoog-opdoemende (en vaak afwerend spiegelende) kantoorgebouwen weten te vinden. De Art Space van de AkzoNobel Art Foundation zet haar deuren wagenwijd open voor het publiek en 'ontsluit daarmee de betonnen bunkers en de spreekwoordelijke ivoren torens van dit zakencentrum'.

Kijk met me mee naar de tentoonstelling 'Common Ground'.



1.  Esiri Erheriene-Essi | All Purpose Smile | 2017. 2. Hans Op de Beeck | Tatiana (Butterfly) | 2017. 3. Frank Havermans | KAPKAR/WS1P-AN | 2018.
Er lopen veel mensen in en uit. Met akte- en laptoptassen, correct gekleed in het uniform van deze chique kantorenjungle: gerokt met pumps met een beschaafd hakje of in kostuum met stropdas en gepoetste schoenen, zich haastend om op tijd te komen voor hun afspraak. Zij stappen stevig door, maar anderen - buurtbewoners, passanten, scholieren, dagjesmensen en city trippers, maar vooral kunstliefhebbers - nemen de tijd om te genieten van al het moois dat te zien is op de multifunctionele, levendige begane grond van het gebouw waar AkzoNobel is gevestigd.

kunst ter inspiratie

Ongeveer de helft van de ontvangstruimte van de burelen van de verf, lak en chemicaliën-specialist is ingericht als 'Art Space'*, een plek die is ontworpen om de door het bedrijf in twintig jaar verzamelde internationale hedendaagse kunst te exposeren.
Je ziet er bijvoorbeeld een door kunstenaar Frank Havermans speciaal voor deze ruimte ontworpen installatie, dat refereert aan de functie van het kantoorpand. 'KAPKAR/WS1P-AN' is een, tussen twee pilaren hangende eenpersoons-werkplek. "Een plek om je terug te trekken en veilig te voelen, maar wel voor iedereen zichtbaar en toegankelijk."
* De Art Space is ontworpen door Tom Postma Design, bekend van tentoonstellingsconcepten voor o.a. Art Basel en de TEFAF, in samenwerking met Folkert van Hagen van GROUP A, de architect van het 'Beethoven-gebouw' waarin het hoofdkantoor van AkzoNobel is gevestigd.





1. Gijs Frieling | Common Background | 2018. 2. Ina van Zyl | Politician | 2010. 3. Allard van Hoorn | Skies over Snaefell | 2012. 4. Maria Roosen | Droomhuis | 2002. 5. (Doek) Joris Geurts | Untitled, Untitled | 1996 en (sculptuur) Michael Jacklin | Oculus | 2015.
"De basis voor het aanleggen van een kunstcollectie is het stimuleren van talent als uitdrukking van onze sociaal-maatschappelijke verantwoordelijkheid", aldus het bedrijf.
Akzo Nobel - dat sinds 1996 kunst verzamelt - is daarin zeker niet de enige Nederlandse firma. Bij de Vereniging Bedrijfscollecties Nederland (VBCN) zijn een kleine vijftig bedrijven en (semi-overheids)instellingen aangesloten, die om verschillende redenen kunst collectioneren. Belangrijk is vaak de stimulerende werking en het positieve effect van kunst op de bedrijfscultuur en het -imago. Wat AkzoNobel uniek maakt, is dat deze verf-grootmacht hun verzameling openbaar toegankelijk tentoonstellen in hun eigen ambiance. Ongebruikelijk, want de meeste bedrijven houden hun bezit achter gesloten deuren en 'slechts' zichtbaar voor het eigen personeel of de collectie is alleen te beschouwen op afspraak.

Museumjaarkaart niet nodig 

In januari 2016 werd een deel van de parterre van het hoofdkantoor ingericht als expositieruimte voor de eigen kunst. “De ruimte is specifiek ontworpen om mensen naar binnen te trekken en ontmoetingen met elkaar tussen de kunst te faciliteren. De zichtlijnen bieden spannende doorkijkjes naar de verschillende kunstruimtes die desondanks toch intiem blijven," aldus Hester Alberdingk Thijm, directeur van de AkzoNobel Art Foundation (op de website).

En dat is uitstekend gelukt, dat 'naar binnen trekken'. Ik ervoer hoegenaamd geen enkele schroom om over de drempel te stappen. Integendeel, het is heel vanzelfsprekend om hier - en ondanks de 'zakelijke kantoor-hectiek' - in alle rust de prachtige en intiem geëxposeerde kunst te bekijken.
Petje af en missie geslaagd!





