Het Allard Pierson Museum: Van Nijl tot Amstel

Dinsdag 15 september is het zover: dan is de vier jaar durende verbouwing afgerond en kunnen bezoekers de veelheid aan universiteitscollecties van het Allard Pierson in Amsterdam komen bewonderen. Een museum voor jan en alleman: niks niet hooggeleerd en elitair, wel leergierig en met diepgang. In 'Van Nijl tot Amstel' gaat het van de prehistorie en de antieke beschavingen rond de Middellandse Zee tot het stedelijk culturele leven van Amsterdam vanaf de 'Gouden' tot en met de 19e eeuw.

Stap met mij in de tijdmachine en we overbruggen zo'n 10.000 jaar cultuurgeschiedenis. We gaan op en neer en heen en weer...

1. Beschilderd mummiemasker, Midden-Egypte, ca. 2de eeuw v. Chr. 2. Allard Pierson. 3. Fragment van een fries.

Er gebeurt veel in het Allard Pierson en dan doel ik niet alleen op alle commotie die een ingrijpende renovatie met zich meebrengt. Zeker als je weet dat het museum en kennisinstituut (met onderzoek- en collegezaal) voor de erfgoedcollecties van de Universiteit van Amsterdam (UvA) onderwijl gewoon geopend was (behalve tijdens de lockdown). Of eigenlijk: wel móest zijn, want de collectie - ooit aangelegd voor wetenschappelijk onderwijs - heeft ook een onderzoeksfunctie. Directeur Wim Hupperetz verzuchtte verleden jaar in een interview met De Groene: Allard Pierson is "een huis met stukken die eigendom zijn van de UvA en die je wilt tonen aan een publiek, maar tegelijkertijd beschikbaar moet houden voor de wetenschap."
We begrijpen het: een lastige klus.

Het lange, smalle stadspaleis aan de Oude Turfmarkt, parallel aan het Rokin - dus hartje Amsterdam - werd in 1869 met een nieuwe, neoclassicistische voorgevel in gebruik genomen door De Nederlandsche Bank en daarvan zijn nog allerhande sporen terug te vinden. Maar sinds 1976 biedt het gebouw onderdak aan het Allard Pierson en weer later werd het ook huis van de Bijzondere Collecties van de UvA. Van binnen een wirwar aan kruip-door-sluip-door zalen en trappetje op, trappetje af. Maak daar maar eens een samenhangend geheel van.

ratjetoe

Een museum met een ratjetoe aan collecties. Van oorsprong gespecialiseerd in archeologische vondsten uit alle windstreken (nou ja, veel windstreken en zonder laatdunkend te willen doen): oude, soms gebroken en gerestaureerde potten en schalen; amuletten; mummies; veel marmeren beelden (die vaak, toch cruciale lichaamsdelen missen) en zo'n 300 gipsen afgietsels van originelen uit de klassieke oudheid. Maar door de samenvoeging op 1 januari 2019 met de Bijzondere Collecties, zijnde de verzameling van de universiteitsbibliotheek van de UvA - dus allemaal werken op papier - weer veel breder dan dat.

Het museum is (o.a.) eigenaar van het originele manuscript van de Max Havelaar van Eduard Douwes Dekker; een of meerdere (daar wil ik vanaf wezen) atlassen van meester-kaartenmaker Blaeu; een album amicorum van een hotemetoot van de WIC; prachtige botanische prenten van wetenschapper-kunstenaar Maria Sibylla Merian; een uitgebreide verzameling theater-memorabilia.
Daarnaast ook het nog 'levende archief' van schrijver Arnon Grunberg en boekontwerper Irma Boom - en sinds augustus dit jaar - 8.000 (Vader & Zoon) striptekeningen van Peter van Straaten. Ook heeft het academische instituut een grote video- en muziekcollectie. En zo kan ik nog wel een uurtje doorgaan: you get my drift...!

4. en 5. Impressies van het gebouw. 6. Jan Veth, Portret van (naamgever en hoogleraar) Allard Pierson, 1889. 7. (Dit is echt) Cleopatra, gipsen kopie naar marmeren origineel uit ca. 45-30 v. Chr. 8. Geen kitsch: zo gekleurd stonden de beelden er op in hun eigen tijd. 9. Reliëf van koopvaardijschepen, marmer, Romeins, 3de eeuw na Chr. 

