De heropening van de badkuip: 'Remix the Collection' in het Stedelijk Museum Amsterdam

14 december 2017
Net terug van de pers-preview van Stedelijk Base, 'Remix the Collection' als ik dit schrijf en nog steeds stupéfait. En erg enthousiast, want wat is het mooi!
Maar wacht: laat ik bij het begin beginnen...


Het 'trappenhuis' in de nieuwbouw van architect Mels Crouwel (de Badkuip) met een  installatie van Barbara Kruger.

Let me be your guide

Één ding is zeker: tijdens de aanstaande nieuwjaarsborrel van het Stedelijk Museum Amsterdam zal er met afgrijzen achterom worden gekeken en zal men blij zijn dat ze een nieuwe start kunnen maken. Want het Amsterdamse Museum voor moderne en hedendaagse kunst en vormgeving heeft een behoorlijk turbulent jaar achter de rug.
Maar op de valreep van datzelfde jaar is er toch ook goed nieuws te melden én te vieren. Aanstaande zaterdag (16 december) opent Stedelijk Base: 'Remix the Collection'. Of anders gezegd: alle museumzalen zijn weer open en iedereen kan de Stedelijke kunst-toppers weer bekijken. Maar dan wel in een geheel verfriste context.
Kijk over mijn schouder mee tijdens de guided tour door co-curator Margriet Schavemaker, (namens directeur ad interim Jan Willem Sieburgh, die in een vertraagde trein zat) en verbouw-architect en vormgever Rem Koolhaas langs de nieuwe collectie-opstelling.
Kom, dan lopen we een rondje Stedelijk Base.  



'Remix the Collectie' begint met aan je linkerhand,  Breitner met 'de Dam', 1898 en op rechts, Sal Meijer, 'Opgang Stedelijk Museum', 1912.

 'Rampjaar'

2017 gaat de boeken in als een lastig jaar en dat is een understatement. Het begon in 2016 met alle kritiek op (toen nog) directeur Beatrix Ruf, die het plan had opgevat om de indeling van de tentoonstellingsruimten op de schop te nemen. De enorme expositiezaal in de kelder van de nieuwbouw (in de volksmond ook wel 'de badkuip') zou de vaste collectie moeten gaan herbergen. En zo geschiedde. De nieuwbouw-vleugel werd gesloten (met uitzondering van het entreegebied, dat op een later moment verbouwd zou gaan worden) met het plan om deze dan in mei van dit jaar feestelijk te openen. Maar helaas. Die planning werd niet gehaald, want de verbouwing (het museum spreekt liever van een herschikking) liep flinke vertraging op en kostte uiteindelijk ook veel meer dan begroot*.

Klap op de vuurpijl was natuurlijk het overhaaste vertrek van Beatrix Ruf. De directeur - die in november 2014 was aangetreden - hield half oktober na de onthulling over nevenactiviteiten en het al dan niet melden daarvan, de eer aan zichzelf en vertrok (nadat op 1 oktober zakelijk directeur Karin van Gilst op eigen verzoek hetzelfde had gedaan). 

* hoewel de meningen daarover zijn verdeeld. Het NRC berichtte dat een en ander bijna 2,9 miljoen euro zou hebben gekost (zo’n 2 miljoen méér dan was begroot), maar het museum bestrijdt dit. Die houden het op een overschrijding van zo'n 7 ton. 



In de grijze 'kubus' is de Harrenstein slaapkamer (1926) van Gerrit Rietveld ondergebracht en bovenop heb je uitzicht over de museumzaal. 

Stedelijk Base

Maar goed, al deze beslommeringen zijn inmiddels verleden tijd en de nieuwe routing in het museum, de veranderde manier van presenteren van de eigen collectie én de verbouwing van het entree-gebied zijn een feit. Tijd voor een feestje.
'Stedelijk Base' is het sluitstuk van de nieuwe gebouw-indeling én de grootste collectie-presentatie van het Stedelijk ooit, dat - naar eigen zeggen - nu inzichtelijker is ingedeeld. "Het is het perfecte instapmoment voor wie kennis wil maken met moderne kunst en vormgeving, terwijl de kunstliefhebber de bekende Stedelijk-iconen in een nieuwe context kan ontdekken". En dat alles is mogelijk gemaakt door een "spectaculair tentoonstellingsconcept" dat speciaal ontworpen werd door AMO, het architectenbureau van Rem Koolhaas.





