Dutch Design Week 2017: STRETCH

23 oktober 2017
Zo'n vijfhonderd foto's op mijn smartphone, twee dagen met een ruime voldoende op m'n stappenteller en drie worstenbroodjes verder: afgelopen weekend bezocht ik de DDW in de Brabantse lichtstad.

Elk jaar wordt het groter en groter: het negendaagse design-festijn Dutch Design Week (DDW) in Eindhoven. Eind oktober (altijd rond de herfstvakantie) vindt het grootste vormgevings-evenement van Noord-Europa plaats, waar werk gepresenteerd wordt van ruim 2.500 ontwerpers. De meer dan 295.000 belangstellenden (en dat zijn de bezoekersaantallen van 2016) komen vooral uit Nederland, maar steeds vaker ook uit het buitenland.


1. 'Fundamentals' by Dutch Invertuals, te zien op Design Perron. 2. Een van de DDW info bikes.
De hele (PSV-)stad staat voor deze 16de editie ruim een week volledig op zijn kop, want verspreid over zo'n 100 locaties organiseert DDW tentoonstellingen, verkoop-exposities, lezingen, prijsuitreikingen, netwerkbijeenkomsten, debatten en andersoortige festiviteiten en tijdens al die feestelijkheden komen echt álle denkbare specialismen en aspecten van het brede begrip 'design' aan bod. Ook muziekliefhebbers komen volop aan hun trekken: op 11 plekken in de stad treden 70 artiesten op en het motto is "celebrate the new, all at once: danceable electro to introspective indie to international hip-hop."

Samen met vriend en collega-blogger Marvin van Whiteboxliving dompelde ik mij twee dagen onder in het feestgedruis (met een verblijf in een toepasselijk 'Art & Design Hotel') en genoten wij met volle teugen van al het moois en schoons dat er tijdens dit event te zien is.
Kijken, leren en genieten. Kijk je mee?






1. Werk van keramist Charly Bushoff (Design Perron). 2. en 3.  Dave Hakkens met 'Precious Plastic' (in resp. Sectie C en de etalage van De Bijenkorf). 4.  Dutch Design Academy Graduation Show: de 'Billy Baröck (gemaakt van Ikea Billy kasten) door Paulo Michaël de Vries. 5. Design Perron. 6. Ontwerper onbekend (helaas...).

Rekken en strekken (move it, move it...)

De Dutch Design Foundation (de organisatie achter DDW) koos dit jaar als thema 'STRETCH': "om zowel deelnemers als publiek te stimuleren om zich in te spannen en zich buiten zijn comfort zone te wagen." Aan het woord is Martijn Paulen, directeur van de foundation. "De wereld van vandaag is complex en er liggen grote uitdagingen. Ontwerpers hebben revolutionaire ideeën en innovatieve oplossingen voor de toekomst. Soms inspirerend, soms confronterend. Dutch design is in die zin yoga voor de hersenen. Rekoefeningen voor wie niet vast wil roesten."

De DDW was ook weer spraakmakend in het nieuws, omdat de organisatie zich richt op ontwerpen voor de toekomst. (Goed voorbeeld daarvan was het optreden van architect én DDW-ambassadeur Winy Maas met zijn 'Barbapapa-huizen' in De Wereld Draait Door van donderdag 19 oktober). Bij de DDW-presentaties ligt de nadruk traditiegetrouw op het (ontwerp-) experiment, vernieuwingen in design en vooral ook uitwisseling tussen diverse disciplines. Ook is er volop aandacht voor jong ontwerp-talent. Als altijd, kun je diverse eindexamen-presentaties van design-opleidingen bezoeken (kijk hiervoor op deze pagina van de DDW-site).

Wat mij tijdens mijn bezoek aan de DDW opviel, was de 'groene' kant van design. Inmiddels is het een cliché te denken dat ontwerpers zich alleen en vooral bezighouden met het bedenken van een nieuw, hip meubel. Dat is slechts een kleine tak van het ontwerp-vak. Ik zag tijdens de beurs een opkomende stroming van jonge ontwerpers die innovatie en radicale verandering op een creatieve manier vorm willen geven. Duurzame materialen en heel veel hergebruik en dan met name van de verschillende soorten plastics.





