Liu Bolin in KAF Almere, 'The Bigger Picture' | KUNSTFLITS #2

12 oktober 2019
De nummer #2 van mijn essay-serie 'Kunstflits' (niet teveel tekst en een tiental foto's) handelt over een wel heel bijzondere artiest. In Kunstlinie Almere Flevoland maken we kennis met Liu Bolin en die blijkt meester in verdwijntrucs. Hij wordt ook wel 'the invisible man' genoemd en dat is niet voor niks, want de Chinese kunstenaar heeft het verstoppertje spelen tot kunst verheven.
"Je gaat het pas zien, als je het door hebt" (Cruyffiaans gezegde).

Een beetje té cryptisch? Kijk - zet je brilletje maar op - en lees dan verder, want in deze column bespreek ik het spelletje 'ik zie, ik zie wat jij niet ziet' (en die heb ik niet van mezelf).



1. Liu Bolin, 'Supermarket III', Galerie Paris-Beijing. 2. (Een deel van) Kunstlinie Almere Flevoland. 3. Programmamanager Museale Zaken Bo Naarden bij Liu Bolin 'Suojia Village'. 
Ik begin dit artikel met het uitspreken van mijn bewondering voor het geweldige gebouw waarin de culturele ontmoetingsplaats (ook wel 'hub') Kunstlinie Almere Flevoland - kortweg KAF (voorheen Schouwburg Almere) is gevestigd. 
Opgeleverd in 2006, werd het ontworpen door het Japanse architectenbureau SANAA. Een bouwkundige parel* aan de rand van het stadscentrum. Het (of is het 'de'?) KAF werd opgetrokken met alleen maar glazen buitengevels en het staat deels met de voeten in het water: het zgn. 'Weerwater'. Met een zee van licht: ik ben verrukt! Hier mogen ze me opsluiten... En ja, ik bezocht het theater-expositieruimte-muziekschool-citylounge (oftewel hip café) op een hele zonnige dag, maar ik kan mij voorstellen dat ook bij de beroemde Hollandse wolkenluchten het uitzicht fenomenaal is.
je vindt hier meer informatie over het gebouw.

camouflagekunst

Hoe dan ook, ik was met een reden in Almere. Mijn missie was het bezoeken van de expositie met het werk van Liu Bolin (1973). Een Chinese kunstenaar "die met zijn stille, kleine protest luid en duidelijk maakt aan welke maatschappelijke onderwerpen wij meer aandacht zouden moeten besteden" (aldus de informatie van KAF).
(Zoals gezegd) meester in verdwijntrucs, want door middel van grimeren 2.0, ook wel bodypaint to the max is hij een kei in het maken van onzichtbare zelfportretten. En ja, dat kan. Tenminste dat kan Bolin. Met gedetailleerde pakken (waarvan er ook een in de expositie te zien is) en door verfijnde beschildering van de onbedekte lichaamsdelen - dus niks geen Photoshop - valt hij weg tegen de achtergrond en laat zich dan fotograferen. En reken maar: da's nog een hele toer.
Met zijn projecten dwingt hij de toeschouwer als het ware om in te zoomen en te focussen.

wie niet weg is, is gezien

Bolin begon zijn artistieke carrière als beeldhouwer, maar na een akkefietje met de Chinese overheid - de rücksichtslose sloop van zijn atelier in het kunstenaarsdorp 'Suojia Village' - begon Bolin met het maken van maatschappij-kritische verdwijnfoto's. De zeer arbeidsintensieve, tot in de puntjes in scene gezette projecten zijn een aanklacht tegen de rigide Volksrepubliek, waar de stemloze burgers net zo goed onzichtbaar konden zijn (en daarin is tot nu toe, niet veel verandering gekomen).
Op de beelden zie je schijnbaar alledaagse scenes, maar er is altijd een dubbele bodem. Inmiddels kaart de kunstenaar overal ter wereld misstanden aan. Favoriet zijn thema's als consumentisme en (machts-)politiek





1. 'Panda', 2012. 2. 'Unify the thought to promote education', 2007. 3. Impressie 4. 'Nine dragon screen' (9 'zelfportretten'), 2010. 5. 'The inheritance', 2014. 6. 'The great wall', 2010.
In vier expositiezalen in het mooie KAF zie je 24 Liu Bolin-foto's uit twintig jaar 'Invisible Man'. Ga je zelf kijken? Dat kan tot en met 5 januari 2020 en kijk dan eerst even op de site voor bezoekersinformatie.


