Graffiti en Street Art: New York meets The Dam

24 september 2015
New York ↔ Amsterdam, graffiti and Street Art.
Ik ben nog maar net terug van een citytrip naar The Big Apple. Daar werd ik overdonderd door de hoeveelheid Street Art en terug in Amsterdam schreef ik een blogbericht over de kunstvorm en hoe deze zich ontwikkelde vanuit de graffiti.

Lee Quiñones , Howard the Duck, 1988

Wil jij Amerikaans spuitwerk zien, dan kun je je dit najaar een (duur) ticket naar New York besparen: nu ook fysiek in onze hoofdstad: 'Graffiti: New York meets The Dam'. In het Amsterdam Museum kun je terecht voor een grote tentoonstelling over de als underground begonnen rage. Met meer dan 200 voorwerpen wordt het verhaal verteld over hoe graffiti in het New York van de jaren ’80 hoogtij vierde en hoe Amsterdamse graffitischrijvers zoals Shoe, Cat 22 en Delta zich hierdoor lieten inspireren. Te zien zijn werken van Dondi, Keith Haring, Lee Quiñones en Lady Pink.

Collectie Martin Wong

Patries van Elsen, De kop van de slang van het Slangenpand, 1990

Collectie Martin Wong

Collectie Martin Wong



Naast de topstukken van privéverzamelaars én het Museum of the City of New York, worden ook persoonlijke bezittingen van de kunstenaars getoond.

Graffiti platenhoezen

Niels (Shoe) Meulman, Shoe's Shoes 2015 (80 door Shoe gedragen sneakers 1982-2014)

De expositie is tot en met 24 januari 2016 te zien in het Amsterdam Museum (so wie so een leuk museum om eens te bezoeken).


-X-



Ook ik heb een tag gezet (wél legaal).

Alle foto's: roomservice13.nl

ritme + regelmaat = rust

23 september 2015

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: ik kan slecht tegen chaos in de orde.
Dat is nogal bout om te zeggen, maar leuker kan ik het niet maken. Het is gewoon zo. Spontane, onbevangen en impulsieve situaties roepen bij mij een lichtelijk weeïg onderbuikgevoel op. Dat krijg ik bij alles wat te maken heeft met het ongewisse. En dat gevoel komt weer voort uit angst. Of zoiets. Schijnt veel voor te komen bij mensen met een obsessief-compulsieve persoonlijkheidsstoornis.
Nee, wees niet bang: er komt geen post met psychologie van de koude grond. Ik wil alleen zeggen dat ik graag alles netjes op een rijtje heb, oftewel structuur in mijn leven. Wel zo overzichtelijk. Ik sta niet graag voor verrassingen. Dat verlangen naar duidelijkheid uit zich ook in mijn voorliefde voor de modernistische architectuur. Kernbegrippen: herhaling en patronen. 
Space House, London by Richard Seifert. 
Dat is dan ook de reden waarom ik zo geniet van de foto's op The Importance of being a Modernist van de Brit Alex James Bruce. Een en al ritme en regelmaat.
National Theatre, London by Denys Lasdun

Smithfield Market, London by Sir Thomas Bennett

Space House, London by Richard Seifert

Seacontainers House, London by Warren Platner

Als dat niet ordentelijk, helder en geordend is....?


-X-


PS: eigenschappen van de obsessief-compulsieve mens: autoritair, perfectionistisch, inflexibel, beheerst, vormelijk en weinig gevoel voor humor.

(Au...)

Welbeck Street Car Park, Lodon by Michael Blampied

Christ Church and Upton Chapel, Lodon by P.J. Darvall


Alle foto's: The Importance of being a Modernist, Alex James Bruce.

Entre nous en het Barcelona-effect

20 september 2015
Er zijn dagen dat een wandeling door het centrum van Amsterdam een hindernisloop is. Dan moet je laveren tussen als bajonetten uitstekende selfy sticks van giechelende Aziaten, alleen in hun cityguide kijkende Amerikanen en breedbuikige, luide Britten. Van die jonge Engelsen (ook Italianen overigens) die alleen maar in de hoofdstad zijn om een bezoek te brengen aan (alle) coffeeshops om zich knetter-stoned te blowen. Of in het kader van hun bachelor party het red light district onveilig maken. Om nog maar te zwijgen over de altijd het verkeer versperrende bierfietsen en voor-het-eerste-op-de-(huur)fiets-zittende en levensgevaarlijke situaties veroorzakende andere buitenlanders.
Nog zo iets: een plofkip heeft meer ruimte in zijn hok, dan reizigers in de trams die het Museum-district aandoen.

