Ulay in het Stedelijk Museum: 'Ulay Was Here'

In het Stedelijk Museum zie je momenteel de eenmanstentoonstelling 'Ulay Was Here': een (soort van) chronologisch overzicht van het werk van de 2 maart jl. overleden kunstenaar Frank Uwe Laysiepen, aka* Ulay. De artiest is vooral bekend geworden als amoureuze -, maar vooral ook kunstzinnige wederhelft van Marina Abramović en in de jaren dat zij samen het bed deelden (en dat was zo'n 12 jaar) deed het setje vooral aan Performance- en Body Art. En dan niet voor de 'faint hearted'. Het waren heftige vertoningen, vaak met hun lichaam als medium.

(*also known as).

Enigszins sceptisch - ik ben niet zo van deze, soms/vaak/meestal controversiële kunstvorm - meldde ik mij verleden week bij het Amsterdamse gemeentelijke museum voor hedendaagse kunst en design, want daar moest ik natuurlijk het mijne van weten.

En, wat denk je...? Beviel het?

1. Ulay, AAA AAA, 1978. Met dank aan ULAY Foundation en Marina Abramović Archives. 2. en 3. impressies. 

De samenwerking tussen de uit Duitsland afkomstige Ulay (1943- 2020) en zijn Servische verloofde Marina Abramović (1946) vond plaats in de zeventiger en tachtiger jaren van het toen nogal roerige Amsterdam. Het was een intense, symbiotische relatie, hetgeen ook mag blijken uit de zeer fysieke en psychologische getinte performances die zij samen maakten. Met hun kunstzinnige optredens - ongekend in die tijd - schreef het stelletje kunstgeschiedenis.

doe maar gewoon

Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik eigenlijk nooit zo'n fan ben geweest van Performance- en/of Body Art. Mij te wazig. Of pretentieus. Soms zit je naar iets te kijken en vraag je je af wat er eigenlijk gebeurt en wat de kunstenaar in hemelsnaam voor ogen had bij het bedenken van zulke streken. Té excentriek voor een meisje dat is opgevoed met "doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg". Vandaar ook dat die 'modernistische fratsen' toentertijd volkomen aan mij voorbij zijn gegaan. Daar had ik absoluut geen interesse in. Inmiddels ben ik deze 'lichamelijke' kunstvorm toch wel iets meer gaan waarderen en dan vooral die van dit turbulente paar. Vooral intrigerend.

Art Vital

In 'Ulay Was Here' zie je video's van enkele van die spraakmakende uitvoeringen. Wat te denken van 'Breathing in/Breating out': de video van deze presentatie zag ik al eerder in Museum Kranenburgh in de expo 'Lucht'. "Marina Abramović en Ulay drukken hun monden stevig tegen elkaar terwijl hun neuzen dichtgestopt zijn met sigarettenfilters. Ulay ademt door zijn mond lucht uit in Marina’s mond. De kooldioxide die vrijkomt wordt door Marina geïnhaleerd en opnieuw uitgeblazen in de mond van Ulay. Deze handeling wordt herhaald totdat beide kunstenaars bijna bezwijken door het gebrek aan zuurstof" (en dat is na zo'n 19 minuten).

Of de video 'Rest Energy', waarin te zien is hoe beide daredevils een strakgespannen pijl-en-boog vasthouden, waarbij de pijl gericht is op Marina's hart. En dat dan vier minuten en vier seconden: gevalletje linke soep.

Het schouwspel 'Relation in Time' is wat minder zenuwslopend, maar wel vermoeiend: het paar zit rug aan rug, met hun beider paardenstaarten (dus hun haar) aan elkaar vastgemaakt. Zonder zich te bewegen houden zij deze houding zo'n 17 uur vol (zie foto 12).

4. en 7. 'Soliloque', uit de serie 'Renais sense', 1974. 5. Zelfportret, 1970. 6. Uit de serie 'Renais sense', 'Aphorisme', 1972. 8. 'Anagrammatic Body Aphorisme (Ich bin Ich), één van drie, 1974. 9. 'Dutch TV - 24 hours', 1974.