De nieuwe indeling in drie zones

Het vernieuwde Stedelijk Museum is vanaf zaterdag voor het grote publiek geopend en huisvest vanaf dat moment kunstwerken onderverdeeld in drie zones:

1. Stedelijk Base is de opstelling in de gehele nieuwbouw met ongeveer 700 kunstwerken uit de eigen collectie van het Stedelijk en geëxposeerd in een mix van allerhande disciplines. In de basement (de 'kelder') zie je de ontwikkelingen in de kunsten vanaf het einde van de 19e eeuw tot nu en dat gaat van Van Gogh, Mondriaan, Malevich, Toorop, Kusama en Rietveld tot Kiefer, Koons, Kruger, Sottsass, Van der Elsken, Dijkstra en Dumas. Ik citeer; "een perfecte kennismaking met de geschiedenis van de moderne kunst en vormgeving, die tegelijkertijd uitnodigt tot verrassende combinaties en dwarsverbanden.

2. Stedelijk Turns: is gelegen op de begane grond van de oudbouw uit 1895. Hier zie je ook werken uit het vaste assortiment van het museum, maar dan in actuele en thematische presentaties, en tenslotte

3. Stedelijk Now. Op de eerste verdieping van de oudbouw zullen voortaan de tijdelijke tentoonstellingen te zien zijn.




Kunst én design

Tijdens de pers-preview van de nieuwe indeling bleek hoe grensverleggend die presentatie is geworden (vandaar mijn geestdrift...!). Op de buitenwanden van de benedenzaal - dus rondom - hangen werken in chronologische volgorde. En met recyclebare, dus duurzame stalen schotten - zo dun als systeemwandjes (het lijkt wel bordkarton), maar in totaal 180 ton wegend - is het 'binnenveld' verdeeld als ware het een labyrinth.
In de expositie 'Remix the Collection' wordt van alles door elkaar én met elkaar getoond. En met alles bedoel ik alles: schilderijen, (wand)kleden, installaties, foto’s, grafische kunst, woonaccessoires, stoelen, noem maar op. Dus autonome én toegepaste kunst. En dat is 'effe' wennen! Het NRC noemde het in hun recensie zelfs 'een uitdragerij' (een kwalificatie die de krant later heeft 'gerectificeerd'). En ik begrijp die vergelijk, maar die is mijns inziens veel te boute.




Trouwe lezers weten dat ik wars ben van een al te scherpe scheidslijn tussen beeldende kunst en design, dus na het zien van de nieuwe, interdisciplinaire opstelling ben ik heel blij verrast en een tevreden mens. Meer dan in het verleden zijn de kunstwerken uit een bepaalde periode gecombineerd en wordt de 'gebruikersvriendelijkheid' van kunst een onderwerp van gesprek.

De rangorde in de verschillende kunstuitingen is losgelaten, de volgorde niet. In Stedelijk Base is de ontwikkeling van de moderne en hedendaagse kunst en vormgeving heel goed te volgen. Margriet Schavemaker van het Stedelijk: "de presentatie zit vol verrassende dwarsverbanden, maar heeft ook een heldere tijdlijn. Daardoor zal voor de bezoeker steeds duidelijk zijn in welke periode in de kunstgeschiedenis hij zich bevindt."
Hear, hear!

Het moge duidelijk zijn, ik ben om!


-X-


PS: ik heb in dit bericht de kunstwerken niet toegeschreven. Mijn enige doel was om je een indruk te geven van de nieuwe vormgeving van de vaste collectie in het museum. Een verslag over de getoonde meesterwerken volgt.  