-X-


Fijne dag!



1. (Detail) 'Mobile phone', 2012. 2. Impressie. 3. 'Info wall', 2011.
Tekst en (iPhone) foto's: ©MiriamvanderMeer | www.agreylady.nl

Rembrandt-Velázquez in het Rijksmuseum: 'Nederlandse & Spaanse Meesters'

9 oktober 2019
Gelukkig zijn de verhoudingen tegenwoordig opperbest. 'Onze' Willem-Alexander zal, vergezeld door zijn Spaanse collega-koning Felipe, donderdag 10 oktober de tentoonstelling openen, maar zo'n vierhonderd jaar geleden was er van vriendschappelijkheid geenszins sprake. Sterker nog, (ook) in de eerste helft van de zeventiende eeuw hakten de Spanjaarden de Nederlanders maar al te graag in de pan en vice versa (denk maar aan de Tachtigjarige Oorlog). Desondanks maakten beide landen een enorme bloei van de handel & nijverheid, wetenschap en kunsten door. In de Nederlanden noemen we die periode de 'Gouden Eeuw' en ook Spanje kende toen een glorietijd (de 'Siglo de Oro'). "De artistieke prestaties bereikten hun climax met de opkomst van twee van de grootste schilders aller tijden: Rembrandt en Velázquez.

Hieronder volgt een routebeschrijving door de expositie 'Rembrandt-Veláquez. Nederlandse & Spaanse meesters' in het Rijksmuseum in Amsterdam. Loop je mee?



1. Francisco de Zurbarán, 'Het Lam Gods', 1635–1640. Madrid, Museo Nacional del Prado. 2. Pieter Jansz Saenredam, 'Interieur van de Sint-Odulphuskerk in Assendelft', 1649. 3. De verantwoordelijken voor de tentoonstelling en beide zelfportretten: (links) Velázques (ca. 1640) en Rembrandt (1654).
Gemakshalve begin ik met een citaat uit het persbericht (waarom moeilijk doen...?). "Het Rijksmuseum presenteert ruim 60 schilderijen van dé grote meesters uit de 17de eeuw uit Nederland en Spanje in de tentoonstelling 'Rembrandt-Velázquez. Nederlandse & Spaanse Meesters'. Het is voor het eerst dat zoveel Nederlandse en Spaanse meesterwerken van Velázquez, Rembrandt, Murillo, Vermeer, Zurbarán, Hals en Ribera samen in Nederland te zien zijn. In de tentoonstelling worden de Spaanse en Nederlandse meesterwerken in paren getoond. Dit leidt tot verrassende dialogen over werkelijkheid en eeuwigheid, religie en schoonheid."
Zo. Heel beknopt in een alinea dát waar het om draait in deze boeiende vertoning. En nu neem ik het weer over...

200 jaar Prado en het Rembrandtjaar

Het beroemde Madrileense Prado (Museo Nacional del Prado) viert dit jaar haar tweehonderdste jaarfeest en ook wij hier in Nederland vieren een heuglijk feit (?), namelijk dat het 350 jaar geleden is dat Rembrandt van Rijn overleed (of hoe een sterfjaar een feestjaar werd).
Deze twee gedenkwaardige gebeurtenissen waren voor het Prado en het Rijksmuseumaanleiding om een tentoonstelling te programmeren waarin nogal wat kunstzinnige attracties over en weer zouden gaan. Blijkbaar is dat bijzonder en dan vooral voor wat betreft het grote aantal werken dat uitgewisseld werd. Taco Dibbits** noemt het "een grote geste van wederzijds vertrouwen en vriendschap". Ik zeg dan: hier is sprake van een kunstzinnige amourette (maar dit tussen haakjes).

