Het betere inpakwerk: 'Urban Projects' van Christo in het ING Art Center

31 januari 2018
Nee, écht niet (en even voor de goede orde)! Ik heb géén aandelen in dit bankiershuis. Op geen enkele wijze word ik (financieel, dan wel in natura) beter van de verslaglegging van deze mooie tentoonstelling in het ING Art Center in Brussel. :-)

Voor ons een onbekend fenomeen, maar in het buitenland niet ongewoon: bedrijven die - naast het aanleggen van een eigen kunstverzameling - ook naamgever zijn van een museum. Begin vorig jaar bezocht ik bijvoorbeeld het CaixaForum (een kunsthuis van een Catalaanse bank) in Madrid en ook 'onze' ING* heeft een eigen expositieruimte. Op het Brusselse Koningsplein vind je in een mooi neo-classicistisch gebouw het Kunstcentrum van deze bankiers. En op die locatie kun je sinds eind oktober de tentoonstelling 'Urban Projects' zien, waarin je kennismaakt met het leven en werk van Christo & Jeanne-Claude

Oké. 'Inpakken en wegwezen'. Ga je mee?


1. en 2. Details uit (voorbereidende) collages van grootschalige projecten.
Als we de zware voordeur van het museum openduwen, worden we opgewacht door onze charmante gids (en met 'wij' bedoel ik de deelnemers aan de Brafa-bloggerstour: zie mijn vorige bericht). Zeer terzake kundig en vooral ook gepassioneerd vertelt Mme. Ghesquière, "zeg maar Dagmar", over het leven en werk van deze van oorsprong Bulgaarse kunstenaar, genaamd Christo Vladimirov Javacheff (afgekort Christo). Over de liefde van zijn leven: de inmiddels overleden Française Jeanne-Claude Marie Denat. Geboren op dezelfde dag in hetzelfde jaar: 13 juni 1935. Een voorteken. 

Love of his life

Onze gids vertelt over Christo's gevaarlijke en spectaculaire vlucht in 1957 uit het communistische Bulgarije (een James Bond-verhaal, maar dan in het echt, compleet met omgekochte treinbeambten en ondergedoken in een goederentrein) en dat deze ontsnapping - en oh zo, begrijpelijk - altijd een rol is blijven spelen in het leven van de kunstenaar (als stateloos burger kon de kunstenaar jarenlang nauwelijks reizen).

Ook vertelt Dagmar dat Christo postuum zijn echtgenote, muze én logistiek medewerker wil eren voor haar uitermate belangrijke bijdrage aan de totstandkoming van zijn kunstwerken (zij overleed in 2009). Zijn verzoek is, om haar in één adem met hemzelf te noemen. Vanaf hier hebben we het - om díe reden - over Christo én Jeanne-Claude: zijn grootste fan, meest toegewijde collega en 'manusje-van-alles' bij de enorme projecten die Christo en dus ook Jeanne-Claude onder handen namen.





1. 'Kunsthalle Wrapped' (Bern), 1967. 2. 'Wrapping of a Public Building', (Rome), 1967. 3. 'Kunsthalle Wrapped' (Bern), 1968. 4. 'Lower Manhattan Wrapped Building' (New York) 1964. 5. Twee collages voor werk in Milaan (1970). 
In de expo zie je ontwerptekeningen, maquettes en collages van het werk van Christo en Jeanne-Claude. Want het meest bijzondere is, is dat er van de oorspronkelijke en na een heel lang proces gerealiseerde kunstwerken niets meer bestaat. Alle projecten die zij uitvoerden, met als meest spraakmakende natuurlijk de 'Wrapped Pont Neuf', Parijs (1985), de 'Wrapped Reichstag', Berlijn (1995) en (werkelijk prachtig...) 'The Gates', Central Park, New York (2005), zijn na ongeveer twee weken letterlijk weer opgedoekt. Wat rest zijn de ontwerpen, studies, films en foto’s.

Opgedoekt

Maar eerst terug in de tijd. In 1958 begon Christo zijn Parijse studio te vullen met goedkope of gratis verkregen spullen. Alledaagse voorwerpen, zoals flessen, jerrycans, tijdschriften, blikken en stoelen die hij met stof en touw ging omwikkelen. Door die dingen in te pakken wilde het duo onze kijk op die gewone spullen veranderen: de bedoeling was dat wij ons bewust zouden worden van de soms bijzondere vorm van het alledaagse.