Het 'straatbeeld' op het Ketelhuisplein, Strijp-S met 1. 'People's Pavilion en 2. De trein van Morgen.
En die worstenbroodjes zijn "nie alleen voor Brabo's, he.....!"

100% beg and borrow

Met een optimistisch inslag wil DDW zelf ook bijdragen aan een circulaire- en CO2-neutrale samenleving, lees ik in een van de pers-berichten. Tijdens het festival staat er op het Ketelhuisplein (Strijp S) het zogenaamde People’s Pavilion: zijnde een knap staaltje probleemoplossend vermogen van ontwerpers. Het paviljoen is een centrale ontmoetingsplek waar geinteresseerden lezingen en debatten kunnen bezoeken. De architecten van Bureau SLA en de ruimtelijk ontwerpers van Overtreders W hebben het gebouw bedacht én gemaakt met 100% geleende materialen.
Nogmaals een citaat uit de pers-informatie: "(...) van leveranciers en producenten, maar ook van bewoners uit Eindhoven. Heipalen, houten balken, gevelelementen, glazen dak, plastic bekleding: alles is voor negen dagen geleend en wordt na afloop van de DDW weer heel en ongeschonden teruggegeven aan de eigenaren. Het People's Pavilion laat een nieuwe toekomst voor duurzaam en circulair bouwen zien."

Wat is Dutch Design...

that's the question en daar is moeilijk een definitie van te geven. Over de specifieke kenmerken van de Nederlandse industriële vormgeving zijn heel wat verhandelingen geschreven.
De eerste keer dat de term 'Dutch Design' opdook was in 1993 tijdens de Salone di Mobile in Milaan. Daar waren de ontwerpen die onder de 'koepel' van het Hollandse platform 'Droog Design' werden gepresenteerd dusdanig succesvol en populair dat het verzamelde journaille sprak over 'a new wave of Dutch design'. Et voilá! 
Maar wat zijn de kenmerken van die ontwerpen met die typisch Nederlandse signatuur*?  Iedereen is het er inmiddels wel over eens dat Dutch Design staat voor minimalistisch, grensverleggend, innovatief, baanbrekend en altijd met een beetje humor. Een goed voorbeeld van zo'n humorvolle benadering is het werk van Maarten Baas: (zie hieronder) zijn grappige, stapelbare stoelen voor Lensvelt ("Maarten Baas finally grows up") en zijn "Vet vaasje voor een vet plantje": een enorme 'kruik' met een mini cactus (geproduceerd door Cor Unum). Maarten Baas: always a smile on your face...

* In het televisieprogramma 'Kunstuur' van 15 oktober stelt presentator Lucas de Man dezelfde vraag aan een aantal sleutelfiguren in de Nederlandse ontwerp-wereld. Nog te zien bij NPO uitzending gemist.






1. Maarten Baas 'Vet Vaasje'. 2. Chaise Longue 'Alex' van gerecycled plastic ontworpen door (the master himself and king of pixelated design) Alessandro Mendini. 3. Uit de collectie 'Mexico' van Liselore Frowijn. 4. divers plaatwerk. 5. Bertjan Pot, 'Mask & Gloves', 2015 (TextielMuseum) in de Kazerne. 6. Fijn kookwerk bij 'Creative Chef' Jasper Udink ten Cate
Ook de organisatoren van de DDW hebben onder woorden gebracht wat zij onder Dutch Design verstaan. Zij zien de vormgeving-esthetiek als "de permanente weerslag van de cultuur en mentaliteit die kenmerkend is voor Nederland."
(Uit visie, missie en ambitie van DDW:) "We herkennen het oplossingsgerichte denken, het functionele, het humanisme, de vrijdenkers, de brutaliteit, de humor, de relativering, het eigenzinnige, het niet denken in hiërarchische barrières, het onconventionele. Maar ook de bereidheid om stakeholders (belanghebbenden, red.) serieus te nemen en te betrekken in de oplossing, in het creatieproces. Dutch design is een mentaliteit en verwijst niet per definitie naar een nationaliteit."