In Madrid was (t/m 29/9) de expositie "Velázquez, Rembrandt, Vermeer: Parallel Visions' te zien - overigens met een andere vorm en samenstelling dan de tentoonstelling in Amsterdam - waarvoor het Rijksmuseum een groot aantal topstukken verscheepte naar Madrid. Op haar beurt gaf het Prado veertien doeken - waaronder zes canvassen van Velázquez - in bruikleen aan haar Nederlandse evenknie.
en tevens als afsluiting van het Rembrandtjaar. ** in het voorwoord van de catalogus





1. (l) Zurbarán, 'Het visioen van Petrus nolasco', 1629 en (r) Nicolaes van Galen, 'Het Oordeel van Graaf Willem de Goede', 1657. 2. (l) Rembrandt, 'Zelfportret als de apostel Paulus', 1661 en (r) Velázques, 'Bufón met boeken', ca. 1640. 3. Rembrandt, 'De Vaandelsdrager', ca. 1636. 4. (l) Murillo, 'Ecce homo', ca. 1660-1670 en (r) Rembrandt, 'Titus in monniksdracht', 1660. 5. (l) Zurbarán, 'De heilige Serapion', 1628 en (r) Jan Asselijn, 'De bedreigde zwaan', ca. 1650.
Om de tentoonstelling in het Rijks te completeren haalde het museum ook nog een twintigtal schilderachtige uitblinkers bij concullega's (zoals het Frans Hals Museum) en uit particuliere collecties wereldwijd, waaronder uit de VS, Duitsland, Engeland, Spanje en Nederland.

geheide succesnummers uit de 17de eeuw

Loop je in de Philipsvleugel de trap op (alwaar de onderhavige vertoning), dan sta je gelijk oog in oog met een voor Nederland 'nieuwe' Rembrandt, namelijk 'De vaandeldrager' (uit ca. 1636). Je ziet een zelfportret in 50 tinten bruin, met de kunstschilder in het kostuum van (precies...) een vaandeldrager.
En er staat nog net geen bordje 'te koop' bij, maar dat ís het wel. De Franse familie Rothschild (ooit ook eigenaar van Rembrandts Marten & Oopjen) schijnt er vanaf te willen, maar dan moet je wel een slordige 165 miljoen euro op zak hebben. Én een Frans paspoort, want de Franse overheid stelde een exportverbod in (ook in Nederland actueel na de uitkomsten van het rapport van de kunstcommissie van Alexander Pechtold n.a.v. de verkoop van de Rubens-tekening door (wijlen) prinses Christina.
Hoe dan ook, het gerucht gaat dat Rijksdirecteur Dibbits wel smoel heeft op het mooie, verrassend monochrome doek.

De vaandeldrager 

Enfin. Dat eerste schilderij is een uitzondering op de regel - want einzelgänger: in de rest van de uitstalling hangen de canvassen in paren en in enkele gevallen zelfs als trio. En dat is niet voor niks. Nee, de samenstellers* wilden aan de hand van die combinaties de "verrassende visuele dialoog" laten zien die deze stelletjes met elkaar aangaan. Want één ding is duidelijk (en hier verwoord door Dibbits): "opmerkelijk genoeg zijn er, ondanks de destijds duidelijke verschillen wat betreft geloof (Spanje katholiek en de Nederlanden protestants) en staatsvorm, ook veel overeenkomsten te ontdekken (...). De meesterwerken laten zien dat beide landen in veel aspecten van de wederzijdse cultuur dicht bij elkaar liggen."
Gregor J.M. Weber, hoofd beeldende kunst van het Rijksmuseum en Cèlia Querol Torelló, assistent conservator.