Een rondleiding door Rem Koolhaas
Alle (iPhone) foto's: www.agreylady.nl

In Ons' Lieve Heer op Solder: 'Tussen Kunst en Kerst' met Clemens Merkelbach van Enkhuizen

10 december 2017
"Da's een hele mond vol, die kop boven dit bericht".
Ja, dat klopt en dat komt omdat ik je vandaag ook veel heb uit te leggen. Dit blogbericht handelt namelijk over een huiskerk, thans museum, genaamd 'Ons' Lieve Heer op Solder', waar van de week de tentoonstelling 'Tussen Kunst en Kerst' opende, waarin de verzameling én de kunst te zien is van tekenaar, schilder, graficus en topograaf Clemens Merkelbach van Enkhuizen.
Kom in de kerstsfeer en kijk mee in deze voormalige kousenwinkel op de Wallen.



1. Kerstgroep. 2. Olieverf-miniatuur, 'de moeder van Merkelbach', 1973. 3. Het oorspronkelijke pand (smal maar diep).

Huis-, zolder- én schuilkerk

Op de hoek van de Oudezijds Voorburgwal en de Heintje Hoekssteeg, in het oudste deel van de Amsterdamse binnenstad (en tegenwoordig ook hartje Red Light District) staat het pand uit ca. 1630 dat door de rooms-katholieke handelaar Jan Hartman in 1661 werd verbouwd tot kousenwinkel. Voor zijn zoon Cornelis, die voor priester studeerde, liet hij gelijkertijd op de zolderverdieping (over de breedte van twee achterhuizen in de steeg) een huis- en tevens schuilkerk inrichten. 'Roomsen' mochten in die tijd na de Reformatie namelijk geen openbare missen meer houden. Vrij uniek is dit godshuis, want (en ik citeer:) "het is de enige van de vroeger talrijke Amsterdamse zolderkerkjes die in vrijwel oorspronkelijke staat bewaard is gebleven". Na het Rijksmuseum is Museum Ons’ Lieve Heer op Solder het oudste museum van de stad, waar ook - of wéér moet ik zeggen - kerkdiensten worden gehouden.

Tot mijn schande én inmiddels ook spijt, moet ik bekennen dat ik nooit eerder de behoefte voelde een bezoek te brengen aan dit museum. In mijn vooringenomenheid stond de zolderkerk synoniem met saai en dul en kon ik wel iets beters bedenken dan een bezoek te brengen aan een kerk (die had ik in mijn jeugd immers al vaak genoeg van binnen gezien, zo oordeelde ik). Fout! Nou ja, fout? Jammer, want Ons' Lieve Heer op Solder is charmant en interessant.
Afgelopen vrijdag gaf ik gehoor aan de uitnodiging voor de feestelijke presentatie (met high tea!) van de kunst- en kerstverzameling van Clemens Merkelbach van Enkhuizen. In het grachtenpand uit de Gouden Eeuw zijn vanaf 9 december bijzondere kerststallen en religieuze beelden te zien, terwijl in het nieuwe gedeelte schilderijen en tekeningen van de 80-jarige kunstenaar hangen.



1. Zicht op een zelfportret nét voordat de expo werd geopend. 2. Zelfportret uit 1967 en rechts, een portret uit 1964 van de inmiddels overleden levenspartner Gerard Spruyt. 3. 'Uitzicht op de Keizersgracht in het vroege voorjaar', 2001-2002.

Een heer van stand

Clemens Merkelbach van Enkhuizen (1937, gem. Roosendaal) studeerde in de zestiger jaren aan de Amsterdamse Rijksakademie van Beeldende Kunsten, alwaar hij zich specialiseerde in de portretkunst. Naast veel portretopdrachten, tekende en schilderde de kunstenaar in zijn atelier op de bovenverdieping van zijn woning aan de Keizersgracht ook veel stadsgezichten en dan met name kerken. Eerst in Breda en later in Amsterdam en dan vaak van (19de eeuwse) godshuizen die als gevolg van de segregatie in de jaren ’60 gesloopt werden. "In Merkelbach's werk is de drang om het vergankelijke vast te houden zichtbaar. Met bloedend hart documenteerde hij de teloorgang. Zo maakte hij een serie tekeningen van de afbraak van De Willibrordus Buiten de Veste*".

