Afscheid van het eeuwfeest: 'Bye Bye De Stijl' in het Centraal Museum

17 januari 2018
Een hele mooie uitkomst noemen ze het zelf. Half december publiceerde het NBTC Holland Marketing* (oftewel het Nederlands Bureau voor Toerisme en Congressen) de cijfers en ik citeer. De viering van het 100-jaar-De-Stijl-jaar (in casu, het 'Mondriaan tot Dutch Design" themajaar) "trok in totaal 600.000 bezoekers en is met circa 110 miljoen euro aan totale bestedingen buitengewoon succesvol verlopen. De 120.000 internationale bezoekers (20% van het totaal) zorgden voor ruim 75 miljoen aan bestedingen."

Zoals iedereen weet (want je kon er niet omheen) vierde Nederland in 2017 het eeuwfeest van de oer-Hollandse kunststroming De Stijl die honderd jaar eerder werd opgericht. Ikzelf maakte maar liefst 5 blogposts met De Stijl als onderwerp. (Benieuwd? Gebruik de zoek-functie in de rechter-bovenhoek). Vandaag lees je een allerlaatste verslag van de herdenking van het 100-jarige jubileum van deze beroemde moderne kunstbeweging. We zwaaien het themajaar uit met een bezoek aan het Centraal Museum in Utrecht.
Bye Bye De Stijl!



1. 'Geen Titel', (2014) van Erik van Lieshout. 2. Rob Voerman, 'Rietveld House', 2014. 3. 'Rietveld-Remix #1' (2004-2008) en 'Rietveld-Remix  #2' (2012) van Mary Heilmann.
Wat ik al zei: er was geen ontsnappen aan. (In met name Utrecht en Amersfoort waren er ook die zich irriteerden aan de overkill aan al dat 'red, yellow and blue' in de binnenstad). De viering van de centennial werd groots opgezet en wie wilde deelnemen aan de promotie rondom het De Stijl themajaar met binnen- én buitenlandse campagnes, moest daarvoor betalen. Ook veel musea deden mee, wat voor sommigen behoorlijk voordelig uitpakte. (Zie voor de deelnemerslijst het onderzoek). Museum Drachten, Villa Mondriaan en Museum Helmond verkochten bijvoorbeeld beduidend meer kaartjes dan andere jaren (respectievelijk: "bijna twee keer zoveel als in 2016", "zo’n 4.000 meer dan in het openingsjaar 2011" en "50.000: een mijlpaal", bron: NRC).

De verhaallijn 'Mondriaan tot Dutch Design'

Alles bij elkaar was de idee achter 'Mondriaan tot Dutch Design' een hele slimme. Door kunststroming 'De Stijl' als 'verhaallijn' neer te zetten, werden plaatsen met dit gemeenschappelijke thema aan elkaar gekoppeld, waardoor bezoekers (lees toeristen) beter werden verspreid. En dat is ook precies de doelstelling van (NBTC) Holland Marketing: het toerisme spreiden over het hele land en over alle seizoenen. Nederland als één metropool: oftewel de regio Groot-Amsterdam (met het credo: "to get tourists out of Amsterdam to other parts of the country"). En daarin is de organisatie met de slogan 'Mondriaan tot Dutch Design' uitstekend geslaagd.




1. General Idea met diverse werken uit de 'Infe©ted Rietveld'-serie. 2. en 3. De Chinese kunstenaar Ding Yi met 'Appearance of Crosses 97-B11 en B-12 uit 1997. 4. Marc Bijl, 'PORN' (2006 en ook gebaseerd op LOVE van Robert Indiana). 
Goed. Tot zover de terugblik. Vandaag (de dag) kun je in het Centraal Museum in Utrecht de laatste tentoonstelling in het De Stijl-jaar bekijken. Bart Rutten, artistiek directeur van het museum: "Honderd jaar na de oprichting van het kunstenaarstijdschrift is De Stijl uitgegroeid tot een iconisch begrip. Zij staat voor compromisloze ambitie en verheven idealen die tot op de dag van vandaag kunstenaars inspireert, imponeert en sommigen ook irriteert. Met 'Bye Bye De Stijl' plaatsen we de beweging in een hedendaagse context en houden we de beweging van weleer springlevend."