Tien jaar geleden baarde het illustere koppel - 22 jaar na hun breuk - nog één keer opzien. Abramović 'performde' live haar kunstproject 'The Artist is Present' (2010) in het MoMa in New York - waarin zij gedurende bijna drie maanden, en dat dan 8 uur per dag, plaats nam op een stoel achter een tafel. Bezoekers konden één voor één aanschuiven en de kunstenaar in de ogen kijken, net zolang als ze zelf wilden. Al op de eerste dag dook geheel onverwachts Ulay op. Het verschijnen van haar voormalige geliefde en partner in (kunst)crime ontroerde niet alleen Marina Abramović: de beelden gingen de hele wereld over.

Polaroid

Hoewel het een belangrijk onderdeel is van de tentoonstelling, draait het zeker niet alleen om de markante samenwerking tussen deze twee moeilijk te plaatsen kunstenaars. Ulay heeft ook een eigen kunstzinnige loopbaan gehad, zowel vóór als ná zijn romance met Abramović en daarvan zie je in 'Ulay Was Here' allerlei voorbeelden.

Ulay kwam in 1968 naar Amsterdam (en zou er tot 2010 blijven wonen) en als adviseur/consultant voor de firma Polaroid experimenteerde hij vooral met alle mogelijkheden die het door dat bedrijf ontwikkelde instant-fototoestel bood. Direct-klaar-foto's: dat was me wat (weet ik mij nog te herinneren) en het gaf Ulay een mogelijkheid om al fotograferend thema's als identiteit, gender en (zijn) fysieke grenzen uit te beelden en vast te leggen.

Ietwat luguber vind ik 'GEN.E.T.RATION ULTIMA RATIO' uit 1972 en ik citeer hier de zaaltekst. "Op zijn arm liet hij de tekst 'Gen.E.T.Ration Ultima Ration' tatoeëren" (tot zover oké. Maar dan...). "Dit stuk huid werd vervolgens verwijderd en geconserveerd" en na te zijn ingelijst hangt het te 'pronken' in de tentoonstelling (foto 10). Het was Ulay's statement voor het zelfbeschikkingsrecht. Natuurlijk (dat begrijp ik), maar de vorm is niet-echt-dat-je-zegt mijn ding. 

P.S. Abramović was vóór hun samenwerking overigens de meest '(zelf-)destructieve' van de twee. Zij zocht constant de grenzen van haar eigen fysieke pijn op. Zo kerfde ze met een scheermesje een Jodenster in haar buik; stelde haar blote lijf ter beschikking aan haar publiek, dat met haar mocht doen wat het wilde en sloeg zichzelf met een gesel op haar rug, waarna zij met haar verwonde lijf op een blok ijs ging liggen, leer ik uit dit artikel uit 2014. En zo zijn er nog wel een paar voorbeelden. Bespeur ik hierin een voorliefde voor SM en/of zelfmutilatie?

10. 'Gen.E.T.Ration Ultimo Ratio', 1972. 11. 'Mein Abschied als einzige Person', 1974. 12. Still uit de video van de performance 'Relation in Time'. 13. 'Terra della Dea Madre', 1984.

Ander werk van Ulay in de expositie zijn S'he (1973) en 'Renais Sense' (1974): grote verzamelingen zelfreflecterende en autobiografische collages en series, die Ulay's onderzoek naar een (zelf-) geconstrueerd geslacht tonen, een 'onderzoek' dat overigens in die tijd als schandalig werden beschouwd. De direct-klaar-foto's (soms in het karakteristieke Polaroid-formaat, soms levensgroot) verbeelden thema's als Ulay's lichamelijke pijn, erotisch verlangen, crossdressing (travestie) en zijn mannelijke en vrouwelijke kant.