1. (l) Zurbarán, 'Beker water met roos', ca. 1630 en (r) Adriaen Coorte, 'Stilleven met asperges', 1697. 2. Vermeer, 'Gezicht op huizen in Delft, bekend als 'Het straatje', ca. 1658. 3. Een trio: zaaloverzicht. 4. (De ietwat vreemde compositie van) Juan van der Hamen y León, 'Stilleven met artisjokken, bloemen en vazen', 1627.
Van de zestig - soms levensgrote, dan weer subtiel en bescheiden schilderijen maakte het museum zesentwintig koppelingen. Sommige paren gaan zonneklaar en overduidelijk het gesprek met elkaar aan. Neem de zelfportretten (#artselfies) van Diego Rodríguez de Silva y Velázquez (1599-1660) en Rembrandt Harmenszoon van Rijn (1606-1669) en 'verantwoordelijk' voor deze tentoonstelling. Ondanks dat ze in dezelfde tijd leefden, wisten ze niet van elkaars bestaan en hebben ze nooit schilderijen van elkaar gezien. Toch vertonen de door hen geschilderde portretten noemenswaardig veel gelijkenissen. Hun artistieke ambitie verschilde nauwelijks. Hetzelfde contrast tussen licht en donker en het gebruik van bijna dezelfde kleuren. "Het opvallendst is echter de overeenkomst in hun schildertoets (...)", aldus Hans den Hartog Jager* in een artikel in de catalogus.
* kunstcriticus, auteur en curator.

Die vanzelfsprekendheid van de combinatie van twee of drie schilderijen geldt voor de meeste mixen. Je ziet meerdere portretschilderingen naast elkaar hangen. Verder bloemen- en boeketten, stillevens en genrestukken, zoals de aandoenlijke 'Asperges' van Adriaen Coorte met op links het charmante 'Beker water met roos' van Zurbarán. Ook Marten & Oopjen troffen het geweldig met hun Spaanse buren: de door Velázquez - en ook ten voeten uit geschilderde Doña Antonia en Don Diego. Zelfs de door Velázquez verbeeldde hofnar  ('De 'bufón' El Primo' is een 17e eeuws 'klein mens') met Frans Hals' 'De 'mulat' (peeckelhaering) is evident.

hint en klinkt als...

Maar wat te denken van 'Het Lam Gods' (een vastgebonden lammetje): een prachtige schilderij van Zurbarán, naast een kerkinterieur van Saenredam? Of de zo bekende 'Bedreigde Zwaan' van Asselijn in relatie tot Zurbarán's 'De Heilige Serapion'? Hoe kom je erop? Waarom zou je die twee met elkaar in verband brengen?
Hint en 'klinkt als'? Zowel in de zaalteksten, de audiotour*, (eerdaags op een nieuwe) podcast en in de catalogus lees (hoor) je over het hoe en waarom en wordt er uit de doeken gedaan, wát de samenstellers bezielde tot deze soms zo onverwachte, maar altijd verrassende keuzes.
* ingesproken door acteur Jacob Derwig (te huur voor € 5,- of gratis te downloaden via de Rijks-app).




1. Frans Hals, 'De 'mulat' (Peeckelhaering)', ca. 1628. 2. Velázquez, 'De 'bufón' El Primo', 1644. 3. (l) Juan Fernández 'El Labrador', 'Bloemstilleven', 1636 en (r) Johannes Torrentius, 'Emblematisch stilleven met kan, kruik en breidel', 1614. 4. Velázque, 'Dona Antonia de Ipenarrieta y Galdós en haar zoon Luis' en 'Don Diego del Corral y Arellano', beide ca. 1632.

Goed. Om de raadselen rondom sommige selecties te ontrafelen, zit er niets anders op dan om zelf de expositie te gaan bekijken. Een aanrader!
Rembrandt-Velázquez. Nederlandse en Spaanse meesters is te zien tot en met 19 januari 2020.