Bye Bye De Stijl

Aanleiding voor de exhibitie was de installatie 'Infe©ted Mondriaan' uit de jaren negentig van General Idea. Opgericht in de zestiger jaren focuste dit kunstenaarscollectief zich, toentertijd bestaande uit Felix Partz, Jorge Zontal en AA Bronson, op het creëren van aandacht voor aids. Als reactie op dit desastreuze virus maakten de kunstenaars kopieën van schilderijen van Mondriaan en stoelen van Rietveld, waarbij zij het geel vervingen door de, door Mondriaan 'verachte' kleur groen ("diagonalen zijn oké, groen is verboden"). Ook veranderde het artiesten-trio het overbekende 'LOVE' - een letterontwerp van Robert Indiana uit 1964 - in een AIDS-logo, dat zij vervolgens gebruikten als dessin-ontwerp voor behang.
(Zowel Partz als Zontal overleden in 1994 aan de gevolgen van aids). 




1. 'The Style Wars (naar Rietvelds Steltman stoelen) uit 2009 van Marc Bijl. 2. en 3. Erik van Lieshout, 'Geen titel' (17.11.925, 17.118.73 t/m 17.118.77) uit 2014. 4. Barbara Visser, 'Berlin Chair Loveseat', 2001.
In het Utrechtse museum zie je een verzameling werken van hedendaagse kunstenaars die de iconen van Rietveld en Mondriaan als uitgangspunt nemen om hún visie op De Stijl te geven. De een zet zich af tegen De Stijl, de ander probeert de kunststroming te doorgronden of persifleert die juist. 
Rob Voerman die met zijn 'Rietveld House' (2014) een "subversief commentaar" geeft op het Rietveld Schöderhuis, opent de tentoonstelling op (een deel van) de 2e etage van het museum. Het door Gerrit Rietveld ontworpen huis is nog wel als zodanig herkenbaar, maar door de kunstenaar vervormd en gedeconstrueerd.

Eric van Lieshout heeft in de expo meerdere kunstwerken en één daarvan is zijn 'Zigzagstoel' uit 2009. In dit driedimensionale werk vervormt Van Lieshout de door Rietveld ontworpen 'Spartaanse' stoel op "ironische wijze" (en sober is 'ie, weet ik uit eigen ervaring van de replica in mijn woonkamer), "om daarmee het idealisme van De Stijl te benadrukken" en hoe hij dat precies bedoelt, wordt duidelijk in de expo. Of bekijk het bij deze tentoonstelling ontwikkelde en een kleine dertien minuten durende filmpje Bye Bye De Stijl. Alle kunstenaars vertellen daarin desgevraagd wat de invloed van De Stijl is op hun werk en hun leven. (Klik voor de video op de blauwe link).




1. Mary Hellmann, links: 'Positive-Negative', 2011 en rechts: twee stoel 'Rietveld-Remix #1 en #2. 2. Lucassen, 'Vrouw in Interieur', 1975. 3. '31 December 1999 #1 en #2', (1998) van Roy Villevoye. 4. Erik van Lieshout, 'Zigzagstoel', 2009.
En in de serie 'leuke feitjes, interessante weetjes' én 'Vers van de Pers' het volgende. Het Centraal Museum heeft verleden week een aankoop gedaan die uitstekend past in de onderhavige tentoonstelling. Het museum kocht op 9 januari jl. werk van de invloedrijke Nederlandse ontwerper/kunstenaar Maarten Baas uit zijn 'Smoked Series'. Baas' verbrande en bewerkte het, in 1921 door Gerrit Rietveld ontworpen 'Ellingbuffet' en dit dressoir is sinds deze week ook in 'Bye Bye De Stijl' te zien.
Wat het museum voor de kast betaalde is (mij) niet bekend.  Bij het New Yorkse veilinghuis Wright staat een dergelijk buffet op de website met een geschatte veiling-opbrengst van $ 30.000 tot $ 40.000....

(Nieuwsgierig Aagje).


-X-


Die kast heb ik dus jammer genoeg gemist, maar jij kunt hem wel in levende lijve aanschouwen. De tentoonstelling is nog te zien t/m 4 maart aanstaande. Kijk voor informatie op de site van het Centraal Museum.

 * Het 'Mondriaan tot Dutch Design' themajaar was een initiatief van NBTC Holland Marketing in samenwerking met 32 musea, steden en regio’s door het hele land. Klik op de link voor het verslag van het onderzoek).

Het 'Ellingbuffet' (2009) van Maarten Baas, nu van het Centraal Museum. Foto van ©Wright.
Alle (iPhone) foto's: www.agreylady.nl (tenzij anders vermeld).