Een van de onderdelen van 'Van Nijl tot Amstel' is een semi-permanente collectie-tentoonstelling genaamd 'Amsterdam creatieve stad'. Semi-permanent, omdat de getoonde kostbare en kwetsbare geschriften, kaarten en boekwerken slechts 3 à 4 maanden kunnen worden blootgesteld aan licht en lucht. Vandaar ook dat het in de drie achtereenvolgende zalen in het souterrain van het stadspaleis zo stemmig donker is.

tastbare bewijzen uit het verleden van wat er in het heden toe doet...

Wat je er te zien krijgt? Een caleidoscopische en dynamische expositie (volgens het museum) die voortdurend in beweging is. "Drie keer per jaar komen nieuwe verhalen aan bod." Op dit moment is dat bijvoorbeeld de nagelaten geschriften van filosoof Baruch Spinoza, die al in het midden van de 17e eeuw de vrijheid van meningsuiting verkondigde; (stads- en lands-)kaarten uit dezelfde tijd, die "de zelfbewustheid en trots van Amsterdam in beeld brengen"; diverse stukken over de rol van vrouwen in de wetenschap door de eeuwen heen; allerlei interessants over de boekdrukkunst, met speciale aandacht voor Hebreeuwse letters.
En het gaat zo maar door tot aan Jan Klaassen en Katrijn. In een van de (sterk spiegelende) vitrines staan en hangen de poppenkastpoppen van de - uit de Jordaan afkomstige Janus Cabalt, die in 1893 een vergunning kreeg om op de Dam zijn karakters tot leven te wekken.
Je zou zeggen een soepzooitje aan allerlei, toch weet men al deze vertellingen aaneen te smeden. Er zit wel degelijk chronologie, dus logica in de vertoning.

Op de 1e etage begint het alleroudste deel van onze tijdreis, namelijk zo'n 10.000 jaar geleden toen de toen levende jagers-verzamelaars besloten hun nomadische leven op te geven en zij zich permanent gingen vestigen om boer te worden. In de geschiedenis van de mensheid een zeer ingrijpende gebeurtenis met verregaande consequenties (dat zo mooi wordt beschreven in Rutger Bregmans 'De meeste mensen deugen', maar dat terzijde).

10. Het 'tweeslachtige' wezen Hermaphroditos, marmer, ca. 100-50 v. Chr. 11. Flesje met de dubbele kop van Janus, glas, Romeins, ca. 300 na Chr. 12. Fortuna, marmer, Italië, ca. 35-50 na Chr. 13. Sluitplaat voor een grafnis, kalksteen, 135-150 na Chr. 14. Oud Romeins glaswerk.

Elke zaal behandelt een bepaald tijdvak en daarbinnen is voor thema’s gekozen. Ik noem macht, dagelijks leven, eten en drinken, vermaak, dood en religie etc. Veel leeswerk, maar dat is onvermijdelijk bij een dergelijke vertoning. En hé! Je hoeft ook niet alles te lezen: gewoon kijken mag ook.

Archeologie is niet per se my cup of tea, maar ik verbaas mij er telkens weer over hoe 'modern' kunstzinnige en/of ambachtelijke uitingen uit de oudheid soms aandoen. Heel gestileerd en ontdaan van alle opsmuk (zie bijvoorbeeld foto 19).

Hoe dan ook: de langlopende expositie 'Van Nijl tot Amstel' biedt voor ieder wat wils.

-X-


Je kunt het Allard Pierson (vanaf dinsdag 15 september) spontaan én op afspraak bezoeken, maar kijk sowieso eerst op de website voor bezoekersinformatie.

15. Mozaïek van een schaap, steen, Syrië, ca. 475 na Chr. 16. Zaaloverzicht. 17. De jacht, terracotta, Melos (Griekenland), ca. 460 v. Chr. 18. Votief, geschenk aan een godheid (vaak een afbeelding van een ziek lichaamsdeel), in dit geval van een phallus, aardewerk, ca. 250 v. Chr. 19. Twee 'idolen' (of vruchtbaarheidsbeeldjes), marmer, Griekenland, 3000-2000 v. Chr. 20. Een knappe, doch ietwat gemankeerde jongeling in de hal van het museum. 

Tekst en (iPhone)foto's: @MiriamvanderMeer | www.agreylady.nl
Een van de bronnen (en lees verder voor verdieping): De Groene.