"Voor Ulay was identiteit geen vaststaand gegeven, maar vloeiend, gelaagd en veranderlijk. (...) In een rouwkaart neemt hij zelfs afscheid van zichzelf als een enkele persoon" (zie foto 11), aldus de zaaltekst.

Ulay overleed op 2 maart jl. in Ljubljana, Slovenië aan de gevolgen van kanker.

De tentoonstelling 'Ulay Was Here' in het Stedelijk Museum Amsterdam is te zien tot en met 18 april 2021. Tickets bestel je via deze link.

-X-

Maar er is meer te beleven in het Stedelijk. In verband met het 125-jarig bestaan programmeerde het museum 'Van Thonet tot Dutch Design', waarover ik al eerder berichtte in deze blogpost. Recent opende de expositie 'Surinaamse School, Schilderkunst van Paramaribo tot Amsterdam' en een verslag van deze presentatie hou je (Inshallah, ook wel 'Deo volente') van mij tegoed.

Fijne dag!

14. Marina Abramović/Ulay, 'Modus Vivendi', 1984. 15. 'Invisible Opponent', 2016. 16. Zaaloverzicht. 17. (zelfportret uit de serie) 'Sweet Water Salt Water', 2012.

Tekst en alle (iPhone)foto's: @miriamvandermeer | www.agreylady.nl, behalve de 1ste foto (zie bijschrift). 

William Wegman, 'Being Human' in Fotomuseum Den Haag: KUNSTFLITS

Je kunt er het jouwe van denken (zoals: "is het nog wel van deze tijd?"), al sinds de zeventiger jaren van de vorige eeuw fotografeert de Amerikaanse kunstenaar, fotograaf en kinderboekenschrijver William Wegman zijn Weimaraner honden - een van oorsprong Duits jachthondenras - in allerlei standjes en poses en dan vaak verkleed als mens. Heel herkenbaar, want allemaal 'typetjes' uit het leven gegrepen. 

Een selectie uit veertig jaar Wegmans hondenfoto's is momenteel te zien in de presentatie 'Being Human' in Fotomuseum Den Haag. Een getuigenis van de geslaagde samenwerkingen met Man Ray, Fay Ray, Batty en hun nageslacht*.

* Crooky, Chip, Bobbin, Candy, Penny, Flo en Topper.

Kom, we bezoeken vandaag een 'menselijke' hondenshow.

 

1. Casual, 2002, colour polaroid. Uitsnede. © William Wegman. Courtesy of the artist. 2. Zaaloverzicht. 3. Constructivism, 2014, pigment print. © William Wegman. Courtesy of the artist.

Ik begin met een waarschuwing (kijkwijzer!): let op, de door mij gemaakte foto's vertonen spiegelend glas! en dat gezegd hebbende start ik mijn reportage met een klein lesje. Want wetenschappelijk heet het toekennen van menselijke eigenschappen aan een niet-menselijk wezen 'antropomorfisme' en dat is een samenstelling van de Griekse woorden voor 'mens', ἄνϑρωπος / ánthrōpos en 'gedaante', μορφή / morphē (en dat citeer ik vanaf de online-encyclopedie).

Het onderwerp van zo'n projectie - zo kun je het wel noemen - kan een voorwerp zijn (bijvoorbeeld een robot), maar ook een dier. Onze eigen wensen, gedachten en motieven worden dan toegeschreven aan een object of een beest - in dit geval een hond - en dat levert humoristische, soms confronterende spiegelbeelden op. 

dieren met een gezicht

'Being Human' in het fotomuseum in Den Haag geeft een overzicht van vrijwel alle Weimaraner rashonden die William Wegman (USA, 1943) sinds 1970 achtereenvolgens heeft gehad. Het waren (en zijn) stuk voor stuk behaagzuchtige en leergierige goedzakken. Maar vergis je niet: ze zijn ook heel temperamentvol en de foto's laten dus zien hoe goed de honden van pup af aan getraind zijn, aldus Wim van Roessel, voorzitter van de Vereniging 'de Weimarse Staande Hond' in een interview in Nieuwsuur.

behaagzuchtige en leergierige goedzakken

Dat moet ook wel (dat goed africhten), want welk ander dier zou zich dat gesol laten weggevallen? Want het gehannes is gelijk ook het bezwaar bij dit genre foto's: wat vinden de dieren er zelf van? We kunnen een cavia, kat, hond of paard niet vragen naar zijn of haar mening en/of state of mind, alle goedbedoelende dierenfluisteraars ten spijt.