Het inpakken tot kunst verheven




1. 'Wrapped Bridge' (Le Pont Alexandre III-Des Invalides), Parijs (1973). 2, 3 en 4. Maquette, Collage (1975) en ontwerptekening van 'Wrapped Pont Neuf', Parijs, uitgevoerd in 1985. 
In de optiek van Christo en Jeanne-Claude is er geen hiërarchie in de kunst: alles kan kunst zijn. Met afgedankte olievaten creëert het koppel in 1961 hun eerste grootschalige installaties: 'Dockside Packages' en 'Stacked Oil Barrels' en deze kunstwerken markeren het begin van hun wereldwijde inpak-expedities (oftewel 'environmental art').
In 1972 realiseren zij - na jarenlange voorbereiding - het project 'Valley Curtain' in de Rocky Mountains: een oranje gordijn van 14.000 m² met een gewicht van 200 ton. Het eerste gordijn scheurde vrijwel meteen, maar een tweede poging slaagde en de installatie leverde een fascinerend schouwspel op. Helaas duurde het feest slechts 28 uur, want door een naderende storm moest het gordijn weer weggehaald worden.

Gelukkig hebben we de foto's nog

Bovenstaande voorbeeld geeft wel aan voor wat voor operationele en logistieke problemen -  uitdagingen - het echtpaar (en hun ingehuurde medewerkers) zich geplaatst wisten. Na dit oranje gordijn volgde 'Running Fence' in Californië'. Vervolgens pakten het tweetal de wandelpaden van een park in Kansas City in, omringden zij de eilanden in Biscayne Bay bij Miami met grote roze drijvende 'kragen' en plaatste zij aan weerszijden van de Stille Oceaan in Californië én Japan duizenden grote paraplu's: geel in Amerika en blauw in Japan. 
In 1984 kreeg het stel, na negen jaar onderhandelen, van Jacques Chirac (toen nog burgemeester van Parijs) toestemming om de Pont Neuf in te pakken en dat kunstwerk trok meer dan 3 miljoen bezoekers.

Pop Art

Christo en Jeanne-Claude mochten zich in de 60-er jaren representanten van de zogenaamde 'Nouveaux Réalistes' noemen: zeg maar de Europese variant van de Pop Art. De kunstenaars van die stroming zagen de wereld 'als een schilderij'. Dít kunstenaarskoppel koos ervoor om met gigantische gedrapeerde doeken en kilometers touw de openbare architectuur en landschappen te maskeren tot een sculptuur, zonder dat dit het betreffende land, streek of stad iets kostte.



1 en 2. 'Surrounded Islands', (studie in 2 delen), Greater Miami, Florida (1982). 3. 'The Gates', Central Park, New York City (2002). 
Het stel wilde namelijk niet gesubsidieerd of gesponsord worden en alle installaties moesten gratis toegankelijk zijn voor het publiek. De enorme kosten - soms miljoenen euro's - die met de werken gemoeid waren (productie-, ingenieurs-, advocaten- en organisatiekosten) droegen Christo en Jeanne-Claude helemaal zelf. Alleen door de verkoop van de voorontwerpen, studietekeningen en maquettes konden de 'Land Art Installations' worden gerealiseerd.

En daarmee is tegelijkertijd de link gelegd naar Brafa (Brussels Art Fair), want Christo & Jeanne-Claude zijn eregast op deze prestigieuze kunstbeurs. Het 14 meter lange 'Three Store Fronts' (1965-1966) staat uitgestald op de kunstmarkt: "de beurs is strikt genomen ook een tijdelijke aaneenschakeling van 'store fronts', namelijk de vitrines van alle deelnemende kunsthandelaren".

Op de beurs zag ik bij verscheidene galerieën nogal wat Christo's te koop en met dat gegeven is mijn relaas over deze kunstenaar en zijn muze rond....


-X-


De tentoonstelling in het ING Art Center is te bezoeken tot en met 25 februari aanstaande (kijk voor openingstijden even op de site) en mocht je tot aanschaf van een echte 'Christo & JC' over willen gaan, dan kun je nog tot en met zondag (4/2) terecht op Brafa.