#artselfie en het Van Gogh Museum Amsterdam

14 januari 2018
"Leuk museum, als je van Van Gogh houdt", beoordeelt een bezoeker het Van Gogh Museum in een recensie op internet. En da's een waarheid als een koe. Dit (Rijks-)museum is leuk en interessant, maar vooral voor mensen die liefhebber zijn van het (post-) impressionisme in het algemeen en van de kunstwerken van Vincent van Gogh in het bijzonder. Dát, de meestal ellenlange rijen voor de kassa en de algehele drukte maakt dat ik zelden (of beter: nooit) spontaan een rondje door dit thema-museum loop (wat ik in het Stedelijk- en Rijksmuseum wél regelmatig doe). Van de week maakte ik daarom maar eens online een afspraak voor een visite. Mijn tweede bezoek ooit.

"Laat je meevoeren in de ontwikkeling van Vincent van Gogh als kunstenaar. Stap in Van Gogh's wereld en ontdek de ideeën en ambities achter zijn kunst."
Oké en daar gaan we... 


1. Detail van 'Slaapkamer in Arles', 1888. 2. 3-D versie van ©Roy Lichtenstein's schilderij 'Bedroom at Arles' uit 1992, in het  Moco Museum (hier mijn blog over dit museum).
Het tumultueuze, getroebleerde leven van Vincent van Gogh (1853-1890) is - mede door twee tv-series en laatstelijk nog de mooie 'Loving Vincent' animatiefilm* - algemeen bekend. Wat in de publiciteit vooral naar voren komt, is het beeld van het dagelijkse geploeter van een geniale en geïsoleerd werkend kunstschilder met overspannen nerven. En over dat moeizame leven: in 2010 deed marktonderzoeker TNS NIPO een studie waaruit bleek dat de kunstenaar bij het Nederlandse publiek vooral bekend is om zijn afgesneden oor. Op de vraag "waar denkt u aan bij de schilder Vincent van Gogh", noemde 50% van de ondervraagden als eerste deze smartelijk automutilatie, met daarna 'kunstschilder' en 'zonnebloemen' (bron: Historiek).

*In 2013 was er de vierdelige EO-miniserie met Jeroen Krabbé als Vincent Willem, neef en enige erfgenaam, die aan de hand van brieven, tekeningen en schilderijen het levensverhaal van zijn oom Vincent van Gogh (gespeeld door Barry Atsma) vertelde. Twee jaar later (in 2015) was Jeroen Krabbé weer te zien, dit keer als presentator van de Avro/Tros-serie 'Krabbé zoekt Van Gogh'. Tenslotte draaide vanaf 26 oktober vorig jaar de animatiefilm 'Loving Vincent' in de Nederlandse bioscopen. De film was de eerste volledig geschilderde speelfilm die handelde over de laatste jaren van Vincent van Gogh. In het Noordbrabants Museum in Den Bosch kun je (nog t/m 28 januari) meer dan 100 speciaal voor deze film gemaakte olieverfschilderijen bekijken.





1. 'Amandelbloesem', 1890. 2. 'Vaas met Vijftien Zonnebloemen', 1889. 3. Uitvergrote studietekening in het trappenhuis. 4. 'Korenveld onder Onweerslucht', 1890. 5. 'De Oogst', 1988.
In zijn vroege jaren gebruikte Van Gogh veel - en oneerbiedig gezegd - moddertinten, maar dat was blijkbaar de sign of times. De meeste kunstenaars werkten tonaal, oftewel gebruikten kleuren uit één kleurfamilie en Van Gogh deed niet anders. Neem zijn wereldberoemde schilderij 'De Aardappeleters' uit 1885. Nogal somber en tobberig. En als je dan weet dat er maar drie jaar tussen dit schilderij en de veel kleurrijkere schilderijen uit zijn laatste periode in het Franse Arles zit. Van Gogh maakte al zijn werk - en dat was veel: circa 900 schilderijen en 1100 werken op papier - in een periode van slechts tien jaar. En dan moet hij wel 'koortsachtig' hebben gewerkt, wetende dat de kunstenaar maar 37 jaar oud is geworden.

Moddertinten

Goed: terug naar mijn bezoek aan het Van Gogh Museum. Precies wat ik al zei: heel druk. Verder zou je uit de inleiding van dit artikel kunnen opmaken dat ik geen heel groot bewonderaar ben van het impressionisme (en dat heb je dan goed gelezen): wat mij afgelopen week bij het zien van de vaste collectie duidelijk werd, is dat Vincent van Gogh heel goed kon tekenen en schilderen. (En dat is meteen ook de grootste misvatting ooit: dat impressionisten en abstract werkende kunstenaars en zo, niet zouden kunnen schilderen). Ik zag hele mooie kunstwerken en ja, ook van Van Gogh.