1. en 2. Veel aandacht voor het fotografische werk van Elspeth Diederix. 3. Maria Roosen | Tent | 1998-2015. 4. Sam Salehi Samiee | A Piece of The Sky | 2015 (sculptuur) en | The Sky River | 2015 (doek). 5. Robert Zandvliet | Untitled | 2007.
Verleden week opende minister Ingrid van Engelshoven (OCW) de tentoonstelling in de Art Space die de titel 'Common Grounds' meekreeg. En directeur Alberdingk Thijm vertelde vervolgens in een interview in Het Parool waar dit thema voor staat. "De individualisering is enorm. Alles wordt je hoofd ingezonden door de digitale media. Deze tentoonstelling is een humaan manifest over waar je vandaan komt, hoe het je zijn bepaalt." (...) "Kunst is de beste discipline om ons de ogen te openen, er is ruimte voor jouw interpretatie en voor die van mij." 

"ik zou graag een Jeff Koons kopen", aldus de directeur...

Hoe dan ook: de Art Space met Common Ground blijkt een prachtige kunst-showroom op een hele onverwachte plek. Een rustpunt en tevens contemplatie-ruimte in het zakelijke zenuwcentrum van Amsterdam en de 'razendsnelle wereld' van corporate businesses en het grote geld. 
Ik zag geweldig fotografisch werk van Silvie Zijlmans ('What goes up'); een 'dit-is-niet-wat-het-lijkt' videokunstwerk van Marcos Chaves ('Cry me a river'); het intrigerende sculptuur en op de achtergrond het 'bijpassende' schilderij van Sam Salehi Samiee.... Het ontroerende hyper-realistische beeld van het meisje met de vlinder van Hans Op de Beeck.... Het enorme, fascinerende doek van Robert Zandvliet. Stuk voor stuk én allemaal kunstzinnige pareltjes...
En er is meer. Veel meer.




1. Ulrike Rehm | 45-32 | 2015. 2. Silvie Zijlmans | What goes Up | 2012. 3. Sarah van Sonsbeeck | 1.5 bars of gold dripped | 2018 (op de foto lijkt het 'zilver', maar het is goud). 4. Michael Wolf | (Detail van) Architectures of Density serie | 2012-2016. 
Weet je wat ook zo sympathiek is? Bij de toegang naar de tentoonstelling staat een tafel met daarop een gastenboek (laat vooral een reactie achter) én een hele stapel mappen. En met die mappen of hand outs is ook de informatievoorziening uitstekend geregeld. In de glossy uitgave zijn alle kunstwerken uit de expositie opgenomen. Deze 'catalogus' is er in het Engels en het Nederlands.
En pakjes met ansichtkaarten.

Helemaal gratis en voor niks...


-X-


Ben je een dagje in Amsterdam? Ruim dan vooral een uurtje (of meer) in voor Art Space....
Ik zeg: "DOEN!"

AkzoNobel Art Space ligt op steenworp afstand van Station Zuid, dus uitstekend te bereiken met het openbaar vervoer. 
Maandag t/m vrijdag van 10.00 - 17.00 uur. 


De informatievoorziening is (ook) uitstekend geregeld.
Tekst en alle (iPhone)foto's: www.greylady.nl

World Press Photo 2018 in de Nieuwe Kerk

22 april 2018
In de zestig voorgaande edities van World Press Photo zijn er heel veel winnende foto's iconisch geworden. Neem die van het blote 'napalm-meisje', gefotografeerd tijdens de Vietnamoorlog (in 1972) of dat beeld van de 'tank man' op het Plein van de Hemelse Vrede in Peking (uit 1989). Al die beroemd geworden foto's worden bij de entree van de tentoonstelling in de Nieuwe Kerk op de Dam breed uitgemeten. Ik heb daar slechts een vluchtig blik op geworpen, want - hoewel vaak prachtig van compositie en perfect in scherpte/diepte - word ik van die hard-confronterende foto's niet echt vrolijk. 
Wie wel?

Toch zag ik vooral hele mooie en in sommige gevallen inspirerende en optimistisch stemmende beelden in de op 14 april jl. geopende foto-expositie 'The Stories that Matter' van World Press Photo 2018.
Kijk je met me mee? 