* De grootste neogotische kerk van Amsterdam (op de hoek Amsteldijk en Ceintuurbaan) die in 1873 werd opgeleverd naar een ontwerp van architect Pierre Cuypers: ja, díe; de Cuypers van het Rijksmuseum en het Centraal Station. De kerk werd in 1966 afgebroken.

Redder van verweesde beelden

Merkelbach is naast kunstenaar ook een fervent verzamelaar van religieuze objecten en dan met name uit de neo-gotica*. Scharrelend tussen alle afgedankte spullen kocht de kunstenaar bij kooplieden op het Waterlooplein en andere rommelmarkten én in antiekwinkels en op veilingen heiligenbeelden uit eerder gesloopte kerken. Steeds meer verweesd katholiek erfgoed kreeg door die 'strooptochten' een plekje in zijn huis. In zijn atelier 'struikel' je over de eikenhouten kapitelen, de engelenkopjes, stukken altaar, wierookvaten, monstransen, een hostie-doos en nog véél meer decoratieve voorwerpen, allemaal in de Cuyperiaanse neo-gotische stijl (heb ik mij laten vertellen). Ook verzamelt hij van kinds af aan kerststalletjes, kerstgroepen, kersttaferelen et certera.

* de neo-gotiek is een 19e-eeuwse stroming in de kunst die zich heeft laten inspireren door de middeleeuwse gotiek.




1. Kerststal. 2. en 3. impressies vanuit het oude pand. 4. een beeld van St. Nicolaas.

Kunst & Kerst

Tussen Kunst & Kerst is een interessante en leerzame tentoonstelling in een mooi grachtenpand. Absoluut geen stadspaleis, maar een huis waar in de Gouden Eeuw werd gewerkt, geleefd én gebeden. Het museum zit vol met smalle, kronkelende houten trappen, trappetjes en afstapjes en is daardoor niet zo geschikt voor mensen die slecht ter been zijn. Én het is er donker, want het wordt slechts verlicht door (modern) kaarslicht; net zoals in de tijd dat het huis werd gebouwd.

En dat is ook gelijk mijn enige bezwaar. Het oude deel van het museum (én dus veruit het meest interessante deel) is erg donker (een beetje te donker naar mijn mening). Ik kon in de voormalige kousenwinkel, het woonhuis en de kerk ook nauwelijks fotograferen. Voor een acceptabele foto van de zolderkerk kon ik niet anders dan gebruik maken van een, in opdracht van het Museum door fotograaf Arjan Bronkhorst gemaakt beeld en dat doe ik dan bij hoge uitzondering (ik maak  vrijwel altijd mijn eigen foto's).
Maar ja, ik wil je toch laten zien wat je in Museum Ons' Lieve Heer op Solder voor moois te wachten staat... 

Foto: Arjan Bronkhorst voor Museum Ons' Lieve Heer op Solder.

De tentoonstelling 'Tussen Kunst en Kerst' met de verzameling én het werk van Clemens Merkelbach van Enkhuizen is nog tot en met 9 januari aanstaande te zien.


-X-


Be careful out there....

Winterse buien op de gracht tijdens de feestelijke opening....
Alle (iPhone 6) foto's: www.agreylady.nl (tenzij anders vermeld).