Dat dus.... 
Ik vind Dutch Design gewoon mooi.





1. 'krukken' en tafeltjes van Handmade Industrials. 2. VDMA at Kazerne Expo. 3.en 4. Maarten Baas. 5. impressie.
En je begrijpt, ik ben er nog lang niet klaar mee (500 foto's...!). Mijn bezoek aan de werkplaats en winkel (zeg maar gerust het hele 'woon-complex') van Piet Hein Eek verdient nog de nodige aandacht en ook alle 'kunst-gerelateerde" presentaties (waarvan ik er heel veel zag tijdens mijn bezoek) wil ik nog met je delen. 

Dus: wordt vervolgd...


-X-




Alle (iPhone 6) foto's: www.agreylady.nl (behalve deze hierboven: die maakte vriend Marvin bij Piet Hein Eek. 

Rietveld, de Van Baaren-collectie en ander moois in het Centraal Museum Utrecht

18 oktober 2017


Het was zo'n veertien dagen geleden dat ik voor de tweede keer in korte tijd, overigens in heel goed gezelschap, het Centraal Museum in Utrecht bezocht. Mijn metgezellen, Anne-Marie en Lennie, hadden hun zinnen gezet op de tentoonstelling "Uit de Mode", maar zoals je wellicht weet versloeg ik deze interessante en mooie opstelling al een maand geleden (en dat verslag lees je hier).
Maar niet getreurd: het Utrechtse museum biedt meer dan 'alleen' de mode-expositie (aankomende zondag is de laatst dag!) en dit was dan ook een goede gelegenheid om andere verzamelingen en de vaste collectie te gaan ontdekken. Vandaag doen we een rondje in de rubriek 'van alles wat' in het Centraal Museum in de Domstad.

Ga je mee?

Bij bovenstaande foto's: 1. Britt Dorenbosch 'Trui', 2017. 2. opstelling met twee Rietveld-stoelen.




1. en 2. Zaaloverzicht. 3. Isaac Israëls, 'Twee Meisjes', 1915-1920. 4. Zaaloverzicht.

Rietveld en de Van Baaren-collectie

Laten we beginnen met de presentatie van na-oorlogse (dus late) Gerrit Rietveld-stoelen gecombineerd met schilderijen uit de Van Baaren-collectie. Het museum koos voor de combinatie Rietveld - Van Baaren, omdat zij daarmee het verschil willen aantonen tussen de ruimdenkende en avant-gardistische Rietveld en de enigszins behoudende en 'traditionele' smaak van de verzamelende tijdsgenoten.

In 1980 verwierf het Centraal Museum een assortiment van ruim 400 Franse en Nederlandse kunstwerken uit de late 19de en de vroege 20ste eeuw, die ooit aangekocht werden door de in Utrecht woonachtige en ongehuwde broer en zus Lambertus (1888-1964) en Josephina van Baaren (1890-1959). Voor de vertoning met de Rietveld-stoelen werd er een kleine, maar erg mooie selectie gemaakt met kunstwerken van o.a. Carel Willink, Jacob Maris, Isaac Israëls, Henri Fantin-Latour en Félix Elie Tobeen
De collectie Gerrit Rietveld-meubels van het Centraal Museum bestaat uit circa 300 objecten*, waaruit de samensteller van de tentoonstelling een selectie maakte van een aantal na-oorlogse stoelen.