Amsterdam tourist guide: How to avoid the other tourists (een gotspe?)

Ik woon nu bijna twee jaar (weer) in Amsterdam en het bevalt prima. Maar dat kan niet voor iedereen worden gezegd: er wordt onder Amsterdammers heel wat afgeklaagd. En dan niet 'alleen' over de toeristen die onze hoofdstad verblijden met een bezoek (van zo'n 11 miljoen in 2005 naar 16,3 miljoen vorig jaar). Ook over de 'festivallisering' van de stad (zo'n 350 festivals dit jaar).
Volgens een groeiende minderheid van Mokummers mag de hoofdstad geen pretpark worden. (Lees hier de column van Youp over dit onderwerp in het NCR ).

Twintig passen van mijn huis....

Het massatoerisme mag dan (net als in Barcelona) als een 'hel' worden ervaren, het is wel een begrensde hel*. Verder blijkt dat het ook een typisch Amsterdams probleem is. "In Rotterdam wordt iedere toerist meteen ereburger gemaakt. 'Voller, leuker, drukker, beter' kopte de Rotterdamse krant De Havenloods onlangs boven een bericht dat signaleert dat ook daar het toerisme groeit. En tenslotte, de 'bijdehante' Amsterdammers oogsten wat ze zelf hebben gezaaid: de 'tolerante' reputatie dat in Amsterdam alles mag wat elders is verboden".

Verboden de eendjes te voeren...

Maar woon je in het Centrum, dan kan ik mij voorstellen dat het allemaal wel eens (wat) teveel wordt....


-X-

Wat vindt jij? Is Amsterdam te druk?

The 500 hidden secrets. (misschien iets voor de Amsterdammers zelf...)


PS: Toeristen besteden een kleine 6 miljard euro in Amsterdam en meer dan 100.000 mensen verdienen hun brood in de sector.


 * Van het Centraal Station, naar het Damrak, Wallen, Dam, Kalver- en Leidsestraat via het Vondelpark naar het Rijksmuseum. Met uitlopers naar attracties als het Anne Frankhuis en de Heineken Experience.

Bronnen: Elsevier, NRC. Foto's: roomservice13.nl (local Goods Store)

Salon Residence: het tweede bedrijf

12 september 2015
Gisteren zag je het eerste deel van de voorstelling: vandaag gaat het doek weer op voor de volgende scene. Hier komt het tweede bedrijf van woontheater Salon Residence.
Het spektakel begint al net zo kleurrijk als vóór de pauze. Een meterslange stoffengalerij gestyled door Kamer 465. In het volgende decor zien wij de studeerkamer van Hip Studio, rijk gedecoreerd met o.a. een prachtige vloerkleed en keramiek van Porcelanosa. Maar de hoofdrol is hier weggelegd voor het muur vullend bloemwerk van Menno Kroon.
Dompel je onder in de wereld van de verleiding. Bekijk en bewonder alle kleuren, structuren en texturen.

De stoffengallerij

Hip Studio

(2 x) Hip Studio met groen-decoratie van Menno Kroon

Kunstwerken van Mart Visser bij Marcel Wolterinck
FabriekNL
Galerie Kunstbroeders

Jan en Monique des Bouvrie

Na een première (dit was de eerste editie van Salon Residence) volgt altijd een review van een (messcherpe) recensent. Van mijn kant echter niets dan lof. Een overzichtelijk evenement in een prachtige setting (Singer Museum Laren), met zeer diverse en inspirerende ruimten ontworpen door de crème de la crème van de Vaderlandse interior-designers.
Een waar woontheater!


-X-


Bij een eventuele volgende editie zit ik graag eerste rij...

Rademakers Galerie met (o.a.) werk van fotograaf Hendrik Kerstens

Alle foto's: www.agreylady.nl

Salon Residence: een sterk staaltje woontheater

11 september 2015
‘Zodra je het Singer Museum binnenkomt, stap je in een betoverende wereld waarbij alle zintuigen worden geprikkeld', zegt hoofdredacteur Miluska van 't Lam in een interview over het door woonmagazine Residence georganiseerde interieur-event Salon Residence.