Paradijsvogels in het Ruhrgebied (een kunstreisje naar Essen)

6 december 2017
Deze ietwat cryptische aanhef boven deze blogpost behoeft enige uitleg. Want er zijn helemaal geen paradijsvogels in het Ruhrgebied. Deze zangvogels (Chordata) behorende tot de categorie 'gevleugelden' uit de Paradisaeidae-familie, komen voor in Nieuw-Guinea en omstreken en in delen van Australië (bron: Wikipedia). Dus zeker niet bij onze oosterburen.
Nee, ik doel hier niet op dit gevederte, maar op een klein groepje vrouwen, allen woonachtig in of rondom Amsterdam, van een zekere leeftijd en mét - zeg maar - een kleurrijke en/of uitgesproken persoonlijkheid. Denk in dit geval dan bijvoorbeeld aan een ietwat eigenzinnige kledingkeuze. 'Paradijsvogels' is hier dus overdrachtelijk en vooral gekscherend bedoeld, als zijnde het tegendeel van wat in de volksmond 'de grijze mus of muis' wordt genoemd.
En van dat clubje mag ik mij sinds enige tijd een van de hunne noemen.

Lang verhaal kort (....) en (vlnr): Lennie, Erica, mijn persoon en Anne-Marie maakten ruim een week geleden een reisje naar het Duitse Ruhrgebied. Naar Essen om precies te zijn. Hieronder (een deel van) onze avonturen. Lees je mee?
(Clublid Janneke moest helaas verstek laten gaan).


Deze foto werd gemaakt door een bereidwillige, maar willekeurig gekozen passant. Over de kwaliteit van het kiekje is derhalve geen correspondentie mogelijk.
Een kunstreisje met de Paradijsvogels. Oké! Maar waarom in hemelsnaam naar Essen? Da's een goeie vraag. Het begon allemaal met in Noordrijn-Westfalen, Duitsland gemaakte en op Instagram geplaatste foto's. Wie deze op dat sociale medium postte weet ik niet meer, maar inspirerend was het wel. Allemaal beelden van de rauwe schoonheid van inmiddels knap gerenoveerd industrieel erfgoed.
Te zien waren schachttorens van steenkoolmijnen, fabriekshallen, hoogovens, gasreservoirs en smelterijen: allemaal stille getuigen van het industriële verleden van het Ruhrgebied. Deze, in de tachtiger jaren gesloten (mijn-)complexen en staalfabrieken hebben hun stempel nagelaten in de regio en zijn inmiddels een toeristische trekpleister van jewelste. Jaarlijks wordt de streek bezocht door zo'n 5 miljoen mensen.
Reden voor ons om ook maar eens een kijkje te gaan nemen.

Route der Industriekultur

Wij reisden per trein naar Essen en verbleven er in een eenvoudig, maar schoon en dichtbij het hauptbahnhof gelegen hotel. En dat is wel zo handig en uitermate geschikt voor citytrips. In Essen verplaatsten wij ons te voet of met het openbaar vervoer. Maar veruit de meeste van de bovengenoemde 5 miljoen bezoekers verkennen het gebied met de fiets. En dat is niet zo gek, want sinds 1998 verbindt de 'Route der Industriekultur' grote en kleinere attracties met elkaar in een rondreis van zo'n 700 kilometer aan fietspaden langs een verrassend groen stadslandschap. Daarnaast zijn er 25 kortere themaroutes, die specifiek zijn gewijd aan de mijnbouw-, scheepvaart- of spoorweggeschiedenis in de regio. 




Zeche Zollverrein in Bauhaus-stijl

Een van de hoogtepunten van die industriële route is Zeche Zollverein: een eind jaren twintig in Bauhaus-stijl gebouwde steenkoolmijn (zeche = mijn) in het noordelijke deel van de stad Essen (Vandaar Essen!). De Zollverein-mijn, die in 1986 werd stilgelegd, is de eerste en tot nu toe enige Unesco-werelderfgoed-locatie in het Ruhrgebied. "De mijn gold niet alleen als de modernste, maar ook als de mooiste ter wereld." En het was ook nog eens de best presterende diepe steenkolenmijn 'vertelt' de website vol trots. En nu dus heel mooi vernieuwbouwd en gerenoveerd mét een Nederlands tintje, want op het terrein herbergt de voormalige kolenwasserij het Ruhr Museum en dát is een (verbouw-)ontwerp van 'onze eigenste' Rem Koolhaas. Met name de gigantische uitwendige en oranje gekleurde roltrap van het museum valt in het oog.