In het geval van Wegman's honden schijnt dat wel goed te zitten: dit type hond zou het volgens Wegman heerlijk vinden om een taak te krijgen. Ze hebben een groot poseertalent die de fotograaf ten volle benut. Ook volgens de preses van de rashondenvereniging is er geen bezwaar: "Het zijn intelligente honden die steeds geestelijk geprikkeld moeten worden."

4. Blue Monday Wednesday Friday 1, 2, & 3, 2008. 5. Yoga, 1997. 6. Courrèges (uitsnede), 1998. 7. Dog Walker, 1990, Color Polaroid. © William Wegman. Courtesy of the artist. 8. Zaaloverzicht. 

Dus hoe bezwaarlijk is het? Het vermenselijkte dier heeft een lange geschiedenis in de kunst, zo ook in de fotografie. En wat te denken van de immense populariteit van honden- en kattenfilmpjes. YouTube staat er vol mee en hoe insta famous wil je je huisdier hebben? Er zijn zelfs kostuums speciaal voor pets. Je ziet "vertederende" foto's op social media van lijdzame honden en katten die zich laten vermommen tot pompoen, fee, spin en noem maar op. Blijkbaar heeft zo'n verkleedpartij een hoog schattigheidsgehalte.

het menselijke dierzijn of het dierlijke menszijn

Bij William Wegman zijn de polaroid-foto's respectvol, knap in scene gezet en professioneel geschoten, humoristisch én satirisch. De prachtige beesten zijn statig en fotogeniek en ze kijken de toeschouwer meewarig aan. Met een 'verstilde droefenis' (noemt Stefan Kuiper het in zijn artikel in het Museumtijdschrift): boer, kok, chique dame, priester, sporter, dandy, in welke hoedanigheid dan ook. Maar het zijn niet altijd 'typetjes'. Ook figureren de trouwe viervoeters met allerlei attributen en in verschillende ensceneringen.

Maar altijd als a man's best friend.

William Wegman 'Being Human' in het Fotomuseum Den Haag is te zien tot en met 3 januari.

 

Wat vind jij? Kan het nog, dergelijke dierenfotografie? 

-X-

Next: in mijn volgende weblog bericht ik vanaf de tentoonstelling 'Mode in Kleur' in het Kunstmuseum Den Haag. Dus ben je wel in voor een spetterde modeshow met een stoel op de eerst rij? Blijf dan afgestemd op deze zender...

9. White Out, 2014. 10. Zaaloverzicht. 11. Qey, 2017. 12. Head Wear, Neck Wear (uitsnede), 2000. 13. Buitencampagne.

Tekst en (iPhone)foto's: @MiriamvanderMeer | www.agreylady.nl, tenzij anders vermeld (zie onderschriften).

'PANdemIC - Picture it' in Museum Hilversum: de (on)werkelijke actualiteit

Panic, pandemic. De coronacrisis heeft onze samenleving - de hele wereld - radicaal op zijn kop gezet en dat gaat jou en mij, en niemand niet in de kouwe kleren zitten. In Museum Hilversum is dat heel mooi in beeld gebracht met de expositie 'PANdemIC! - Picture it'. Meer dan 160 beelden van vooral amateurs en een paar professionele topfotografen. De foto's tonen de weerslag van de ongrijpbare virusziekte Covid-19 op ons doodgewone bestaan.
Van de week trok ik langs een vertoning met alledaagse scènes van het nieuwe normaal of - volgens het museum: "de meest bijzondere, herkenbare en emotionele momenten van deze levensveranderende crisis."