1. Detail van 'Bloeiend Amandeltakje in een Glas', 1888. 2. 'Irissen', 1890. 3. 'Net echt': achterkant van een reproductie. 4. Detail van 'Landschap met Huizen', 1890. 
Één ding is opvallend in het Van Gogh: je ziet niemand die zich, met zijn of haar smartphone in de hand, in allerlei bochten wringt om een zo voordelig mogelijke selfie te maken voor een schilderij van De Meester (of voor een van zijn befaamde tijdsgenoten). Dat mag namelijk niet. Ten strengste verboden te fotograferen!

Het Amsterdamse museum stelde daar eind 2014 paal en perk aan, omdat mensen geklaagd zouden hebben over de 'smartphone-terreur'. Bezoekers mogen alleen op speciale plekken - ik zag er twee - foto's maken. Voor Nederland is zo'n verbod uitzonderlijk. Er zijn maar enkele musea met een dergelijk fotografie-beleid*. Ik weet dat, naast het Van Gogh Museum, ook FOAM en het Anne Frankhuis het foto's maken beteugelen. (Ken jij - naast deze drie - nog een ander Nederlands museum die het ook verbiedt?). De meeste musea gedogen het, juichen het toe of moedigen het fotograferen zelfs aan, in de wetenschap dat die foto's op social media worden gedeeld.

Verboden te fotograferen

In 2014 zei een medewerker van Museum Boijmans van Beuningen over hún fotografie-beleid het volgende (in HP/DE Tijd). "Bezoekers willen graag foto’s maken en deze delen met hun achterban en vrienden. Dat is onderdeel van de huidige beeldcultuur en daar moeten we ons als museum niet tegen verzetten. Om toch elke bezoeker, dus ook de rustzoeker, ongestoord te laten genieten, spreekt de beveiliging mensen aan op eventueel storend gedrag". Het Stedelijk Museum Amsterdam zei hierover desgevraagd: "foto’s maken gebeurt wel, maar het concentreert zich niet op één werk, zoals bijvoorbeeld bij de Mona Lisa in het Louvre".
Wat vind jij? Ik hoor het graag.

* Soms is fotograferen verboden, omdat er copyright-afspraken zijn gemaakt met bruikleengevers.




1. t/m 4. Heel veel Van Gogh-merchandise, zowel binnen - in drie (!) museumshops - als buiten.
Ik was weer enigszins burgerlijk ongehoorzaam, want een blogpost over een museum zonder foto's van dat museum is raar en saai. En natuurlijk kan ik de door het museum verstrekte (pers)foto's gebruiken, maar dat is mijn eer te na. En niet dat ik de regel wilde overtreden: dat bleek al snel onmogelijk. Teveel potige security-medewerkers (m/v) die alert zijn op recalcitrant gedrag.  

Burgerlijk ongehoorzaam

Dus je ziet hierboven kiekjes die ik maakte in één dan de drie (!) museumshops in het Van Gogh Museum (en een enkele daarbuiten). Ik richtte mijn iPhone op de vrijwel niet van echt te onderscheiden en te koop zijnde reproducties van de meesterwerken van Vincent van Gogh.

Altijd eigenwijs en de naam van mijn blog is behoorlijk toepasselijk.
(een grijze dame met praatjes...).


-X-


Dus boek je kaartje(s) online en stel je in op grote drukte, dan kan het alleen maar meevallen. Want bedenk (en een schrale troost): in het getoonde wordt je zeker niet teleurgesteld.

?
 Alle (iPhone) foto's: www.agreylady.nl

Wel mogelijk, maar onwaarschijnlijk: Pyke Koch in het Centraal Museum

10 januari 2018
Dat is precies de omschrijving die Pyke Koch aan zijn eigen voorstellingen gaf. De afbeeldingen op zijn technisch perfecte en 'gladde' schilderijen noemde de kunstenaar "wel mogelijk, maar niet waarschijnlijk" en sindsdien is die uitspraak ook de karakteristiek geworden voor de kunststroming die wij nu magisch realisme noemen. Het kán wel, maar het is niet erg voor de hand liggend. 

Ik hield woord (zie mijn vorige blogbericht) en bezocht afgelopen weekend het Centraal Museum in Utrecht om mij te laten informeren over deze autodidactische kunstschilder in de tentoonstelling 'De Wereld van Pyke Koch'. En daarbij kreeg ik - voor hetzelfde geld, dus zeg maar als extraatje - de expo 'Bye, Bye De Stijl' cadeau. Over die expo hoor je later meer. Vandaag staat mijn rapport in het teken van de 'fantastische werkelijkheid' van Pyke Koch.