Alle schilderwerken uit de Van Baaren-collectie hangen aan glazen wanden en het leuke daarvan is, is dat je niet alleen de voorkant maar soms ook de achterkant van het werk kunt bekijken. Want aan de achterkant van een schilderij valt ook heel veel te ontdekken. Etiketten, labels en stickers van galerieën en musea uit zowel Nederland en Frankrijk 'vertellen' over de omzwervingen die zo'n werk heeft gemaakt en dat maakt het wel zo interessant. Het is niet voor niks dat een 'echte kenner' vaak eerst de achterkant van een schilderij bestudeert.
Alleen geeft al dat glas allerlei reflecties, waardoor fotograferen (weer eens) extra lastig was. :-(
De tentoonstelling is te zien tot en met 31 december 2019 (dus je hebt nog effe...).

* Een groot deel is persoonlijk door Rietveld geschonken ter gelegenheid van zijn eerste overzichtstentoonstelling in het museum in 1958.




1. Zaaloverzicht. 2. Isaac Israëls, 'Damesportret', 1900-1910. 3. Jean Metzinger, 'La Partie de Cartes', 1924. 4. en 5. Gerrit Rietveld, meubels.

Vroeg Droog

Het is mij niet duidelijk wat de (kunsthistorische) afweging is geweest om juist op dit moment aandacht te besteden aan het vroege werk van het designlabel Droog. Droog Design werd in 1993 opgericht door Renny Ramakers en Gijs Bakker en dat is dus 24 jaar geleden. (dus iets te vroeg voor een Droog-jubileum).
"Het Centraal Museum kocht precies twintig jaar geleden voor het eerste Droog Design aan. Momenteel bezit het de grootste museale collectie Droog Design ter wereld. Bovendien viert Nederland in 2017 100 jaar De Stijl met het themajaar van Mondriaan tot Dutch Design", staat er op de website van het museum te lezen. En dan komt het: "(...) reden genoeg dus voor de tentoonstelling Vroeg Droog: de beginjaren van Droog Design."

Mwah?  Een nogal dunne redenering en mijn inziens wordt het verband met '100 jaar De Stijl' er 'met de haren bijgesleept' (en dat zie ik dit jaar een beetje te veel en te vaak).
In dit verslag zie je ook nauwelijks beeld van de 'Vroeg Droog'-opstelling, want een knappe foto maken bleek een hele uitdaging. De design-items stonden wel heel erg dicht op elkaar en het vergde een diepgaande studie om de verklarende info bij het juiste object te vinden (het was - zeg maar - een puzzeltocht). Jammer, want onder het Droog-label zijn hele mooie design-producten gemaakt.




1. en 2. Toegang tot de 'Vroeg Droog' tentoonstelling. 3. Joris Laarman, Bone Chair, 2007. 4. Grafleggingsgroep, kalksteen, 1494.

De wereld die Utrecht heet

Het blijft lastig: focussen. En dat blijkt ook uit de (vaste?) tentoonstelling 'De Wereld van Utrecht'. "De expositie (...) is zo breed en veelomvattend als de titel suggereert. Niet alleen is ruimhartig uit de rijke collectie van het museum geput, de thema's in de opstelling gaan terug tot het begin van de jaartelling en hebben een internationale reikwijdte", laat het museum de bezoeker weten. 

Precies. Dat bedoel ik. De toeschouwer gaat van 'vóór Christus' naar het begin van de eenentwintigste eeuw. Wow, dat is nog eens een tijdreis. Hoe dan ook, onderdeel van het thema "de wereld van Utrecht' is 'de donkere zijde van de maan' en dat is dan weer een gecombineerde expositie van enkele werken van magisch-realistisch schilder Pyke Koch (1901-1991) en een paar schilderijen van Marlene Dumas (1953). Mooie schilderijen (kijk maar), maar het verband tussen de twee kunstenaars ontgaat mij. De bijbehorende zaaltekst vermeldt iets van 'het eeuwige raadsel van de ziel', 'wat bezielt ons' en 'gedachten en gevoelens zijn niet altijd logisch'.
Oké?

Museumtip: vanaf 18 november brengt het Centraal Museum een overzichtstentoonstelling van het werk van Pyke Koch. Interessant, want de schilder is niet onomstreden (gezien zijn standpunt over het fascisme in de 2de wereldoorlog). Wel heel mooi werk!
Meer info over die expositie vind je hier. 