Ik neem je - uiteraard virtueel - bij de hand en leid je rond. Ga je mee?

1. Foto van @Michos Koolen. 2. Zaaloverzicht. 3. Still uit de video met gefilmde portretten van @Jiri Büller.

Ik weet niet hoe het jou vergaat, maar ik heb het er knap moeilijk mee. De hele Covid-19-situatie laat mijn gemoed niet onberoerd en somberheid ligt dan ook op de loer*. Want ik mis het spontane en onbezorgde. Waar doe je goed aan? Wat is wijs? Alle vanzelfsprekendheden staan op losse schroeven. Waar vind je nog houvast? De regels en voorschriften zijn soms | vaak | meestal onduidelijk of inconsequent en daardoor betwistbaar en dat gebeurt dan ook volop: velen achten zichzelf deskundig.
En nee, ik heb geen klachten. Geen van mijn familieleden of vrienden zijn door de ziekte getroffen en dus hebt ik ook geen enkele dode te betreuren. Niemand van mijn dierbaren is door de crisis brodeloos (even afkloppen!). Dus hé? Ik zeg regelmatig tegen mezelf: "hou eens op met dat gepiep en count your blessings."
Herkenbaar?
* eeuwig student aan de levensschool...

alle zeilen bijzetten

Wat te doen? Gelukkig kunnen we ons voor tips & tricks wenden tot een heus geluksinstituut, namelijk die van de Erasmus Universiteit Rotterdam*. Om weerstand te bieden aan de stress, is het raadzaam om niet elk uur naar het nieuws te luisteren en pushberichten uit te schakelen. Nog een belangrijke: blijf sociaal actief, zo nodig via internet en telefoon (lees alsnog al mijn niet eerder gelezen blogposts :-), breng routine in je dag met behulp van een dagplanning en beweeg dagelijks. Bewegen is goed voor zowel de lichamelijke als geestelijke gezondheid en tot zover de goede raad.

*Erasmus Happiness Economics Research Organization

Bewegen? Ik ben a-sportief (ik haat sporten), dus dat wordt lastig. Ik loop wel veel, zeker ook bij mijn wekelijkse uitjes naar de diverse musea in den lande (momenteel maar even niet over de grens). Zo bezocht ik van de week Museum Hilversum, een museum gespecialiseerd in 'mediakunst' (en dat is in de praktijk vooral fotografie), alwaar de zomertentoonstelling ‘Pandemic – Picture It’ te zien is. Met de presentatie wil het museum, in samenwerking met sociaal platform Care4Corona het onderwerp corona vanuit een ander perspectief laten zien.

4. Pauli Gerritsen. 5. Piet van der Meer. 6. Hans Oostrum. 7. @Ilvy Njiokiktjien: run op de coffeeshops, Utrecht. 8. Ruth Janssen. 9. Zaaloverzicht.

Bij bestudering van de website van Care4Corona* blijkt dat jij en ik daar ook heel goed terecht hadden gekund (en nog steeds kunnen!) voor raad & daad in barre tijden. Zo lees ik: "veel mensen hebben in deze ingrijpende coronaperiode ook behoefte aan perspectief, hoop en steun. We geven informatie, tips en experts beantwoorden vragen. Daarmee willen we helpen om zo positief, mentaal en fysiek fit mogelijk te blijven om samen door de coronacrisis heen te komen" en tot zover de quote.
Ik maak hier geen reclame: naar eigen zeggen is het sociale forum volstrekt belangeloos. "Het enige wat we willen bereiken is zo veel mogelijk mensen zo goed mogelijk door de Coronacrisis heen helpen" aldus initiatiefnemer Ronald van der Mark.
* deze 'SMS-taal' wordt soundspelling genoemd: g1, 4het leven, suc6, dr8888, pr8ig etc.

fotowedstrijd

"Het is een periode die we nooit meer zullen vergeten en die we in beeld willen vastleggen. Intense en verdrietige beelden, ontroerende en hartverwarmende beelden, mooie en vreemde beelden: deze periode laat veel emoties en gevoelens zien."