1. Zelfportret met Zwarte Band, 1937. (Omstreden, want was het een fascistische portret?). 2. Impressie (de sculpturen zijn van Henk Visch). 3. 'Too Late To Go Home', 1988 van Henk Visch.
"De beelden van Henk Visch (1950) sluiten op hun eigen wijze aan bij 'De Wereld van Pyke Koch'. Ook Visch neemt geen genoegen met het weergeven van de werkelijkheid, maar creëert dromerige bespiegelingen". Deze zaaltekst verklaart de aanwezigheid van vier sculpturen van kunstenaar Henk Visch onderweg naar de tentoonstelling over Koch.
Oké. Let's begin.

De gesjeesde student 

Als zoon uit een gegoed huisartsen-gezin in Beek (bij Nijmegen) lag het voor de hand dat Pyke Koch (1901-1991) zou gaan studeren. In zijn geval werd dat een studie Rechten aan de Universiteit van Utrecht: zijn geliefde stad, waar hij de rest van zijn leven zou blijven wonen en werken. En door een slordig misverstand - hij kwam te laat voor zijn doctoraalexamen, waardoor hij nooit zijn bul behaalde - nam Koch in 1927 voor het eerst serieus een penseel ter hand. Niet onverdienstelijk, want een jaar later hingen er al twee van zijn schilderijen in een expositie in Amsterdam.




1. Impressie. 2. 'Achterbuurtrhapsodie', 1929. 3. Carel Willink, (links) 'Radiomeisje', 1925 en (rechts) 'Heer met Bloem', 1926. 4. 'Bertha van Antwerpen', 1931.
In het Centraal Museum is de expositie over Koch in drieën verdeeld: de periode vóór, tijdens en ná de oorlog met werk van hemzelf en van zijn tijdgenoten. Voor enige verdieping op de zaalteksten kun je een trapje op naar de entresol in de museumzaal. 

Schurend imago

Die driedeling is wel begrijpelijk, want Pyke Koch was - en nu even heel kort door de bocht - 'fout in de oorlog'. Bekend is dat de kunstenaar bewondering had voor de Italiaanse fascist Mussolini en hij zou - zij het kortstondig - zijn 'hoop' op Hitlers nazi-regime hebben gesteld.
Het museum poogt in de tentoonstelling "een dieper inzicht te geven, zowel in Koch's kunstenaarschap als in de politieke complexiteit van het Interbellum, de periode tussen de beide Wereldoorlogen. En daarmee ook Koch's bekentenis tot het fascisme in perspectief te zetten en bij te dragen aan de nuancering van het debat over 'goed' of 'fout' dat sinds 1945 niet is verstomd".





1. De vier jaargetijden, 1948 t/m 1951. 2. Schoorsteenveger I en II, 1943 en 1944. 3. Edgar Fernhout, 'Dubbelportret', 1932. 4. Charley Toorop, 'Vrouwenfiguren', 1931-1932. 5. Rein Draijer, 'De Schommeltent', 1934.
Zeker in het begin viel het werk van self made kunstschilder Koch op door de vreemde onderwerpen die hij voor zijn schilderijen koos. Heel vaak waren dat louche buurten, prostituees, niet bepaald knappe vrouwen en kermisklanten. Hij werkte langzaam én bedachtzaam, maakte vaak meerdere versies van een schilderij in verschillende formaten en schroomde niet om een in zijn ogen mislukt schilderij te vernietigen.
Pyke Koch ontwikkelde gedurende zijn leven een voor hem bekend geworden perfecte techniek en hij wist daarmee een heel eigen, soms lichtzinnige, vaker beklemmende en ironische voorstellingswereld te creëren. 

Het Centraal Museum Utrecht verzamelt al sinds 1937 de schilderwerken van Koch en beschikt daarmee over de grootste collectie van NederlandIn deze mooie - door conservator Marja Bosma samengestelde expositie - zijn zo'n zestig schilderijen van Koch te zien. Daarnaast hangen er nog eens veertig werken van binnen- en buitenlandse tijdgenoten, zoals Karel Willink en Charley Toorop en George Grosz en Henri Rousseau.
Creatief Directeur Bart Rutten (tegenover Jeroen Wielaert van de NOS) "ik vind dat een museum, als het goed zijn werk doet, vragen stelt over toen en nu. Daarmee breng je de maatschappij verder. Daarom is het goed dat we Koch in deze tijd hebben."




1. 'Leeuw in Interieur II', 1972. 2. Impressie. 3. 'Scrum III', 1969. 4. 'Vrouwen in de Straat', 1963-1964.
Nog tot en met 18 maart Koch's realistische magie in het Centraal Museum.
Gaat dat zien!


-X-


Een verslag van de expo 'Bye, Bye de Stijl' hou je van mij tegoed (deze exhibitie is momenteel ook te bewonderen in het Utrechtse museum). 