In dat Ruhr Museum kan de bezoeker aan de hand van ongeveer 6.000 expositiestukken de geschiedenis van de industrialisering volgen, met die van de mijnbouw in het bijzonder. Volgens de site van het museum volgt de bezoeker een wandeling van het heden naar het verleden. Maar eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat wij niet binnen zijn geweest. Die mijnbouw-geschiedenis is 'niet echt mijn ding' (om met Paulien Cornelisse te spreken) en mijn (onze) interesse ging meer uit naar het - ook op het industriële terrein gelegen - Red Dot Design Museum.





Van alles één, maar wel van álles...

In het Red Dot Design Museum draait het om design, met als doel om goed design en de kwaliteit van voorwerpen te promoten. Alle nieuwe producten zijn immers ontworpen, maar wát maakt het goed, knap en/of slim: that's the question? Jaarlijks reikt het Museum de Red Dot Design Awards uit in heel veel verschillende categorieën en het complete assortiment van die prijswinnaars wordt vervolgens in het museum tentoongesteld. Dus van alles één, maar wel van álles. Innovatieve en welgevormde alledaagse voorwerpen uit ongeveer 50 landen. 
Om een voorbeeld te geven: Nederland won dit jaar maar liefst 26 Red Dot Awards*.

* En waarmee dan? Op internet heb ik de volgende drie kunnen vinden (bron Marketing Tribune). Reisplatform 'iFly KLM Selections' won in de categorie 'best website' en de inzendingen van ING Mobiel Betalen (categorie Apps) en Triggi (categorie 'Interface & user Experience Design' (wat dat ook moge zijn) werden ook bekroond met een 'Rode Stip' 2017, die 27 oktober jl. in Berlijn werden uitgereikt.

Ja, en nu mijn bezwaar bij dit museum. (Let wel: mijn bezwaar...). En nee, ik moet het anders zeggen: ik had hooggespannen verwachtingen met het idee van een museum barstensvol met design-objecten, zoals meubilair en interieur-accessoires. Ik hoopte op een feest van herkenning en hebberig makende objecten en voorwerpen. Maar helaas: met dat vooruitzicht kwam ik bedrogen uit, want dat is er haast niet. Uiteraard zag ik er een (bureau)stoel die een prijs gewonnen had. Hetzelfde geldt voor een vaas, bed, tafel et cetera. Maar verder (van alles één, maar wel van álles) een vernieuwende USB-stick, een goed doordachte nieuw soort knal-pijp voor een auto, innovatieve plafondplaten, een multifunctioneel fornuis, een buggy, meerdere typen (kokend-)waterkranen, een complete Audi (volgens mij was het een Audi), keukenmachines, een grensverleggend nieuw soort schroefje, allerlei verschillende audio/visuele-gadgets....






En natuurlijk: dat is ook design. Dat zijn ook producten waar ontwerpers zwaar op hebben zitten broeden. Slapeloze nachten, brainstormsessies en denktanks. Maar ik had wat anders verwacht. Mooie dingen. Dingen waar ik gelukkig van word. En dat is niet van schroefjes of USB-sticks.
(Eigen schuld, dikke bult en) mijn leermomentje: ga vooral met open vizier en een blanco verwachting naar een museum.
Amen....! :-)

Je houdt nog een verslag van ons bezoek aan Museum Folkwang tegoed. Een mooi museum en dat verslag heeft ook al een klein chauvinistisch tintje (denk Van Gogh en Mondriaan)....


-X-


Have a nice day!





Alle (iPhone 6) foto's: www.agreylady.nl (behalve de 1ste).

Vakmanschap is Meesterlijk (in de Westergasfabriek)

2 december 2017
mees·ter·lijk (bijvoeglijk naamwoord, bijwoord), Uitspraak:  ['mestərlək]
1 (als) van een meester; 2 voortreffelijk: zij schrijft meesterlijk  (zo goed dat het de meesterproef zou doorstaan).
Synoniem:  magistraal



1. en 2. Halssieraad van Dutch Duo Design. 3. Nel Punt | werk in hout | houten doosjes.