1. Pyke Koch, 'Zelfportret met Zwarte Band', 1937. 2. Marlene Dumas. 3. Pyke Koch, (detail) 'Dorpszwembad II', ca. 1957.

Tot slot...

zag ik ook nog (nieuw) werk van Britt Dorenbosch op de bovenste etage van Nederlands' oudste stedelijk museum. De kunstenaar won de 'K.F. Hein Kunststipendium 2016' en "met haar ontwapende eenvoud schildert Dorenbosch objecten uit huizen waar zij heeft gewoond". De verzameling werken heet dan ook 'Thuis'. Fijne innemende en kleurrijke schilderijen op een overzichtelijk manier in beeld gebracht.
Precies dát en daar hou ik van.


-X-


Mijn volgende bericht zal even op zich laten wachten, want dit weekend reis ik af naar Eindhoven om mij onder te dompelen in de Dutch Design Week. Mijn zielenroerselen naar aanleiding van dit jaarlijkse design-feest vind je hier, op deze plek volgende week terug.
Tot dan en stay safe...


1. Gijs Bakker, Stoel met gaten, 1989 en Britt Dorenbosch, 'Tapijt', 2017. 2. Britt Dorenbosch, 'Mijn Kleurenleer' (trui en vest), 2016.
Alle (iPhone 6) foto's: www.agreylady.nl

Think big: dit weekend de tweede editie van BIG ART.

15 oktober 2017
Groot, groter, grootst: dat is de idee achter BIG ART en het concept werd bedacht door artistiek alleskunner Anne van der Zwaag. Een kunstbeurs gecureerd door een creatieve duizendpoot en dat laatste mag blijken uit de nu volgende 'wilde greep' uit haar curriculum vitae.

De culturele loopbaan van Van der Zwaag startte met een studie Moderne en Hedendaagse Kunst aan de Universiteit Utrecht en vervolgens deed zij ervaring op in het bedrijfsleven als manager op de designafdeling van AkzoNobel.
Naast dat zij zelf kunst verzamelt, is Van der Zwaag directeur van de Rotterdamse designbeurs OBJECT, freelance curator van diverse grote tentoonstellingen (bijvoorbeeld de jubileumtentoonstelling over het Nederlandse meubelmerk Pastoe in de Kunsthal Rotterdam, maar ook 'Bal!' in Paleis Soestdijk en 'Wit' in het Nederlands Fotomuseum), is zij publicist en schrijft boeken en columns. En alsof dat nog niet genoeg is adviseert zij bedrijven, organiseert symposia, geeft lezingen en presentaties en zit in allerlei besturen en adviescommissies. Voilà.
Dus ik heb met 'duizendpoot' en 'alleskunner' niets teveel gezegd, toch?



1. Installatie van Bonno van Doorn. 2. "Grab the Pussy' is onderdeel van 'De Koude Kermis' van (mediakunstcollectief) Dropstuff. 3. Zaal 1 met (op de voorgrond) 'Imploded Volumes' van Ewerdt Hilgemann, Rik Smits (Galerie Ron Mandos) en links de 'boekenkast' van Alfredo Häberli (Quodes).

Grachtenpand-chic 

Vond de 2016- (en eerste) versie van BIG ART plaats in de onttakelde, voormalige Diamantbeurs in Amsterdam: dit jaar is de keuze gevallen op het monumentale koopmanshuis én rijksmonument 'De Zonnewijser'. (Dat vermoedelijk in 1615 werd gebouwd, maar in 1772 gerenoveerd werd in Lodewijk XVI-stijl). Beide locaties hebben gemeen dat de enorme panden, voordat het pop up 'circus' van BIG ART binnentrok, leeg stonden.
In het deels gestripte en 3.000 m² grote pand aan de Herengracht 182 (grenzend aan de Raadhuisstraat) mag, voordat door vastgoedinvesteerder en eigenaar Millten met de restauratie wordt begonnen, BIG ART de toeschouwer bekoren met extra large kunstwerken, foto's, tekeningen en installaties. Ondanks de deplorabele staat van het gebouw is de grandeur nog overal zichtbaar en dat levert in combinatie met de moderne kunst prachtige plaatjes op.