-X-


Fijne dag!
En wil je meer, meer, meer verslagen van A Grey Lady? Volg mij dan via Bloglovin', E-mail, Facebook of Instagram.... (zie rechter side bar)


Tekst en alle (iPhone)foto's (soms wat korrelig, excuus daarvoor): ©MiriamvanderMeer | www.agreylady.nl

Jean-François Millet in het Van Gogh Museum: 'Zaaier van de moderne kunst'

5 oktober 2019
In De Mesdag Collectie in Den Haag opende 13 september jl. een tentoonstelling over de invloed die Jean-François Millet uitoefende op zijn vakgenoten van de Haagse School en nu is het tijd voor deel 2 van het verhaal over deze 'boerenschilder'.
Vanaf 4 oktober toont het Van Goghmuseum hoe Millet met zijn radicale schildertechniek, moderne stijl en inspirerende vertolking van het boerenbestaan een ware 'zaaier van de moderne kunst' werd.

In het Amsterdamse Van Goghmuseum kunnen we ons vergapen aan schilderijen en tekeningen van Van Gogh, Pissarro, Monet, Munch en LET OP: zelfs Malevich en Dalí, waarin te ontdekken valt hoezeer deze kunstschilders begeesterd werden door de baanbrekende en vernieuwende realist Jean-François Millet. Ik mocht al eerder een kijkje nemen en maakte het nu volgende lovende betoog.
Kijk je mee?



1. Vincent van Gogh, 'De zaaier', (foto en) collectie Van Gogh Museum, Amsterdam (Vincent van Gogh Stichting). 2. Jean-François Millet, twee maal 'Zelfportret', (l) c. 1840-1841 en (r) c. 1847-1849. 3. Collage van twee: Jean-François Millet, 'Kliffen bij Gréville', 1871-1872 en inzet, Claude Monet, 'De Kloof in Varengeville', 1882.
Terwijl onze agrariërs de barricaden beklimmen om te demonstreren tegen het negatieve beeld dat zou bestaan over hun beroepsgroep en de (mogelijk) op stapel staande gedwongen saneringen binnen hun bedrijfstak, loop ik langs schilderijen die dat boerenleven uitbeelden, maar dan zo'n honderdvijftig jaar geleden. Andere tijden dus, maar toch. Hoe actueel wil je het hebben? (Er is momenteel sowieso veel aandacht voor het platteland, getuige het succes van (en mede te danken aan) 'Boer zoekt vrouw' gepresenteerd door 'troetelboerin' Yvon Jaspers. Ze doet nu ook 'Onze Boerderij' op de zondagavond, waarmee ze trouwens ook wel (weer) enige kritiek oogst (oogst, hoe toepasselijk). Dit keer betreft het een kwestie over het - al dan niet - welzijn van kippen.

hooien, spitten, ploegen en zaaien

Soit. De Fransman Jean-François Millet (Gruchy, 1814 – Barbizon,1875) was een ster in het schilderen van boeren en boerinnen en de noeste arbeid die zij op de eindeloze akkers en velden verrichtten. En hij kon het weten, want zelf zoon van een boer in Normandië wist hij alles van het schamele bestaan van de arme pachtboeren, die sappelend aan de kost kwamen en overgeleverd waren aan de grillen van het weer en andere onvoorziene omstandigheden. Het was keihard beulen met een vaak zeer karige opbrengst. En daar was niks idyllisch aan, terwijl de Romantiek als stroming in de kunst toentertijd (nog) hoogtij vierde.

plattelandsproletariaat

Millet bracht die ploeterende boeren op een vernieuwende manier in beeld: prominent en eerbiedwaardig op de voorgrond, verweerd en eeltig en druk doende met hooien, spitten, ploegen en vooral het zaaien vond Millet interessant om te tekenen en schilderen. Niet zo vreemd, want zaaien heeft immers ook een Bijbelse betekenis en Millet kende zijn klassiekers.
Ook de zogenaamde 'arenlezers' verbeeldde hij een paar keer. Aren lezen was een eeuwenoud gebruik waarbij de schamele dagloners de stengels en aren van het koren verzamelden die na de oogst op het land bleven liggen. Op die manier konden de allerarmsten nog wat graan bij elkaar sprokkelen.
En net als bij Millet's andere boertige schilderijen vond het establishment (de Franse elite en de behoudende critici) het verbeelden van deze 'verschoppelingen', oftewel het plattelandsproletariaat een gevaarlijke bezigheid. Millet was in hun ogen een opruiende kunstschilder.