1. 'Three Store Fronts', 1965-1966 bij Brafa. 2. 'The Umbrellas', (USA/Japan), 1989 bij Omer Tiroche Gallery3. Tweedelig werk 'The Gates', Central Park, New York, 1996 bij Samuel Vanhoegaerden Gallery4. Twee studies 'Over The River', Arkansas River, Colorado, 1992 bij Guy Pieters Gallery
ING is heel actief in de kunstwereld. Sinds 1974 verzamelt de bank zelf kunst en daarnaast zijn zij hoofdsponsor van het Rijksmuseum Amsterdam, de Kunsthal Rotterdam, het Drents Museum in Assen en het Koninklijk Concertgebouworkest. Verder ondersteunt ING o.a. De Ateliers, het MoMa in New York en zijn zij partner in Unseen Amsterdam. Wil je meer informatie over de kunst van de ING? Lees dan deze pagina op de website van de Ver. BedrijfsCollecties Nederland.

Alle (iPhone) foto's: www.agreylady.nl

Het crème de la crème op de 63ste Brussels Art Fair: tijd voor Brafa

27 januari 2018
Vorig jaar bezochten maar liefst 60.000 belangstellenden de internationale Brussels Art Fair, oftewel BRAFA. Al in 1956 opgericht en daarmee een van de oudste en meest pretentieuze kunstbeurzen van de wereld (1956 was mijn geboortejaar, dus zó oud :-). Brafa behoort tot de top-5 van kunst- en antiekbeurzen wereldwijd. Dit jaar kun je van 27 januari tot en met 4 februari je ogen de kost geven op een beursvloer met allerhande kunst van zeer hoge kwaliteit. Zeg maar gerust de wereldtop.
Kopen mag ook.

Uitstalraam van de kunsten

Op deze 63ste editie wordt je gefêteerd door 134 handelaren uit vijftien landen die gezamenlijk een gevarieerde mix van kunstdisciplines aanbieden. (Verbazingwekkend, maar op Brafa 'slechts' één Nederlandse vertegenwoordiging: Floris van Wanroij, een galerie uit Dommelen (bij Valkenswaard, NB) gespecialiseerd in schilderijen van oude meesters, vroege beeldhouwwerken en kunstvoorwerpen uit de Haute Epoque (= Middeleeuwen t/m de Renaissance).
De bezoeker vindt op Brafa niet eens zozeer méér, maar vooral béter. Het crème de la crème van antieke-, moderne- én hedendaagse beeldende kunst, archeologie, juwelen, tribal art en design en dat alles gepresenteerd in smaakvol ingerichte 'stijlkamers'.




1. 'The Sun at 4 pm' en 2 sculpturen van Ugo Rondinone bij Gladstone Gallery2. Kunstwerken van Alain Clément bij Die Galerie.  3.  Brussel ten top: De 'Manneke Pis' varianten van Thomas Lerooy, met op de achtergrond 'Afterglow' van Sean Landers bij Rodolphe Janssen. 4. Links: Sonia Delaunay en rechts Alexander Calder bij Stern Pissarro Gallery.
Eerder deze week kreeg ik een exclusive collectors and press preview (ja, ja, heel internationaal) in het voormalige Brusselse post- en overslagstation, waar Brafa sinds jaar en dag wordt gehouden. En dat complex alleen al: prachtig! Het eind jaren 80 als zodanig gesloten 'Koninklijk Pakhuis', ook bekend als Tour & Taxis is een knap staaltje Belgisch industrieel erfgoed, dat (deels en voortdurend) wordt gerenoveerd tot een multifunctionele locatie: het terrein omvat tegenwoordig woningen, kantoren, winkels, recreatieve- en openbare voorzieningen én dient als evenemententerrein. Onder andere voor Brafa.
Maak je maar op voor een bomvol blogbericht...!