Precies dát.

Voor de negende keer vindt dit weekend in de ruige, industriële zuiveringshal en het machinegebouw van de Westergasfabriek in Amsterdam het ambacht- en designevenement Meesterlijk plaats. Meesterlijk is een bedrijvige pop-up shop-in-shop waar 120 vaak zelf-producerende ontwerpers hun kunsten vertonen. Feitelijk is het een festival waar een ode wordt gebracht aan het vakmanschap  en waar de masters in crafts maar al te graag vertellen hoe zij tot hun ontwerpen zijn gekomen. 

De deelnemers aan Meesterlijk hebben zich ieder voor zich bekwaamd in allerhande ambachten en wanneer ik die werkzaamheden beschrijf, dan wordt duidelijk welke werkwoorden allemaal van toepasselijk zijn. Ik doe een gooi: stikken, (glas)blazen, beitelen, binden, gieten, polijsten, weven, vilten, hakken, vijlen, draaien, modelleren. Nou ja, you get my drift. De ontwerpers c.q. ambachtslieden zijn van alle markten thuis.
Wacht. Weet je wat? Ik stel er een aantal aan je voor.




1. werk van Esther Stasse. 2. impressie. 3. en 4. Heinen Delfts Blauw.

#keramiekliefhebber

Als eerste in dit 'voorstelrondje' zie je een foto van het prachtige liniaire werk van Esther Stasse. Zij maakt geweldige keramische vazen. Altijd in het zwart en ga d'er maar aanstaan. Van vloeibare klei giet zij deze architectonische hoogstandjes. Met de zeer vakkundig door de kunstenaar gemaakte mallen (soms enkelvoudig gebruikt, maar meestal met stapelingen of combinaties van meerdere vormen) tarten haar sculpturale vazen de wetten van de zwaartekracht. Puur vak-vrouw-schap en supermooi.

Dan Heinen Delfts Blauw. (De naam zegt alles) werd opgericht door Jaap Heinen, zelf plateelschilder. En waar het bedrijf veel succes boekte in de souvenir-branche (Delfts Blauw is tenslotte immens populair bij toeristen) ontwikkelt de firma tegenwoordig (onder leiding van zoon Jorrit) diverse series Delfts Blauw ontworpen door bekende (Nederlandse) ontwerpers. Met name van de series 'Blauw Festival' van Geke Lensink en 'Blauw Vouw' van Romy Kühne was ik erg gecharmeerd. Mooi traditioneel werk in een nieuw jasje. 





1. Organisator Nicole Uniquole tijdens haar openingsspeech. 2., 3. en 4. Sieraden van Birgit Laken. 5. Het Westergasfabriek-terrein.

 'Statement' sieraden

Ikzelf heb het niet zo op dat 'geneuzel'. Van die pietepeuterige, ragfijne (edelmetalen) sieraden. Of (half-)edelstenen en glimmertjes. "Diamants are a girl's best friend"? Laat maar zitten. Ik hou meer van groot en meeslepend (en dat kán ook als je 'wat ouder' bent en die stelling wordt bevestigd in boeken als 'style statement' van Carrie McCarthy & Danielle LaPorte en 'Een kwestie van nog meer Lef' van Joyce Roodnat).

#hoedanook: de eerste 2 foto's van dit verslag zijn van 'Collar' van Dutch Duo Design. Gebaseerd op die 17de eeuwse 'molensteen' kragen, maakt Titia Regterschot van dit designmerk dit (enkel of dubbel-randige) halssieraad eigenhandig en gewapend met een schaar uit natuur-rubber. Kijk, daar zeg ik U tegen. De in Haarlem woonachtige ontwerper Birgit Laken maakt ook overtuigende sieraden. 3D-geprint met innovatieve software* zijn haar kleinoden kleurrijk, krachtig en helder. Haar werk is inmiddels opgenomen in 17 museumcollecties  en dat is zeker niet voor niets.   