1. Milieu: 1ste prijs enkelbeeld van Neil Aldridge. 2. Earth Kiln © Li Huaifeng 3. de Nieuwe Kerk.
Wist je dat deze roemruchte fotoprijs een Nederlandse oorsprong kent? (En het nu volgende plukte ik gewoonweg van de website). "In 1955 organiseerde een groep Nederlandse fotografen een internationale wedstrijd om hun werk aan een wereldwijd publiek te laten zien. Sindsdien is het concours, genaamd World Press Photo uitgegroeid tot 's werelds meest prestigieuze fotocompetitie en reist de tentoonstelling met alle winnende foto's de wereld rond om daarmee miljoenen mensen te bereiken."

prijs voor visuele journalisten en verhalenvertellers

Al zes decennia werkt de onafhankelijke en non-profit World Press Photo Foundation vanuit een kantoor in Amsterdam.  De jury - die dit jaar onder leiding stond van de Cubaanse fotograaf en art director Magdalena Herrera -  maakte een selectie* van de meest indringende, bijzondere en kwalitatief hoogwaardige beelden uit de visuele journalistiek van het afgelopen jaar (in dit geval dus 2017). Inmiddels is het een zeer prestigieuze prijs, want fotografen uit de hele wereld hopen op erkenning van hun werk in de categorieën milieu, hedendaagse kwesties, algemeen nieuws, lange-termijn-projecten, natuur, mensen, sport en hard nieuws (in het Engels: 'spot news'). 
En hoewel de meeste foto's in de expositie indringend en confronterend zijn, kreeg de laatstgenoemde groep, 'hard nieuws' die naam - spijtig genoeg - niet voor niks.

* De foto's zijn gekozen uit 73.044 inzendingen van 4.548 fotografen uit 125 verschillende landen.




1. Natuur: 1ste prijs Series (detail),© Ami Vitale. 2. Zaaloverzicht 3. Natuur: 2de prijs Enkel beeld (detail):© Thomas P. Peschak. 4. Natuur: 1ste prijs Enkel beeld (detail): © Corey Arnold.
In voorbereiding op mijn bezoek aan de Nieuwe Kerk googelde ik zo wat op World Press Photo en aanverwante zaken en daarbij viel mijn oog op deze uitspraak: "fotojournalistiek is een van de meest oprechte vormen van communicatie." Oké! Want beelden liegen niet. Hoewel?

De foto's in WPPH zijn over het algemeen spectaculair en hebben een enorme nieuwswaarde. Een aanslag op voetgangers op de Westminster Bridge in Londen; een gek die op bezoekers van een Country-festival in Las Vegas begint te schieten; de bevrijding van Mosul (Irak) op IS-strijders; de aanvallen op de islamitische Rohingya in Myanmar en de Black Lives Matter-demonstraties in de VS: ook in 2017 was er meer dan genoeg breaking news.

ramptoerisme en nieuwsellende

Als ik de foto's in bijvoorbeeld de categorie 'hard nieuws' bekijk, dan ga ik snakken naar komkommernieuws. Wat een ellende in de wereld (...) en die narigheid levert nu eenmaal schokkende foto's op. De winnaar (1ste prijs Enkel beeld) is de Venezolaanse fotograaf Ronaldo Schemidt die op 3 mei 2017 foto's maakte van José Victor Salazar Balza (28) die tijdens gevechten met de oproerpolitie bij een protest tegen president Maduro in Caracas vlam vatte, maar die (gelukkig) - zo vertelt het bijschrift - het incident, ondanks zijn eerste- en tweedegraads verbrandingen overleefde.

De jury(voorzitter) over de foto: "It's a classical photo, but it has an instantaneous energy and dynamic. The colours, the movement, and it’s very well composed, it has strength. I got an instantaneous emotion…"
Ik ook. Mijn eerste (en enige) emotie was(en is) ontzetting.





1. Winnende foto Hard Nieuws: Ronaldo Schemidt. 2. en 5. Impressies van de tentoonstelling in de Nieuwe Kerk. 3. Lange-termijn-projecten: 1ste prijs: de serie van Carla Kogelman. 4. Mensen: 1ste prijs Series (details): ©Adam Ferguson, portret van door Boko Haram ontvoerd meisje.
Waarschijnlijk heel nauwkeurig, eerlijk en boeiend qua inzicht op onze wereld (dat zijn de criteria* waarop de jury de persfoto's beoordeelt), maar ik kan niet lang (genoeg) naar deze foto's kijken om die kwalificaties te checken. Noem me een watje (een nieuws-mijder desnoods) - I don't care - maar ik hoef niet per se 'een stomp in de maag'.  Ik kijk dan toch liever naar de foto's in andere categorieën zoals natuur, mensen, sport etc.