"Een eclectische beurs op mensenmaat met een gemoedelijke sfeer"

Ik begin met Harold t'Kint de Roodenbeke, voorzitter/directeur van Brafa, die in een van de publicaties zijn zegje doet over de deelnemende galerieën. (En ik hoor het hem zeggen in dat mooie zangerige Vlaams...) 'We zijn ontzettend fier eens te meer een deskundig panel te kunnen voorstellen met internationale weerklank in zeer uiteenlopende domeinen*. Het kwaliteitsniveau was nooit eerder zo hoog en daar ben ik erg trots op. (...) We kunnen niet wachten om onze deuren open te zwaaien!"
Heerlijk, dat Zuid-Nederlands.




1. Twee maal Lucio Fontana bij Tornabuoni Arte. 2. Uw razende reporter 'upside down' te zien in 'Mirror Glow (Pagan Gold)' van Anish Kapoor. 3. Nog een werk, 'Untitled' van Anish Kapoor. 4. Twee werken van Richard Aldrich. Zowel Kapoor als Aldrich bij Gladstone Gallery.
En ik kan niet anders dan dit onderschrijven. In één woord overweldigend. Zoals je weet handelt mijn blog vooral over moderne- en contemporaine kunst** (ik heb een voorkeur voor kunst, ook toegepaste, uit het begin van de vorige eeuw), maar ik ben ook 'niet vies' van andere stijlperiodes en Oh, my goodness, wat is er veel moois te zien op Brafa.

Sjiek de wiebel

Zwaar geïmponeerd als ik ben, dient de vraag zich aan hoe ik in hemelsnaam dit varkentje ga wassen. Want in mijn tomeloze (over-)enthousiasme wil ik je alles laten zien. Maar da's onmogelijk! Het credo is dus: reduceren en deduceren. Gemakshalve sla ik de juwelen-presentaties over. (Ik ben een uitzondering. Diamonds are not my best friend: ik heb niks met glimmertjes). Dat scheelt alweer. Hetzelfde geldt voor archeologische vondsten, tribal art, Pre-colombiaans- en Oosterse kunst. Ook geen ouwe klokken en historische medische- en nautische instrumenten. (Bleh...).






1. Sean Landers, 'Big Horn Sheep' en 2. Pierre Alechinsky, 'Toujours lá' (1977), beiden bij Rodolphe Janssen. 3. Victor Vasarely, 'Dauve', Omer Tiroche Gallery. 4. Michelangelo Pistoletto, 'The  Form of the Mirror' bij Guy Pieters Gallery. 5. Phillipe Geluck', 'Jádore Calder' (de reflectie maakt deel uit van het kunstwerk!) en 6. Jean-Claude Götting, 'Couple 1 & 2' beiden bij Huberty & Breyne Gallery
 Oké. Ik ben goed op weg, maar ik moet verder met downsizen. Zilverwerk en munten (ik kijk wel graag naar Emiel Aardewerk in 'Tussen Kunst en Kitsch'. Zo'n sympathieke man - met een glimlach van oor tot oor -  én verbazingwekkend hoeveel die zeventiende- en achttiende-eeuwse bonbonnieres en snuifdozen nog waard zijn. Maar dat terzijde). Dan skip ik het boekwerk van deelnemende antiquariaten en tenslotte beperk ik mij in dit verslag tot (schilder-)kunst van ná 1850.
Zo, dat was wel even zwaar snijden. En lang verhaal kort: in dit relaas zie je 'alleen maar' hedendaagse kunst. Maar laat je niet op het verkeerde been zetten, want voor de echte liefhebber is er nog genoeg te genieten.

Publieksfavorieten

Maak je een wandeling door het Brafa 'galerie-park', dan verplaats je je door de tijd en maak je tegelijkertijd een wereldreis. Ook voor al je freaky en quirky objecten. Een vroeg-Griekse schaal van vóór Christus met een 'op z'n hondjes' copulerend stelletje. Een middeleeuwse zalfpot uit Limoges met een, door zijn prachtige decoratie, hoge wauw-factor. Wie op zoek gaat, vindt fabelachtig eclectisch. Bij Cabinet of Curiosities verkopen ze bijvoorbeeld hele bijzondere rariteiten. Ook bij Theatrum Mundi kun je terecht voor een moderne versie van de 'Wunderkammer': je ziet er meteorieten, een astronautenpak, dinosaurusfossielen en Hollywood-memorabilia.
Hoe 'gek' kun je het maken?