Vijf foto's in de categorie 'synchroon-bukken': 1. Jean-François Millet, 'De arenlezers', 1857. 2. Emile Bernard, 'De oogst', 1888. 3. Léon-Augustin Lhermitte, 'De arenlezers', 1887. 4. Vier krijttekeningen van Vincent van Gogh. 5. Angelo Morbelli, 'In de rijstvelden', 1901. 6. Impressie.
Tijdens zijn leven kreeg Millet dus vaak slechte beoordelingen op zijn schilderijen. Zo suggereerde een van de criticasters dat Millet schilderde met de door hem ter plekke gevonden kleiige aarde (een 19e eeuwse '#twitterbash'). Zijn schildertechniek, zijn 'moderniteit', werd door de recensenten niet goed begrepen en uit de onderwerpkeuze - de weergave van de bar slechte omstandigheden waaronder de 'onderdrukten der aarde' moesten leven - zou teveel maatschappijkritiek spreken.
Maar het kan raar lopen: "vlak na zijn dood werd Millet door de Franse staat omarmd als een nationale held, die het eigen platteland in al zijn glorie had vastgelegd", lees ik in de bij de expositie uitgebracht catalogus.
En - hoewel nu moeilijk voor te stellen, want zijn werk doet niet per se heel vooruitstrevend aan (soms eerder ietwat pathetisch, naar mijn bescheiden mening) - werd Millet aan het einde van de 19e eeuw beschouwd als de beroemdste moderne kunstenaar ter wereld.

"Voor mij is niet Manet doch Millet die essentieel moderne schilder die den horizon opende voor velen." - Vincent van Gogh

En ook buiten Frankrijk werd Millet in die negentiende eeuw op 'waarde geschat', want zijn prenten en schilderijen waren ook bij rijke Amerikaanse verzamelaars erg in trek. Een deel van de vele bruiklenen komt uit de Verenigde Staten en vandaar ook de samenwerking met het Saint Louis Art Museum, Missouri, USA.
Millets werk werd - ook toentertijd - op grote schaal gereproduceerd (zoals afbeeldingen van 'Het Angelus', dat elke Francofiel - zoals ik al beschreef in mijn blog over Millet en de Haagse School - ook nu nog veelvuldig tegen kan komen op rommelmarkten en brocantes).

zaaier van de moderne kunst

Millet oogstte wereldwijd grote bewondering om "zijn vernieuwende composities, anti-academische techniek, grove penseel-streken, kleur- en materiaalgebruik en abstracte benadering van vorm en compositie tot zijn thematiek", aldus het Van Gogh Museum. Veel lof voor de manier waarop Millet zijn boeren beeldvullende en monumentaal portretteerde. Generaties kunstenaars waardeerden dat thema en zij haalden volop inspiratie uit zijn tekeningen en schilderijen. "Millet speelde met zijn kunstwerken een vernieuwende rol in de overgang van de 'academische traditie' naar de Franse avant-garde kunst" (leer ik van het digitale naslagwerk W.).