Kijk ook eens omhoog als je langs de Utrechtse grachten loopt. In 1950 ontwierp Pyke Koch in opdracht van de gemeente de armaturen voor de daar geplaatste straatlantaarns.
Alle (iPhone) foto's: www.agreylady.nl

VERWACHT! Alle exposities op mijn verheuglijstje

7 januari 2018
Het Rijks-, het Van Gogh- en het Stedelijk Museum zijn musea van absolute wereldklasse, daar zijn we het wel over eens. Maar naast deze 'grote drie' heeft Nederland veel meer interessante musea met mooie vaste collecties, wisselende tentoonstellingen en uiteenlopende exposities. Want wat dacht je van de Rotterdamse Kunsthal of het Boijmans van Beuningen? Het Haagse Gemeentemuseum, het Textielmuseum in Tilburg of het Groninger Museum? En zo kan ik nog een uurtje doorgaan. Ieder voor zich zijn het toppertjes.
Ook in dit nieuwe, verse jaar is er museaal weer van alles te zien en te ontdekken. En voordat je agenda (weer) volloopt met allerhande bezigheden en onontkoombare verplichtingen, krijg je vandaag op deze plek een paar fijne museumtips. En bedenk: juist in drukke periodes is er niets fijners dan tussendoor even een museum bezoeken. Dus vandaag allemaal kunst om naar uit te kijken. De meeste van deze vertoningen staan in ieder geval heel hoog op mijn verheuglijstje.


Bekijk hier mijn overzicht van tentoonstellingen die deze winter en komend voorjaar geprogrammeerd staan. Maar let wel: ik ben in mijn tentoonstellings-agenda verre van compleet, want dat is in één blogpost niet te doen. Daarnaast ben ik niet alwetend, dus als jij een tip hebt voor een niet te missen expositie, laat dan vooral van je horen (door een reactie achter te laten).

En, 'die het eerst komt, die het eerst maalt', dus je ziet 'aflopend' de exposities in het eerste halfjaar van 2018. Tot slot nog een andere huishoudelijke mededeling. Ik heb de navolgende expo's (nog) niet bezocht of ze moeten nog openen, dus voor de foto's moest ik wel een beroep doen op de persbeelden van de betreffende musea. Bij hoge uitzondering deze keer nauwelijks eigen foto's.

Nu te zien 

Nog ruim twee maanden kun je in het Centraal Museum Utrecht genieten van de kunstwerken van Pyke Koch (1901-1991). Kijk met bewondering naar zijn magisch realistische kunstwerken en leer gelijkertijd ook over zijn dubieuze ideeën. De kunstenaar had namelijk tijdens de oorlog vergaande sympathieën voor het nationaal-socialisme van Hitler.
"In 'De wereld van Pyke Koch' toont het Centraal Museum een tijdreis door zijn werk. Alles komt langs: Kochs eigen werk, zijn tijdgenoten uit de kunsten (Carel Willink, Raoul Hynckes en Charley Toorop) en de fantastische roaring twenties. Een visuele biografie van een fantastische, foute kunstenaar".
Te zien t/m 25 maart in het Centraal Museum Utrecht.

De Wereld van Pyke Koch. © Centraal Museum Utrecht.
Mooi, de betiteling 'verversbaas' (dat klinkt zo lekker ouderwets). Dit synoniem voor '(kunst)schilder' staat in het opschrift van de tentoonstelling die nu te zien is in het Kröller-Müller. "In het internationale themajaar Mondriaan tot Dutch Design en ter gelegenheid van de 100ste verjaardag van De Stijl (in 2017, red.) toont het museum 'De mecenas en de verversbaas: Helene Kröller-Müller en Bart van der Leck'.

Beschermvrouw en protegé

"De tentoonstelling laat zien hoe het oeuvre van Bart van der Leck zich ontwikkelde, soms gestuurd door de moeizame maar ook spannende verhouding tussen beschermvrouw en protegé en soms door de artistieke uitwisseling en discussie met zijn De Stijl-collega’s".
In Museum Kröller-Müller tot en met 2 april aanstaande.

Bart van der Leck, 'De Storm'. © Museum Kröller-Müller.
Met meer dan 150 gevarieerde kledingstukken en accessoires uit een grote privécollectie biedt deze tentoonstelling in het Textielmuseum een blik op de glamour, overdaad en frivoliteit van de roaring twenties.

1920s Jazz Age | Fashion & Photographs

De expositie laat zien dat deze bruisende periode meer biedt dan alleen de 'flapper dress' (met zo'n lage taille en franjes), die altijd met dit tijdperk wordt geassocieerd.
De vertoning in het Textielmuseum in Tilburg is te zien tot en met 27 mei 2018.