'PANdemIC - Picture it' in Museum Hilversum: de (on)werkelijke actualiteit

Panic, pandemic. De coronacrisis heeft onze samenleving - de hele wereld - radicaal op zijn kop gezet en dat gaat jou en mij, en niemand niet in de kouwe kleren zitten. In Museum Hilversum is dat heel mooi in beeld gebracht met de expositie 'PANdemIC! - Picture it'. Meer dan 160 beelden van vooral amateurs en een paar professionele topfotografen. De foto's tonen de weerslag van de ongrijpbare virusziekte Covid-19 op ons doodgewone bestaan.
Van de week trok ik langs een vertoning met alledaagse scènes van het nieuwe normaal of - volgens het museum: "de meest bijzondere, herkenbare en emotionele momenten van deze levensveranderende crisis."

Ik neem je - uiteraard virtueel - bij de hand en leid je rond. Ga je mee?

1. Foto van @Michos Koolen. 2. Zaaloverzicht. 3. Still uit de video met gefilmde portretten van @Jiri Büller.

Ik weet niet hoe het jou vergaat, maar ik heb het er knap moeilijk mee. De hele Covid-19-situatie laat mijn gemoed niet onberoerd en somberheid ligt dan ook op de loer*. Want ik mis het spontane en onbezorgde. Waar doe je goed aan? Wat is wijs? Alle vanzelfsprekendheden staan op losse schroeven. Waar vind je nog houvast? De regels en voorschriften zijn soms | vaak | meestal onduidelijk of inconsequent en daardoor betwistbaar en dat gebeurt dan ook volop: velen achten zichzelf deskundig.
En nee, ik heb geen klachten. Geen van mijn familieleden of vrienden zijn door de ziekte getroffen en dus hebt ik ook geen enkele dode te betreuren. Niemand van mijn dierbaren is door de crisis brodeloos (even afkloppen!). Dus hé? Ik zeg regelmatig tegen mezelf: "hou eens op met dat gepiep en count your blessings."
Herkenbaar?
* eeuwig student aan de levensschool...

alle zeilen bijzetten

Wat te doen? Gelukkig kunnen we ons voor tips & tricks wenden tot een heus geluksinstituut, namelijk die van de Erasmus Universiteit Rotterdam*. Om weerstand te bieden aan de stress, is het raadzaam om niet elk uur naar het nieuws te luisteren en pushberichten uit te schakelen. Nog een belangrijke: blijf sociaal actief, zo nodig via internet en telefoon (lees alsnog al mijn niet eerder gelezen blogposts :-), breng routine in je dag met behulp van een dagplanning en beweeg dagelijks. Bewegen is goed voor zowel de lichamelijke als geestelijke gezondheid en tot zover de goede raad.

*Erasmus Happiness Economics Research Organization

Bewegen? Ik ben a-sportief (ik haat sporten), dus dat wordt lastig. Ik loop wel veel, zeker ook bij mijn wekelijkse uitjes naar de diverse musea in den lande (momenteel maar even niet over de grens). Zo bezocht ik van de week Museum Hilversum, een museum gespecialiseerd in 'mediakunst' (en dat is in de praktijk vooral fotografie), alwaar de zomertentoonstelling ‘Pandemic – Picture It’ te zien is. Met de presentatie wil het museum, in samenwerking met sociaal platform Care4Corona het onderwerp corona vanuit een ander perspectief laten zien.

4. Pauli Gerritsen. 5. Piet van der Meer. 6. Hans Oostrum. 7. @Ilvy Njiokiktjien: run op de coffeeshops, Utrecht. 8. Ruth Janssen. 9. Zaaloverzicht.

Bij bestudering van de website van Care4Corona* blijkt dat jij en ik daar ook heel goed terecht hadden gekund (en nog steeds kunnen!) voor raad & daad in barre tijden. Zo lees ik: "veel mensen hebben in deze ingrijpende coronaperiode ook behoefte aan perspectief, hoop en steun. We geven informatie, tips en experts beantwoorden vragen. Daarmee willen we helpen om zo positief, mentaal en fysiek fit mogelijk te blijven om samen door de coronacrisis heen te komen" en tot zover de quote.
Ik maak hier geen reclame: naar eigen zeggen is het sociale forum volstrekt belangeloos. "Het enige wat we willen bereiken is zo veel mogelijk mensen zo goed mogelijk door de Coronacrisis heen helpen" aldus initiatiefnemer Ronald van der Mark.
* deze 'SMS-taal' wordt soundspelling genoemd: g1, 4het leven, suc6, dr8888, pr8ig etc.

fotowedstrijd

"Het is een periode die we nooit meer zullen vergeten en die we in beeld willen vastleggen. Intense en verdrietige beelden, ontroerende en hartverwarmende beelden, mooie en vreemde beelden: deze periode laat veel emoties en gevoelens zien."