Roelfien Vos

Ik kan dat alleen maar beamen. Onmiddellijk na binnenkomst wordt je opgenomen in een kakelbont woon-theater. Denk Vaudeville, Moulin Rouge, Gauguin, pluche en fluweel, goud(verguld), pauwen(veren), rood en bordeaux, maar ook turquoise en groen, patronen en texturen, bloemen en jungle. Et voilà. Maak kennis met de eerste editie van Salon Residence!

Niet alle decorateurs en ontwerpers gaan all the way: er zijn ook (meer) ingetogen interieurs. En veel grote namen: Jan en Monique des Bouvrie, Marcel Wolterinck, Edward van Vliet, Menno Kroon en Karin Meyn. Maar ook de nieuwe generatie is present, zoals Thijs Murré, Framework Architects en Eveline Interieur.

Karin Meyn by Studio Piet Boon

De vraag is: where to start? Ik heb enorm veel foto's gemaakt en dat viel nog niet mee. Sommige interieurs waren erg sfeervol maar donker, alle ruimten hadden 'lastig' licht en irritant in de weg lopende bezoekers (:-). Gelukkig word ik op geen enkele manier gehinderd door enige kennis van zaken qua fotografie, dus ik heb er lustig op los gekiekt. Laat ik gewoon beginnen bij het begin.
Bekijk de plaatjes en geniet. Dan doe ik er (zoveel mogelijk) het zwijgen toe....

Iconengalerij

Karin Meyn by Studio Piet Boon

Eveline Interieur


(2 x) Framework Studio

(2 x) Decoration Empire

Mooi. hé!
En dan ben ik nog niet eens halverwege. Maar het is genoeg voor vandaag. Ik wil je absoluut niet overvoeren met een overdosis zinnenprikkeling.
Ik stel voor dat je zelf gaat kijken. Dat kan (nog) tot en met zondag. (Klik hier voor kaarten). En mocht dat om de een of andere reden niet lukken, dan krijg je zaterdag of zondag van mij het tweede deel. Dán met inspirerende interieurs van bijvoorbeeld Hip Studio (met creatief bloemwerk van Menno Kroon) en het echtpaar Des Bouvrie. En (nog meer) prachtige kunst....


(2 x) Roelfien Vos


Fijne dag!


-X-


Alle foto's: www.agreylady.nl

Street Art in New York

3 september 2015
Ontelbare Street Art-ige uitingen in New York. Waar je ook loopt metershoge en/of meterslange afbeeldingen. Zoveel zelfs dat het ondoenlijk bleek alles te fotograferen. Ik was immers in gezelschap en in het programma was geen ruimte voor een Street Art-safari.
Maar door die hoeveelheid ga je je afvragen in hoeverre hier (nog) sprake is van illegale praktijken?
 
Ho, ho, wacht even. Niet zo snel.




Street Art: graffiti, vandalisme of publieke kunst?
Het begon allemaal in de zestiger jaren: jongeren(-bendes) die met graffiti hun territoriale grenzen gingen markeren. "Dit is onze straat, onze buurt, onze playground, dus: stay out!". Ook bevatte de boodschappen vaak 'politieke' standpunten. De onvrede met de heersende moraal en de gevestigde orde werd aan de kaak gesteld.
Volgens diezelfde gevestigde orde (stadsbestuurders én huizenbezitters) een onwenselijke situatie, waardoor graffiti al snel als vandalisme werd betiteld.



Maar ondanks, of misschien wel dankzij het illegale karakter van graffiti won het aan populariteit onder jongeren en ontwikkelde het zich van een slordig aangebrachte naam van een gang ergens op een muur van een grauw viaduct tot een heuse kunstvorm.

Uiteindelijk gingen ook de bestuurders van de steden zich realiseren dat de uit de graffiti ontstane Street Art niet meer weg te denken was uit het straatbeeld en beseften zij dat de muurschilderingen ook bewoners kon binden aan hun buurt. Steeds vaker werden kale muren ter beschikking gesteld om bewerkt te worden door de kunstenaars.




Street Art ingezet als verfraaiing van (tijdelijke) afzettingen, als reclame-uitingen en als politiek statement. Of als In Memoriam: in de Malcolm X Avenue (om de hoek bij ons Airbnb appartement) een kunstwerk over de strijd van deze burgerrechtenactivist.


 
Of als souvenir. Kijk maar....





-X-


Of is dit dan weer graffiti?
En ja, ik weet het: tourist crap, maar ik kon de verleiding niet weerstaan...



Meer bekijken? Street Art Utopia

Auto Post Signature

Auto Post  Signature