Met goede moed en hooggespannen verwachtingen toog ik richting dead center Amsterdam om het spektakel met eigen ogen te gaan bewonderen en ziehier mijn verslag.




1. Jans Muskee, 'Protest', 2017. 2. Nick Hendrix, 'Anesthesia', 2017 (Galerie Roger Katwijk). 3. en 4. Nicolas Chuard, 'More is More & More', 2016.
Het platform bleek verrassend interdisciplinair. Alles komt samen. Kunst, design én architectuur. Uit alles blijkt dat Van der Zwaag groot voorstander is van verbinding en kruisbestuiving tussen de diverse creatieve disciplines. (Dus een vrouw naar mijn hart!)
Van der Zwaag in een artikel op de website architectuur.nl: "BIG ART is laagdrempeliger dan een museum en toegankelijker dan de besloten hokjesgeest van een standaard beurs. Het is een inspirerende verkooptentoonstelling en fair in één."

Oversized en extra large

60 oversized kunstwerken op de diverse niveaus in het stadspaleis. Het pand kent zes verdiepingen (als je het souterrain mee telt), vier tussen-etages en een torenkamer en dat allemaal rondom een wit met zwart-geaderd marmeren, rondgaand stappenhuis met lift.  Zo mooi!
In een dergelijke entourage kun je ook groots uitpakken. Bij binnenkomst op de bel-etage van het  indrukwekkende gebouw werd mij - uiterst vriendelijk - aangeraden van beneden naar boven te lopen (en niet zoals ik van plan was, van boven naar beneden), omdat als klap op de vuurpijl een speciaal voor de nok (de torenkamer) gemaakte installatie van gespannen draden door interieurarchitect en kunstenaar Robbert de Goede te zien is.
En dan dat uitzicht. Hoe hoger je in het gebouw komt, hoe aangrijpend je blikveld wordt. Echt een cadeautje: aan de ene kant de Westertoren en aan de andere kant (de achterkant van) het Paleis op de Dam. Wat wil je nog meer?






1. t/m 5. impressies van 'De Zonnewijser' en het uitzicht. 6. in de torenkamer nieuw werk van Robbert de Goede.

Big and beautiful

Terug naar de kunst. Meerdere artiesten en ontwerpers tonen in de verkooptentoonstelling nieuw werk. En verder bleek niet elk kunstwerk zich zonder tegenstribbelen te laten fotograferen. Een voorbeeld daarvan is de video-installatie van fotograaf Jaap Scheeren. Door een druk op de rode knop 'valt' een man tergend langzaam op een palet vol met trays met duizenden eieren. Hoe gaat dat aflopen? Fascinerend om naar te kijken, maar helaas niet voor in dit blog. Naast deze filmische bijdrage van Jaap Scheeren presenteren ook Katrin Kortmann, Robbert de Goede, Christie van der Haak, Floor van Keulen en Jans Muskee nieuw werk tijdens BIG ART.

Tijdens mijn rondgang over de fair werd ik getroffen door de inspanningen van jong talent, maar ik zag zowaar ook een aantal 'goede bekenden'. Zo stuitte ik bijvoorbeeld op kunstwerken van Ewerdt Hilgemann uit de serie 'Imploded Volumes' (1995) en deze sculpturen waren deze zomer ook te zien tijdens ART ZUID (en daarvan zie je hier mijn verslag). 'PushMe - PullYou (Divorce)' (2017) van de Bulgaar Stefan Yordanov stond ook (heel lekker roze neon) te stralen op de  Kunstrai van afgelopen juni (en ook daarvan maakte ik een blog). En zo waren er nog een aantal voorbeelden.
Wat zo leuk is: langzamerhand raak ik (een beetje) thuis in de wereld van de moderne kunst.