1. en 2. Chriso & Jeanne-Claude, 'Three Store Fronts', 1965-1966 ©Christo.
Speciale aandacht op Brafa is er voor het werk van de van oorsprong Bulgaarse kunstenaar Christo en zijn inmiddels overleden echtgenote Jeanne-Claude Marie Denat. En dát er op Brafa werk van deze (installatie-)beeldhouwer, architect, schilder en tekenaar te zien is, houdt verband met de grote overzichtstentoonstelling 'Urban Projects' in het ING Art Center in Brussel (Ja, ja, naamgever en dus zwaar gesponsord, zo niet eigendom van onze 'Oranje' bank).

Feestelijk inpakken

Tot 25 februari kun je in dit museum tekeningen, collages en maquettes zien van de kunstenaar die het feestelijk inpakken tot een kunst heeft verheven. (Ook) ik mocht naar deze expositie en ik was na afloop zwaar onder de indruk. Echt heel mooi die presentatie en er is zoveel meer te zeggen over het betere inpakwerk van deze kunstenaar (de totstandkoming, de idee erachter etc.), dus alle reden voor een 'eigen' blogbericht op een later moment.
To be continued!  


1. Fred Eerdekens, 'The presence of somebody who isn't there' en 2. Tom Wesselmann, 'Monica nude in robe and stockings (variation #2), beiden bij Samuel Vanhoegaerden Gallery.

Tot zover mijn verslag vanaf de beursvloer in Brussel. Je kunt Brafa bezoeken tot en met zondag 4 februari. Kijk voor alle informatie op de website.

Trouwens? Is het 'de' of 'het' crème de la crème?


-X-


Brussel verdient eigenlijk een langer verblijf (en niet, zoals ik deed, in één dag heen en weer), want er is zoveel meer te zien en te ontdekken. Ik had natuurlijk (minstens) 'n nachtje moeten overblijven. Maar goed...
(Over wat niet is en de volgende keer beter).

Have a nice day!


En de domeinen (kunstdisciplines) op de Brafa zijn: klassieke archeologie, tribal art, precolumbiaanse kunst, Oosterse kunst, juwelen, zilverwerk, oude munten, meubilair en kunstobjecten uit de middeleeuwen tot de 21e eeuw, oude en moderne schilderijen, hedendaagse kunst en design, beeldhouwwerken, keramiek, hedendaags glaswerk en porselein, tapijten en textiel, tekeningen, originele stripverhalen, schilderijlijsten, gravures, zeldzame boeken, fotografie en autografen.

** Verwarrende termen die nogal eens door elkaar gebruikt worden. De volgende omschrijving wordt vaak gehanteerd: kunstwerken uit de vroege avant-garde van begin 1900 tot en met de 60-er jaren noemt men moderne kunst. Men spreekt over contemporaine (of hedendaagse) kunst als het gaat om werk vanaf de jaren 60 tot vandaag de dag.

Alle (iPhone) foto's: www.agreylady.nl

Van art gallery naar kunstbeurs: de First Art Fair trapt af

21 januari 2018
"Een nieuwe, sprankelende nieuwjaarsbeurs voor hedendaagse kunst", aldus presenteert First Art Fair* zichzelf. In het nog prille 2018 trapt deze nieuwe kunstbeurs af in een (voor mij) verrassende locatie: de Passenger Terminal Amsterdam. Waar in het vakantieseizoen enorme cruiseschepen, zeg maar gerust zeekastelen, afmeren voor een bezoek aan de hoofdstad, vindt van 18 tot en met 21 januari deze nieuwe fair for contemporary art plaats. De eerst in een lange rij: Rotterdam, Object, Tefaf, KunstRai, Big, Pan, Affordable et cetera.
Voorheen heette de beurs ForReal (Realisme), gespecialiseerd in hedendaagse figuratieve kunst.

De First Art Fair garandeert "een breed spectrum aan kunst van hoog niveau".
We gaan het zien.