"pas op, nu volgen schokkende beelden..."

Bijvoorbeeld de ontroerende serie opnamen die Ami Vitale maakte voor National Geographic (Natuur, 1ste prijs Series) genaamd 'Warriors who once Feared Elephants' over een olifanten-project in Noord-Kenia. Misschien nog wel mooier vond ik de fotoserie (Mensen, 2de prijs Series) 'Finding Freedom in the Water' van de Amerikaanse fotograaf Anna Boyiazis. "(...) In dorpen op het noordelijkste puntje van Zanzibar geeft het Panje-project (Panje betekent 'grote vis') lokale (islamitische) vrouwen en meisjes de kans om te leren zwemmen.  

* Deelnemende fotografen zijn verplicht de ethische code te accepteren en alle winnende foto's worden geverifieerd. "Zo kan men erop vertrouwen dat de foto's situaties weergeven waarvan de fotograaf getuige is geweest."





1. t/m 3. en 5. Mensen, 2de prijs Series: ©Anna Boyiazis, 'Finding Freedom in the Water'. 4. Zaaloverzicht.
Wat je er ook van vindt, sinds vorige week zijn de ruim 160 prijswinnende foto's te zien in de jaarlijkse expositie in De Nieuwe Kerk in Amsterdam. En die kerk is sowieso de moeite waard om eens van binnen te bekijken. Zeker als de zon naar binnen schijnt: dan krijgt dit (oorspronkelijk) uit 1410 stammende Godshuis (met een prachtig verguld koorhek uit ca. 1650 en een dito gestoken eikenhouten preekstoel uit 1649-1664) een haast magische uitstraling.

Wat een prachtige ambiance voor de ontroerende, soms harde maar altijd nieuwswaardige afdrukken van World Press Photo 2018

-X-


Wat mij betreft een must see, dus go, go, go!
(t/m 22 juli).

Koorhek, ca. 1650 naar ontwerp van Johannes Lutma.
Tekst en alle (iPhone) foto's: www.agreylady.nl

Grayson Perry in het Bristol Museum & Art Gallery

19 april 2018
Vandaag wil ik het met je hebben over een kunstenaar die in 2003 de Turner Prize won en dat zegt wel wat. De prijs wordt gezien als de meest prestigieuze ter wereld voor nog in leven zijnde kunstenaars (en ook gewonnen door kanjers als Damien Hirst, Steve McQueen en Anish Kapoor). Ook Grayson Perry won 'em, want ook hij wordt beschouwd als een van de meest toonaangevende hedendaagse Britse kunstenaars.
Bekend om zijn keramische vazen, wandtapijten van formaat én zijn neiging om zich als zijn alter ego te kleden. En let wel: zijn 'tweede ik' is een nogal tuttige vrouw genaamd Claire. (En als Claire - in een lila jurk met een matching haarlint én rode slippertjes - nam de kunstenaar de Turner Prijs in ontvangst).
Zijn rake observaties van de hedendaagse kunstscène en zijn scherpe commentaar op de Britse klassenmaatschappij maken Grayson Perry tot een ontwrichtende kunstenaar. Tenminste, dat wordt gezegd.

Kijk je mee naar wat dan als verstorend wordt ervaren?




1. en 3. Details van 2. 'The Adoration of the Cage Fighters'. 4. Grayson Perry als Grayson Perry.
Grayson Perry (1960) kiest in zijn werk voor terugkerende thema's: godsdienst, gender & identiteit, de klassenmaatschappij, consumptie-drang en -dwang en conflict & oorlog. Zijn klassiek geïnspireerde vazen en enorme, kleurige wandkleden met stripachtige figuren zijn de drager voor zijn scherpe satirische commentaar. Haarfijn fileert de kunstenaar de westerse vooroordelen, modes en zwakheden.

"it's about time that a transvestite won the Turner Prize..."