En ik kan je vertellen dat er ook hele grappige foto's te vinden zijn in de selectie die de vakkundige jury* heeft gemaakt van alle 2.700 inzendingen en waarvan nu dus een deel te zien is in Museum Hilversum. (Naast de kiekjes, snap shots en plaatjes is er op elke etage ook een video te zien). 

*Merel Bem, fotografiecriticus en schrijver; de fotografen Koos Breukel, Ilvy Njiokiktjien en William Rutten en curator en conservator fotografie van het Rijksmuseum Hans Rooseboom.

Care4Corona deed namelijk in april jl. een oproep aan Nederland om foto's in te sturen met het onderwerp 'corona'. "De drie deelnemers die volgens de jury de beste, mooiste of meest ontroerende foto’s hebben ingezonden ontvangen geldprijzen. Daarnaast kan het publiek - de bezoekers van de tentoonstelling 'Pandemic!' in Museum Hilversum - een vierde winnaar aanwijzen door te stemmen op hun favoriete foto.

10. Nadine Siddré. 11. Anna Eijsbouts-Rinsema ("meer dan 1/3 van onze bewoners overleefde het niet'). 12. @Remco Koers. 13. @Pim Ras (Zwemster Jacyntha Plat traint in zwembadje in de tuin). 14. Een van de winnaars: Ingeborg Emmerzael. 15. José Domburg. 

En op zondag 30 augustus was het zover. De dag waarop de vier winnaars bekend werden gemaakt én er een fotoboek werd gepresenteerd met de beelden uit de tentoonstelling. Foto's die weinig of geen commentaar* behoeven: ze zijn exemplarisch voor de surrealistische tijd waarin we leven en spreken voor zich. Boekdelen....

* dus bij de hier getoonde foto's slechts waar nodig uitleg.

"Ik heb vanavond geen gemakkelijke boodschap voor u"

'Pandemic! - Picture it' in Museum Hilversum is nog te zien tot en met 20 september. Je kunt je van te voren aanmelden voor een bezoek, maar spontaan binnenlopen kan ook. Kijk in ieder geval even op de website voor bezoekersinformatie.


-X-


Hoe sla jij je door het nieuwe normaal?

16. @Marcel Molle (actiegroep 'Viruswaanzin' demonstreert op het Malieveld). 17. en 18. @Martijn van de Griendt. 19. Uw coronavrije rondleider.... 

Tekst en alle (iPhone)foto's: @MiriamvanderMeer | www.agreylady.nl (tenzij anders vermeld: zie bijschriften).

'On the Move': kinetische kunst in het Gorcums Museum

Kinetische kunst kun je omschrijven als werk waarbij beweging de essentie is. Soms is die actie suggestief, vaker is het échte opschudding: dan draait, wenkt, trilt, kantelt, schuift, wiebelt, flitst en/of pulseert het artistieke werkstuk. Hortend en stotend en dikwijls met geluid, soms zelfs oorverdovend.
In het Gorcums Museum is het een al beweging in een tentoonstelling die de naam 'On the Move' meekreeg. Afgelopen week reisde ik af naar het Zuid-Hollandse vestingstadje en stak mijn licht op al kijkende naar bewegende beelden van tweeëntwintig kunstenaars.
Benieuwd? Kijk en lees dan verder...

1. Cas Beijers, A one minute square in 12 hours, 2019. Foto via Gorcums Museum. 2. Nico Parlevliet, Tuning, 2010. 3. Zoro Feigl, Lunar, 2018.

Go-rin-chem of Gorcum, wat is het nou? Over de herkomst van de naam van het uit de Middeleeuwen stammende vestingstadje is men het (nog) niet eens, wel hoe je het uit dient te spreken en dat is gewoon Gorcum. Mooi, dan is dát uit de wereld.