Dolly Sisters met hoofdtooien 1923, Foto en © James Abbe Archive. Textiel Museum.
,
1923
foto
James Abbe
.

ters (
en
R
in hun
revue
Paris Sans Voiles
ontwikkelden
.
Sinds afgelopen november werken het Drents Museum in Assen en de Kunsthalle Emden (Duitsland) samen in de expo 'The American Dream - Amerikaans Realisme 1945 – 2017'. Deze dubbeltentoonstelling laat een overzicht zien van de na-oorlogse Amerikaanse figuratieve kunst.

The American Dream

"De tentoonstelling biedt een spectaculair visueel overzicht van meer dan 200 kunstwerken van zowel bekende als minder bekende Amerikaanse kunstenaars, verdeeld over beide musea." (De periode '45 - '65 in Assen en alles daarna in Emden, red.). Er is werk te zien van Amerikaanse kunstenaars als Edward Hopper, Andy Warhol, Alice Neel, Martha Rosler en Alex Katz.
Op 28 mei 2018 stopt deze expositie en tot die tijd geldt er een toeslag van € 2,00 in het Drents Museum.

Het logo van de tentoonstelling. © Drents Museum. 
Verwacht! Verwacht! Verwacht!

Ik begin met de aankomende expositie in de Bodon-zaal van het Museum Boijmans van Beuningen in Rotterdam, waar vanaf begin februari zo’n 50 werken van formaat XL te zien zullen zijn. Gastconservator Carel Blotkamp maakte een gevarieerde selectie uit de allergrootste werken van het museum voor de tentoonstelling 'Kunst van formaat – De collectie XL vanaf de jaren vijftig'.

Kunst van Formaat

"Te zien zijn onder andere 'Driftwood Circle' van Richard Long, 'Notung' van Anselm Kiefer en 'D’red Dwarf, B’lack Hole, 2010' van Jim Shaw. De enorme werken, soms wel 5 meter hoog en 6 meter breed, zijn gemaakt vanaf de jaren vijftig. Vanwege het grote formaat worden ze weinig vertoond. Daar komt nu verandering in".
10 februari tot en met 29 april in Museum Boijmans van Beuningen

Jim Shaw, 'D'red Dwarf, B'lack Hole, 2010', © Museum Boijmans Van Beuningen, Rotterdam. Aankoop m.s.v. Het Titus Fonds van de Vereniging Rembrandt en BankGiro Loterij 2013.
Het Rijksmuseum presenteert in het vroege voorjaar de tentoonstelling 'High Society'. Vier eeuwen glamour in portretten door de grote meesters van de kunstgeschiedenis: van Cranach tot Velázquez en van Rembrandt tot Manet.

'High Society' met in de hoofdrol Marten en Oopjen! 

"Stralend middelpunt zijn Rembrandts Marten Soolmans en Oopjen Coppit. De spectaculaire huwelijksportretten worden op de tentoonstelling voor het eerst na restauratie aan het publiek getoond. Ruim 35 schilderijen zijn te zien en afkomstig uit internationale musea en particuliere collecties uit o.a. Parijs, Londen, Florence, Wenen en Los Angeles".
Rijksmuseum Amsterdam: High Society, 8 maart t/m 3 juni 2018.

Giovanni Boldini, Marchesa Luisa Casati with a Greyhound, 1908. Private collection. © Rijksmuseum Amsterdam.
Ook in het Rijksmuseum en tegelijkertijd met 'High Society', kun je naar de expo met werk van Ed van der Elsken. Ik citeer van MuseumActueel: "Maar liefst 271.000 mensen bezochten het retrospectief van fotograaf Ed van der Elsken in het Stedelijk Museum Amsterdam. Vanaf 8 maart zet ook het Rijksmuseum deze trekpleister in, door een serie zeldzame authentieke afdrukken tentoon te stellen".
Jan de Bont, filmmaker en verzamelaar, is gastconservator van deze expositie. Hij schonk in 2017 samen met zijn vrouw Trish Reeves de Bont veertien afdrukken aan het Rijksmuseum. In de tentoonstelling werpt De Bont nieuw licht op de foto’s en vertelt hij hoe de werken van Van der Elsken hem hebben geïnspireerd.
Van 8 maart t/m 3 juni 2018 in het Rijksmuseum Amsterdam.