In 2016 in het Bonnefanten Museum in Maastricht en momenteel in het Bristol Museum & Art Gallery waren en zijn de maatschappij-kritische wandschappen van Grayson Perry te bewonderen. In dit verslag zie je foto's die ik maakte in laatstgenoemde kunsthuis, waar - onder de titel 'The Vanity Of Small Differences' (en tot en met 24 juni) - zes grote tapesteriën van Perry te zien zijn.  De metersgrote kunstwerken ontwerpt Grayson Perry op papier, zet deze vervolgens over op zijn computer, waarna de designs er bij een gespecialiseerde weverij in  België als wandkleed van het weefgetouw rollen.

"De tapijten vertellen het verhaal van klasse-mobiliteit, want ik denk dat niets zo'n grote invloed heeft op onze smaak als de sociale klasse waarin we opgroeien."





1. t/m 3. (Details van) 'The Agony in the Car Park'. 4. en 5. (Detail van) 'The Expulsion from Number 8 Eden Close'. 
In "The Vanity Of Small Differences" beschrijft de kunstenaar in de zes wandtapijten het leven van een man genaamd Tim Rakewell uit Sunderland. In Perry's beeldverhaal is deze Tim een succesvol internet-ondernemer, die door het welslagen van zijn bedrijf opklimt van de laagste sociale klasse naar de high society en happy few. De wandkleden - mede geïnspireerd op religieuze kunst - vertellen het leven van de hoofdpersoon: from humble birth to his famous death.
Tijdens die geslaagde carrière ziet stripfiguur Tim hoe iedereen de smaak van zijn eigen klasse hardnekkig vasthoudt en die volop etaleert. Overal zijn verwijzingen te vinden naar de populaire cultuur en invloedrijke merken, als protest én reflectie op de enorme consumptiedrang en -dwang in onze welvaartsstaat. 

"class is bred into us, like a religious faith"

Perry weet heel precies de symbolen van de diverse sub-groepen in de maatschappij te stereotyperen. In de kunstwerken zie daar allerhande voorbeelden van: een blikje Red Bull, een Yves Saint Laurent-tas (YSL), een iPhone (met een gebarsten scherm), een Mickey Mouse-knuffel (Disney), twee schilderijen met op de één een portret van Steve Jobs en op de ander een van Bill Gates en een exemplaar van (kwaliteitskrant) The Guardian die wordt gebruikt om - heel hipster - lokaal geproduceerde groenten van de biologische markt in te verpakken.
"Make tea, not war."





1. "The Annunciation of the Virgin Deal' en op 2 t/m 5 details daarvan. 6. 'The Upper Class at Bay (or an Endangered Species Brought Down).
"Denk je eens in: over honderd jaar zal men de huidige populaire merknamen net zo raadselachtig vinden als wij nu onbekende Griekse goden."

In de visie van Grayson Perry zijn alle bekende merken 'duiders' voor smaak. Merken bepalen tegenwoordig iemand's identiteit. Die 'brands' fascineren hem. "Omdat mensen er echt om geven. Ze vinden andermans smaak vré-se-lijk. Maar net zoals bij religie is er geen wetenschappelijk bewijs voor 'goede' smaak, noch voor God."

taste tribes

"Zogenaamde goede smaak is altijd klasse-gebonden. Het is een proces van 'osmose', hoe langer je in een groep leeft, hoe meer je daarvan op- en overneemt. Daarom is de working class ook blijvend, hele generaties hebben de smaak van de arbeidersklasse versterkt." Hetzelfde geldt volgens Perry bij de zogenaamd upper class. De middle class, die naar boven en beneden kijkt, gaat af op alle populaire merken (oftewel de hedendaagse statussymbolen) signaleert de kunstenaar (in een interview met het NRC n.a.v. de expo in het Bonnefanten in 2016).




1. t/m 4. (Details van) 'Lamentation' (oftewel jammerklacht of klaaglied). 
Je begrijpt, het loopt slecht af met Tim Rakewell. Het najagen van al die snobistische uiterlijkheden wordt de 'omhoog gevallen proleet' en hoofdpersoon in de strip-kleden uiteindelijk fataal. Slachtoffer van zijn eigen succes...
Toch volgt er geen "zie je wel" of "lekker pûh". Grayson Perry is in zijn kunst nooit moralistisch. Zijn werk is actuele social engagement zonder een opgeheven vingertje.


-X-


Fijn, het is vandaag!

Jurk en foto van Grayson Perry als Claire (gemaakt tijdens de expo in het Bonnefanten Museum in 2016).
Tekst en (iPhone) foto's: www.agreylady.nl

Auto Post Signature

Auto Post  Signature