1. Pieter W. Postma (Kers Gallery). 2. 'The Fair Grounds', onderdeel van 'De Koude Kermis' van Dropstuff (zie hierboven). 3. Ton Slits (Galerie Bart). 4. Stefan Yordanov (Kers Gallery). 5. 'Cardinal Points (White)', Steve Aalders.

Kruisbestuiving

Ik persoonlijk (...) ben heel erg te spreken over die verwevenheid tussen design, kunst en architectuur die te zien is bij BIG ART en waar Anne van der Zwaag bekend om staat. Want waar ligt de scheidslijn tussen de diverse creatieve disciplines, zou ik in alle oprechtheid willen opwerpen? Misschien alleen met een diepgravend en naar alle waarschijnlijkheid gortdroge theoretische kunsthistorische verhandeling zou die grens aangegeven kunnen worden. Maar doe maar niet. Wat mij betreft liever grenzeloos.

Ontwerper Richard Hutten is in 'De Zonnewijser' te zien met een serie van drie, dit jaar tot stand gekomen kunstwerken die de titels 'Skyscape 1', 'Skyscape 2' en 'Skyscape 3' meekregen (zie hieronder). Collega-designer Floris Hovers heeft op een van de bovenste etages twee installaties staan. De assemblages 'Wooden City' uit 2016 en 2017 vertonen heel duidelijk de handtekening van productontwikkelaar Hovers.
Als laatste voorbeeld Christie van der Haak. In haar schilderijen was de veelzijdige kunstenaar al sterk geïnteresseerd in ornamenten en patronen; de laatste jaren gebruikt zij deze florale vormen in haar wand- en vloerkleden en stof- en behangontwerpen. Dus wil je een 'echte' Van der Haak op de vloer? Oma's stoel laten stofferen of een nieuw behangetje op je muur? Nou, dat kan. Geen enkel probleem.





1. Aan de muur Richard Hutten met Skyscape 1, 2 en 3 en op de grond een (porseleinen) installatie van Jan ten Have (Galerie Frank Taal). 2.  Christie van der Haak,  'La Cause de notre Joie', 2017 (detail). 3. Alfredo Häberli, 'Pattern' (2006, Quodes). 4. Eveline Visser, 'Le Nid de Marie Antoinette', 2017 (Cokkie Snoei). 5. David Bade 'In der Hose', 2017 (Kers Gallery). 

Tot slot nog een opmerkelijk 'incident'. Ook werk van Gavin Turk is te bewonderen op BIG ART. Er hangen een drietal 'schilderijen' en er staat een perplex-opstelling. En nu moet je weten dat de Britse artiest "met zijn kunstwerken thema's aansnijdt van auteurschap, authenticiteit en identiteit" (bron: ARTtube), ikzelf zou zeggen dat hij humorvol werk maakt. Turk is in het algemeen wel ín voor een geintje. Dus ik was niet verbaasd een ei* in een vitrine te zien met daarop een verpakking van Fisherman's Friend. Ik maakte een foto en klaar.
Blijkt dat zakje van die hoestpastilles ('sterk spul, hé..) er helemaal niet op te horen. Waarschijnlijk achtergelaten door net zo'n lolbroek als Gavin Turk himself...

* 'Oeuvre'. The collective title of the subsequent series of giant birds’ egg sculptures – ‘Oeuvre (Hen)’, ‘Oeuvre (Duck)’ etc – plays on the similarity between the word for the life’s work of an artist, 'Oeuvre', and the French word for egg, 'oeuf'" (van de website van Gavin Turk).


In het ootje genomen...


 -X-


Je kunt vandaag nog tot 19.00 uur terecht bij BIG ART.


1. Gavin Turk, 'Oeuvre' en 2. het monumentale stadspaleis aan de Herengracht.

Alle (iPhone 6) foto's: www.agreylady.nl

Auto Post Signature

Auto Post  Signature