* het ontwerp-programma heet Anarkik3D en het werd ontwikkeld door sieraden- én webdesigner Ann Marie Shillit, voor deze gelegenheid overgekomen uit de UK om ter plekke desgewenst uitleg te geven over deze  - volgens Birgit Laken - handzame en gebruiksvriendelijke software. Interessant voor mensen die 'worstelen' met CAD!





1. en 2. Anouk Rosenhart. 3. Alle 'beurs-fotografie' is van de hand van Frieda Mellema. 4. en 5. Paper objects van Imre van Buuren.

Kunstzinnig design

Ik moet toch een beetje vaart gaan maken. Goed! De scheidslijn tussen kunst en design wordt (ook nu weer) door de nu volgende bijdragen op Meesterlijk diffuus (trouwe lezers van mijn blog weten dat ik 'moeite' heb met deze imaginaire grens tussen beide creatieve disciplines))
Neem Anouk Rosenhart met haar artistieke mozaïeken. Geen semi-door-Antoni-Gaudi-geïnspireerde-hobby-plaksels (sorry aan alle amateur-mozaïekers), maar hele mooie, kunstzinnige, 'grafisch' werken. Rosenhart is een heuse 'Maestra Mosaicista' (zeg maar mozaïek-meester) aan een gespecialiseerde Italiaanse school en dat is heel goed te zien.

Dan de papieren objecten van Imre van Buuren. Wat zijn het? Van Buuren maakt juweeltjes van boeken. Boeken als juweeltjes. Herinneringsboeken 'verstopt' in artistiek bewerkte dozen (boxen) voor welke gelegenheid dan ook. Het zijn kunstwerken voor mooie- én voor verdrietige souvenirs. Allemaal uniek en met veel liefde samengesteld met veel diverse creatieve technieken. De mooie paper objects van Van Buuren moet je gewoonweg in het echt zien. De foto's kunnen niet vastleggen hoe kunstzinnig deze boeken zijn gemaakt. Neem van mij aan: ze zijn prachtig.





1. en 2. Weefwerk van Monika Auch. 3. De entree van Meesterlijk. 4. en 5. Werk van Els Lemkes.

textiele werkvormen

Dan een laatste 'blokje' en dat is creatief met textiel. En ook hier weer de vraag of hier sprake is van kunst of design? Maar goed. Monika Auch weeft en hoe! In haar Weeflab maakt zij wandpanelen, sjaals en andere geweven voorwerpen. Niet alleen van textiel, want ook met andere materialen (zoals plastic) maakt Auch kunst (want laten we het gerust zo noemen). 

Ook Els Lemkes maakt deel uit van de uitgelezen schare designers tijdens Meesterlijk. En net als Monika Auch werkt ook Els Lemkes met vezelstoffen en zij noemt haar werk 'grafisch linnen'. En dat is heel begrijpelijk, want in haar textiele wandpanelen zit veel ritme en herhaling en dat zorgt voor een heel grafisch beeld. Door middel van plooien, stikken, spannen en soms kleuren en scheuren (weer zo'n rijtje werkwoorden) maakt de kunstenaar heel mooi naturel en visueel-aantrekkelijk muurwerk.

'Installatie' van Karel Bodegom, die ook de vormgeving van de 'Mon3aan'-kapel voor zijn rekening nam. 

Tot zover mijn journaal over het jaarlijkse Meesterlijk, maar niet nadat ik vermeld heb dat het machinegebouw gevuld is met presentaties van diverse design-opleidingen, zoals het Meubileringscollege, de Meesteropleiding Coupeur en de Vakschool Schoonhoven. Ook heel mooi om te zien en vooral veelbelovend, al die bijdragen van de studenten.


-X-

Meesterlijk is zondag 3 december nog van 11.00 tot 18.00 uur te bezoeken.

Kunstenaar Ans Markus en 'uw razende reporter' in de wandelgangen van Meesterlijk (foto: Misja Beijers)
Alle (iPhone 6) foto's: www.agreylady.nl (tenzij anders vermeld).

Auto Post Signature

Auto Post  Signature