1. Schilderij 'de Lucht van Zee' van Bert Brus en brons 'Torenvalk' van Mark Dedrie bij Galerie Terbeek2. en 3. Passenger Terminal Amsterdam (PTA).
Nagenietend van de zilte smaak van een oester en met een gevulde champagneflûte in de hand, loop ik langs de eerste stands van de beurs. Mijn oog valt onmiddellijk op hele mooie kunstwerken, maar met een glas in de hand is het lastig fotograferen. Snel leegdrinken maar. Zo ongeveer gaf ik acte de presence op deze Nieuwjaarsbeurs. Geheel in stijl, dus. 

the most beautiful start of the year

"De First Art Fair is een vijfdaags evenement waar schilder- en beeldhouwkunst, glas en fotografie te koop is van gerenommeerde- én jonge kunstenaars, verdeeld over de stands van 30 geselecteerde galerieën uit het hele land". Ik citeer nog even verder uit de, bij de bubbels geleverde, glossy folder: "de nieuwe beurs biedt een breed spectrum aan stijlen, van abstract tot figuratief". (Opvallend vond ik het grote aantal kunstwerken van fijnschilders op de markt. Mooi, hoor!). "De beurs richt zich op publiek dat kunst kiest die past bij de eigen persoonlijkheid. Liefhebbers van inspirerende en esthetische kunst, waarin passie en vakmanschap een belangrijk rol spelen".
En dat lijkt mij wel verstandig: om iets te kiezen wat bij je past (en dat geldt voor alles in het leven...).





1. Werk van Mart de Brouwer bij Gallery Chiefs and Spirits. 2. Brons van Rabarama, getiteld '5-fifth, Jnani' bij Van Loon Galleries. 3. Toyin Loye met 'The Crowd', bij Gallery Chiefs & Spirits. 4. Prachtig werk van David Begbie, 'Sensu 2013', Van Loon Galleries. 5. Francois du Plessis, 'Book Object', Gallery Chiefs & Spirits
Ik zei het al eerder: de First Art Fair is de eerste in een lange rij kunstbeurzen gedurende het jaar. In een (online) artikel van het Financieel Dagblad las ik dat het aantal markten waar hedendaagse kunst te koop is, sinds het jaar 2000 explosief is toegenomen en dat idee had ik al. Een eigen (en random) onderzoekje leert dat er zo'n 14 grote (en min of meer) landelijk opererende kunstbeurzen zijn en dan heb je nog de meer plaatselijke/regionale- en natuurlijk onnoemelijk veel internationale beurzen. Een moordende concurrentie. Uit onderzoek* door de eigen galerie-branche (Nederlandse Galerie Associatie) blijkt dat  80% van de 440 kunsthuizen in Nederland in 2016 deel nam aan één of meer beurzen (en per galerie gemiddeld 2 à 3 markten per jaar).
* Het onderzoek "Ontwikkelingen Nederlandse galeries 2017" is online in te zien (klik daarvoor op de link). 

Waarom zijn er zoveel beurzen voor moderne kunst? Ik heb mij laten vertellen dat die van Keulen vijftig jaar geleden de primeur had (Art Cologne, anno 1967) en aangezien de ballotage voor die allereerste, nogal pretentieuze beurzen heel zwaar was, begonnen de 'afgewezen' galeriehouders soms een eigen beurs. En dat wordt wel de eerste reden voor de grote toename genoemd.





1. Marjan Jaspers, 'animal (hondje)' en 2. Dorien van Diemen, 'St. Alexander und Theodor Kirche', beiden van Galerie Année3. Twee olieverf-schilderijen van Maarten Boffé en 4. twee bronzen van Frans van Straaten beiden bij Galerie Honingen. 5. Arnout Visser, 'explosiebol' bij Bob Smit Gallery
De tweede en belangrijkste verklaring voor de opmars van kunstbeurzen is dat een breder publiek geïnteresseerd zou zijn geraakt in (vooral) moderne kunst. Deelname aan een van die vele beurzen biedt de galeries dan de mogelijkheid om die nieuwe klanten te bereiken en is als zodanig een verkoopkanaal voor werken van kunstenaars uit de 'eigen stal'.
Toch opmerkelijk als je weet dat de verkoopcijfers op een beurs (mij) nogal tegenvallen. Fons Hof, directeur van Art Rotterdam was twee jaar geleden (febr. 2015) openhartig toen hij in een interview met De Groene Amsterdammer verklapte dat slechts 3% van de bezoekers op 'zijn' beurs daadwerkelijk en ter plekke een kunstwerk had gekocht. Hmmm?
(Ook de organisator van First Art Fair - voorheen de Realisme Beurs - doet onderzoek naar de verkoopcijfers tijdens door hen georganiseerde kunstmarkten en dan blijkt dat 8% van de bezoekers tot aanschaf overgaan. "Daarnaast heb je nog de na-verkoop, die niet onbelangrijk is", aldus de organisatie).