Afgelopen week meldde ik mij bij de entree van het imposante neo-classicistische, voormalige stadhuis op de Grote Markt alwaar het Gorcums Museum sinds 1995 is gevestigd. Op die bewuste, snikhete dinsdag zaten de terrassen op het marktplein vol: ik verkoos de koelte in het kunstpaleis en trof er zo'n typisch, ietwat gezapig stadsmuseum. Een 'schatkamer' met kunstwerken en voorwerpen die vertellen wat er zich door de eeuwen heen in die betreffende gemeenschap heeft afgespeeld en in dit geval dus over Gorcum. Het museum toont een greep uit hun - naar eigen zeggen - "illustere verleden, met kunst uit verleden en heden én voorwerpen uit de stadsgeschiedenis."

Want heb jij wel eens gehoord van de Martelaren van Gorcum? Ik - toch Rooms-Katholiek opgevoed - niet. Blijkbaar waren er tijdens de Reformatie in de 16e eeuw negentien plaatselijke geestelijken die niet van plan waren hun hoofd te buigen voor de (in hun ogen) wilde horden, zijnde de Protestantse watergeuzen. Het liep slecht met ze af: ze werden allemaal gevangen genomen, gefolterd, in juli 1572 bij Den Briel opgehangen en vervolgens werden hun lichamen ook nog eens verminkt. Dat waren nog eens bloederige tijden.

Voor hun getoonde standvastigheid werden ze wel postuum beloond: in de negentiende eeuw werden zij door de toenmalige Paus heilig verklaard. In het Gorcums Museum zie je een kleine expositie over de lotgevallen van deze onwankelbare stadsgenoten.

on the move

Goed. Ik ben hier voor 'On the Move'. En ik zeg het maar alvast: het is een kleine, maar fijne tentoonstelling. Zeker de moeite waard voor hen die wel van wat actie en dynamiek in de kunsten houden. En het is allemaal hedendaags: de twee oudste 'geknutselde' sculpturen dateren van 1977 en zijn van de hand van Gerrit van Bakel (1943-1984). Met uitzondering van de Duitser Günter Haese (1924-2016) zijn alle deelnemers Nederlandse kunstenaars. Of zijn het wetenschappers? Uitvinders?

4. Henk Stallinga, Fanscreen, 2016-2018. 5. Martens & Visser, ECHO mirrors, 2019. 6. Gerrit van Bakel, Dag- en nachtmachine, 1977. 7. Nico Parlevliet, Swinging Scallops, 2015. 

We beginnen met 'een stukje' theorie. Kunst wordt kinetisch genoemd als er beweging in het kunstwerk óf in het hoofd van de toeschouwer wordt gebracht. In eerste instantie maakten de pioniers van deze kunstvorm namelijk objecten die helemaal niet bewogen, maar waar de positie van de kijker er voor zorgt dat het beeld voortdurend verandert. De toeschouwer krijgt daarbij de illusie van beweging en die stroming heeft later de naam optical art, dus op-art gekregen. Goede voorbeelden daarvan zijn de kunstwerken van Victor Vasarely en Bridget Riley

optisch bedrog met bedoelde bijwerkingen

Hoewel kunstenaars door de eeuwen heen het effect van beweging wilden verbeelden, is het Marcel Duchamp die in 1913 het eerste, écht mobiele werk creëerde. Hij maakte 'Roue de Bicyclette': een fietswiel met de as en voorvork gemonteerd op een houten kruk. Draaibaar en daarmee was de kinetische kunst geboren.
De beweging wordt altijd in gang gezet door natuurkracht, zoals lucht/wind of water, door mechaniek, bijvoorbeeld een motortje, magneten óf middels het edele handwerk. Voetenwerk. Mensenwerk. Tegenwoordig kan de overbrenging ook in gang gezet worden door digitale techniek, dus computergestuurd. Ook kennen we sound art waarbij sprake is van klankopwekking. Tenslotte kan ook video art gerekend worden tot de kinetische kunst.  