Zelfportret met zijn vrouw Ata Kando voor de spiegel in hun appartement in Parijs, 1952.
Schenking Jan & Trish de Bont, met steun van het Paul Huf Fonds. Nederlands Fotomuseum/ ©Ed van der Elsken.
En dan nu: tromgeroffel...
want deze expositie staat numero uno én met stip op mijn verheuglijstje. "Met de tentoonstelling 'Hyperrealisme: Sculptuur' zet de Kunsthal Rotterdam, na het succes van de tentoonstelling Hyperrealisme', 50 jaar schilderkunst' in het voorjaar van 2017, nu weer de stap naar de derde dimensie. De tentoonstelling presenteert een unieke selectie met 35 hyperrealistische werken van 28 van de belangrijkste beeldhouwers van de afgelopen vijftig jaar.

Net echt...

"Van de vroege Amerikaanse pioniers onder wie George Segal, Duane Hanson en John DeAndrea tot de opkomst van de internationale beweging, vertegenwoordigd door onder andere Juan Muñoz (Spanje), Maurizio Cattelan (Italië), Berlinde de Bruyckere (België) en de uit Australië afkomstige Ron Mueck, Sam Jinks en Patricia Piccinini".
Hier kijk ik dus echt naar uit. Maar nog even wat geduld betracht, want de beeldhouwwerken zijn te zien...
van 10 maart tot en met 1 juli 2018 in de Kunsthal Rotterdam.

Ron Mueck, A Girl, 2006, © Ron Mueck. Foto: Jeff J Mitchell/Getty Images, Scottish National Gallery of Modern Art.
"Wat was de invloed van Japanse kunst op het werk van Vincent van Gogh? Hij gebruikte Japanse prenten om zijn eigen werk een nieuwe richting te geven. Ontdek in de tentoonstelling 'Van Gogh & Japan' hoe Van Gogh het Japanse voorbeeld naar zijn eigen hand zette".
Ik benijd de Japanners om die enorme helderheid die alle dingen bij hen hebben. (brief aan Theo van Gogh, september 1888).

"De tentoonstelling 'Van Gogh & Japan' toont de grote bewondering van Vincent van Gogh voor de Japanse prentkunst. Hij bestudeerde de kunst tot in detail, hij las erover en begon de prenten te verzamelen. Om de Japanse prentkunst beter te begrijpen schilderde Van Gogh de voorstellingen na. De groots opgezette tentoonstelling ontrafelt hoe Van Gogh de Japanse voorbeelden steeds naar zijn eigen hand zette en hoe dit zijn werk ingrijpend veranderde".
23 maart 2018 - 24 juni 2018, Van Gogh Museum Amsterdam

Courtisane (naar Eisen), Vincent van Gogh, © Van Gogh Museum, Amsterdam (Vincent van Gogh Stichting).
Mijn laatste museum-tip is de tentoonstelling die 14 maart opent in het Stedelijk Museum Amsterdam. Als groot liefhebber van toegepaste kunst en design kijk ik ook hier erg naar uit. Te zien zal zijn de "eerste overzichtstentoonstelling van Ettore Sottsass in Nederland, die de gehele breedte van zijn oeuvre laat zien".
(Extra tipje tussendoor: in het Stedelijk in Den Bosch kunt je tot 18 februari naar de tentoonstelling 'Celebrating Ceramics, 100 jaar Ettore Sottsass'. In die expo ligt de focus op het keramische werk van de Italiaanse architect en ontwerper ). 

Terug naar Amsterdam met nog een citaat van de site: "het werk van de Italiaanse grootmeester, die een carrière van maar liefst 70 jaar op zijn naam had, staat weer volop in de belangstelling van jonge ontwerpers, mede door een hernieuwde interesse in de jaren tachtig, het postmodernisme en daarmee een belangrijk deel van het oeuvre van Sottsass".
Tentoonstelling 'Ettore Sottsass 1917-2007' van 14 april t/m 2 september 2018 in het Stedelijk Amsterdam.

Ettore Sottsass, Vase No. 10, prod. door The Gallery Mourmans, Lanaken (BE) 2006. Foto: Gert Jan van Rooij. Collectie Stedelijk Museum. c/o Pictoright Amsterdam, 2017
Zo. Dat is dat.
Veel om naar uit te kijken, toch? Ik denk dat ik van het weekend een beginnetje maak met de expo in het Centraal Museum Utrecht. Ik 'spring' op de trein en dan wordt mijn volgende verslag er eentje over Pyke Koch.
Zin an...


-X-


En waar ik ook nodig eens naar toe moet is Museum More, Museum de Pont, Beelden aan Zee (en zo kan ik nog wel even doorgaan...). Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik een heleboel musea nog nooit van binnen heb gezien.
Werk aan de winkel en dat is zeker geen straf.

Fijne dag!

PS: heb jij nog een goede suggestie? Laat die dan gerust achter.

Auto Post Signature

Auto Post  Signature