Naam maken

De voornaamste reden voor deelname aan een kunstbeurs is het opbouwen van een reputatie. Door zichtbaar te zijn op een fair - laagdrempeliger dan de galerie - hoopt een kunsthuis dat die aanwezigheid zal leiden tot latere aankoop in de galerie of online.





1. Michael Lauterjung met 'Cinderella' bij Galerie Maastricht/Galerie Post + Garcia. 2. René Smoorenburg, '2 citroenen' bij De Kunstsalon. 3. en 4. Jantina Peperkamp met 'Ella' en 'Orchidee twee' bij Galerie Honingen. 5. Gong Dong met 'Birthmark 1 en 2', Galerie Kunstbroeders.
Goed. Tot zover de motivatie van galerieën om deel te nemen aan kunstbeurzen. Maar waarom zijn wij er? De potentiële koper? In het eerder genoemde onderzoek van de branchevereniging las ik dat kunstbeurzen, naast een verkoop- en ontmoetingsplaats, de bezoekers ook een vorm van amusement zouden bieden.

Beurzen zijn events

Zien en gezien worden en de moderne, nieuwe kunstkoper heeft weinig tijd (zijn of haar profiel: 30 tot 45 jaar oud, vermogend en met een overvolle agenda). Een art fair biedt dan een mogelijkheid om in korte tijd én onder het genot van drinks and bites veel te zien, in plaats van winkel in, winkel uit te moeten in het Spiegelkwartier of aan het Noordeinde. De vraag is of die oesters en glazen champagne die zo royaal worden geserveerd (lees mijn intro) helpen bij het succesvolle kopen en verkopen? Zijn een beetje luxe en glamour een garantie voor hoge verkoopcijfers? Wie zal het zeggen? Maar ook hier doet het aloude gezegde opgeld: 'zien kopen, doet kopen' en de één wil niet onderdoen voor de ander.

Speciale vermelding

Hoewel je slechts een enkele foto ziet vanuit deze stand (sommige kunstwerken lieten zich lastig fotograferen), wil ik toch je aandacht vragen voor de kunst van Galerie Kunstbroeders. Gespecialiseerd in Chinese kunst, presenteert dit Amersfoortse kunsthuis en exclusief voor Europa, een kleine, doch veelzeggende groep Oost-Aziatische kunstenaars. Kijk vooral eens op hun website.






En tenslotte. Op het panoramadeck van de Passender Terminal Amsterdam is een solo-tentoonstelling en verkoop-expo ingericht met werken van de Toscaanse kunstenaar Giovanni Tommasi Ferroni. Nazaat uit een roemrucht en eeuwenoud Italiaanse artiestenmilieu, schildert en tekent de kunstenaar hedendaagse schilderijen in een klassieke traditie en thematiek. Zeker in combinatie met de bronzen sculpturen van Pieter van den Daele- veelal in de vorm van vissen - (bij Morren Galleries) geeft het geheel een prachtig plaatje (zie de vier foto's hierboven).
Mooi.


-X-


(Als je snel bent) de beurs is vandaag nog tot 18.00 uur te bezoeken. Maar sowieso en hoe dan ook: have a nice day!

PS: aanstaande donderdag (25/1) reis ik af naar Brussel om op deze plek verslag te kunnen doen van Brafa (Brussels Art Fair) die gehouden wordt van 27 januari t/m 4 februari.
So stay tuned...


(Nog) twee voorbeelden van prachtige fijn-schilderij: 1. Rachel Ross, 'Spoon with Pink Silk Ribbon', De Kunstsalon en 2. 'A Touch of red' van Lion Arie Feijen bij Galerie Honingen.
Alle (iPhone) foto's www.agreylady.nl

Auto Post Signature

Auto Post  Signature