Na Duchamp kwam Alexander Calder die rond 1930 zijn, door luchtcirculatie bewegende werken 'mobiles' noemde. "Een mobile is een vrijhangend, uitgebalanceerd, ogenschijnlijk niet aan de wetten van de zwaartekracht onderworpen object, waarbij wind, zelfs al een lichte luchtstroom, een beweging veroorzaakt", aldus de online encyclopedie. En iedereen kent ze.

bouwmarkt- en schroothoop kunst

Grote bekendheid kreeg Jean Tinguely en voor mijn persoon de eerste kennismaking met het fenomeen kinetische kunst. En wat voor een! Mijn enthousiasme werd gewekt in de expositie 'Machinespektakel' in het najaar van 2016 in het Stedelijk Museum Amsterdam en sindsdien ben ik om. (Uiteraard maakte ik over mijn belevenis een blogpost).

8. Job Koelewijn, (still uit) Sur Place, 2003. 9. Piet Goede, Zonder titel, ongedateerd. 10. Marco van Trigt, Black Wave, 2020. 11. Henk Stallinga, Dark Hearted, 2017. 

In het Gorcums Museum zie je sinds 2 juni een mooie selectie bewegende beelden. Van alles wat: zacht ruisende machinerieën, 'psychedelische' sculpturen, nauwelijks met het oog waarneembare actie, licht- of (soms kneiterharde) geluidseffecten, grappige of diepzinnige vondsten, bekijkenswaardige video's. 

bewegingsleer  

Soms dus heel subtiel, zoals het apparaat 'Dag- en nachtmachine' (1977) van de al eerder genoemde Gerrit van Bakel (foto 6). De energie die zijn machine in beweging zet ontstaat door uitzetting en inkrimping door het verschil in temperatuur tussen dag en nacht en daardoor is de verandering slechts enkele millimeters.
Nee, dan het grove geweld en de brute kracht van Merel Holleboom die - letterlijk en figuurlijk - met haar vuist op tafel slaat. Het mechanisme van 'Het moment van Genoeg' (2012) is expres uitgezet - je kunt de werking zien op een video - want de vaart waarmee de knuist op tafel belandt zou tot ongelukken kunnen leiden. Daarnaast oorverdovend en daardoor heel symbolisch (foto 12).
Fijn (goed) dat er ook een aantal kunstwerken van vrouwen te zien zijn.

is het kunst of techniek?

Grappig en goed gevonden is 'A one minute square in 12 hours' (2019). De vier klokken zijn zo afgesteld dat er slechts twee keer per etmaal een door de wijzers gevormd perfect vierkant verschijnt en slechts één minuut durend, want dan tikken de klokken weer door. Volgens kunstenaar Cas Beijers "een minuut van perfectie" (en zie 1e foto).
Daarentegen is de kunst van Bart Jansen controversieel. Tenminste? Not to my taste, maar dat moet iedereen natuurlijk voor zichzelf weten. Jansen is bekend geworden omdat hij van zijn overleden kat (genaamd Orville) een drone bouwde. Samen met technicus Arjen Beltman heeft hij inmiddels een geprepareerde (dus opgezette) struisvogel, ratten en een haai omgevormd tot vliegende objecten (zie foto's 13 en 14). Tja...?

Op een andere manier fascinerend is de video 'Sur Place' (2003) van Job Koelewijn (8). "We zien een wielrenner die stilstaand op zijn fiets (het is meer 'balancerend') tijd en beweging lijkt te bevriezen", aldus de zaaltekst.

 

12. Merel Holleboom, Het moment van Genoeg, 2018. 13. Bart Jansen: Still uit de video over 'De Orvillecopter' en 14. Bart Jansen, Proctorcopter (een 'vliegende' rat). 15. Peter Bergenhenegouwen, Schuivend perspectief, 2011.

Tot zover de kunst met een eigen wil in 'On the Move'.
Goed om te weten is dat je in sommige gevallen het mechanisme zelf mag bedienen (neem dan wel een handschoentje mee bij de balie).


-X-


De tentoonstelling in het Gorcums Museum is te zien t/m 22 november. Kijk voor je op pad gaat eerst even op de website voor bezoekersinformatie. Zo hoef je in dit museum geen tijdslot te reserveren (dus spontaan binnenlopen kan), maar hebben ze wel beperkte openingstijden (momenteel van 13.00 tot 17.00 uur).

16. Nico Parlevliet, Drie Gratiën op zonne-energie, 2020. 17. In de entree van het museum: Merel Holleboom, Low Level Jet, 2012. 

Tekst en alle (iPhone)foto's @MiriamvanderMeer | www.agreylady.nl, behalve foto 1.