1.  Millet, 'Rustende wijngaardenier', 1869. 2. Léon-Augustin Lhermitte, 'Rust, effect van de felle zon, slapende maaier, Mezy', 1898. 3. Winslow Homer, 'De zonnige kant', 1865. 4. (rechts) Jean-François Millet, 'Een schapenscheerder', 1860. 5. Vincent van Gogh, 'De schapenscheerster', 1889. 6. Collage: (boven) Jean-François Millet, 'Winter, de vlakte van Chailly', 1862 en (onder): Vincent van Gogh, 'Ondergesneeuwd veld met eg (naar Millet)', 1890.
Vooral in het impressionisme en de latere avant-garde-kunst blijkt de invloed van Millet overduidelijk en dus te zien in deze mooie en vooral ook interessante expositie in het Van Gogh Museum. 
En reken maar dat er sterke staaltjes te bewonderen zijn. Soms ook hele frappante vergelijkingen bij de 128* geshowde canvassen. 53 daarvan zijn van de hand van Jean-François Millet en die worden omgeven door schilderijen en tekeningen van mannen als Camille Pissarro, Georges Seurat, Claude Monet, Giovanni Segantini, Winslow Homer, Jan Toorop, Edvard Munch, Kazimir Malevitsj en Salvador Dalí en niet te vergeten (één vrouw) Paula ­Modersohn-Becker, die ieder voor zich én om verschillende redenen gefascineerd raakten door het werk van Millet.
* waarvan - mind you - 108 bruiklenen en dat zegt wel wat over hoe graag het museum deze expositie wilde maken...

kijk en vergelijk

Vertoond worden 75 interpretaties geïnspireerd op de Franse vernieuwende realist. In sommige gevallen is de beïnvloeding niet letterlijk, maar eerder een afgeleide. Bij anderen zijn het vrijwel exacte kopieën. Vooral van het schilderij 'De Zaaier' (te leen van het Yamanashi Prefectural Museum of Art, Kofu, Japan) zie je meerdere versies en vrijwel één op één gekopieerd terug.
'Onze' Vincent van Gogh blijkt onbetwist copycat-koning. (Hij gebruikte de afbeelding als studieobject en dat is in artiesten-kringen absoluut niet ongebruikelijk). Uit de vele brieven die Vincent van Gogh schreef, spreekt een bijna grenzeloze bewondering voor Millet. In zijn 'peintre paysan' herkende Van Gogh "een geestverwant, wiens voorbeeld hem sterkte in zijn artistieke en persoonlijke keuzes" (aldus Nienke Bakker* in een artikel in de catalogus).
De tentoonstelling werd overigens samengesteld door Maite van Dijk (senior conservator schilderijen bij het Van Gogh Museum) en Simon Kelly (conservator en hoofd Moderne en Hedendaagse Kunst bij het al eerdergenoemde Saint Louis Art Museum).
* (ook) senior conservator schilderijen bij het Van Gogh.

zoek de verschillen

En natuurlijk kun je veel vaker op boeren of het platteland geënte kunstwerken vinden, maar uitgangspunt voor deze expositie was, dat de artiesten zelf refereerden aan de invloed van Millet op hun eigen werk.
Zoals Van Gogh. "Millet is - VADER Millet, namelijk raads- en leidsman in ALLES, voor de jonge schilders...." (april 1885), toen hij werkte aan het schilderij 'De aardappeleters'.






1. Collage: (l) Jean-François Millet, 'De maaier', 1866-1867 en (r) Vincent van Gogh, 'De maaier (naar Millet)', 1889. 2. Ferdinand Hodler, 'De maaier', 1909. 3.Kazimir Malevich, 'De houthakker', 1912. 4. Jean-François Millet, 'Man met hak', 1860-1862. 5. Jean-François Millet, 'Het Angelus', 1857-1859.  6. Salvador Dali, 'Archeologische herinnering aan Millets Angelus', 1933-1935.
Er zijn veel leuke feitjes en geinige weetjes te ontdekken in deze tentoonstelling, dus ik zou willen zeggen: GAAT DAT ZIEN! (en dat kan t/m 12 januari 2020).

Voor het Van Gogh Museum is het aan te bevelen - nee, een must - om je kaartjes online te bestellen en dat geldt ook voor degene in het bezit van een museumkaart. Dat kan via deze link.


-X-


Hopelijk heb ik niet teveel verklapt... (#spoileralert)
Maar lees voor je gaat ook mijn relaas over Millet en de Haagse School.

#selfiesouvenir Foto: www.uitdekunstmarina.nl
Tekst en (iPhone)foto's ©MiriamvanderMeer | www.agreylady.nl, tenzij anders vermeld. 

Auto Post Signature

Auto Post  Signature