En ik kan je vertellen dat er ook hele grappige foto's te vinden zijn in de selectie die de vakkundige jury* heeft gemaakt van alle 2.700 inzendingen en waarvan nu dus een deel te zien is in Museum Hilversum. (Naast de kiekjes, snap shots en plaatjes is er op elke etage ook een video te zien). 

*Merel Bem, fotografiecriticus en schrijver; de fotografen Koos Breukel, Ilvy Njiokiktjien en William Rutten en curator en conservator fotografie van het Rijksmuseum Hans Rooseboom.

Care4Corona deed namelijk in april jl. een oproep aan Nederland om foto's in te sturen met het onderwerp 'corona'. "De drie deelnemers die volgens de jury de beste, mooiste of meest ontroerende foto’s hebben ingezonden ontvangen geldprijzen. Daarnaast kan het publiek - de bezoekers van de tentoonstelling 'Pandemic!' in Museum Hilversum - een vierde winnaar aanwijzen door te stemmen op hun favoriete foto.

10. Nadine Siddré. 11. Anna Eijsbouts-Rinsema ("meer dan 1/3 van onze bewoners overleefde het niet'). 12. @Remco Koers. 13. @Pim Ras (Zwemster Jacyntha Plat traint in zwembadje in de tuin). 14. Een van de winnaars: Ingeborg Emmerzael. 15. José Domburg. 

En op zondag 30 augustus was het zover. De dag waarop de vier winnaars bekend werden gemaakt én er een fotoboek werd gepresenteerd met de beelden uit de tentoonstelling. Foto's die weinig of geen commentaar* behoeven: ze zijn exemplarisch voor de surrealistische tijd waarin we leven en spreken voor zich. Boekdelen....

* dus bij de hier getoonde foto's slechts waar nodig uitleg.

"Ik heb vanavond geen gemakkelijke boodschap voor u"

'Pandemic! - Picture it' in Museum Hilversum is nog te zien tot en met 20 september. Je kunt je van te voren aanmelden voor een bezoek, maar spontaan binnenlopen kan ook. Kijk in ieder geval even op de website voor bezoekersinformatie.


-X-


Hoe sla jij je door het nieuwe normaal?

16. @Marcel Molle (actiegroep 'Viruswaanzin' demonstreert op het Malieveld). 17. en 18. @Martijn van de Griendt. 19. Uw coronavrije rondleider.... 

Tekst en alle (iPhone)foto's: @MiriamvanderMeer | www.agreylady.nl (tenzij anders vermeld: zie bijschriften).

Eddy Posthuma de Boer in Fotomuseum Den Haag | KUNSTFLITS

Voor babyboomers is het jeugdsentiment, voor iedereen jonger een tijdsbeeld. Nostalgie to the max en daarnaast zijn de foto's van Eddy Posthuma de Boer - want over hem heb ik het - exemplarisch voor 's mans maatschappelijke betrokkenheid. Het zijn indringende reportages over het echte leven. “Ik ben op zoek naar de wereld zoals zij werkelijk is”, aldus de fotograaf op leeftijd (1931).

"Fotomuseum Den Haag presenteert een grote tentoonstelling van deze levende legende waarbij de nadruk ligt op de jaren vijftig, zestig en zeventig", lees ik bij binnenkomst in de grote zaal. Hier een (kort) verslag van een expositie van zijn humanistische beeldwerk met een flinke dosis humor.
Kijk je mee?

1. Hoge nood, 1955. 2. Happy End autorijschool, Hasebroekstraat 29, Amsterdam, 1958. 3. De winkel is normaal geopend. Alle foto's: @ Eddy Posthuma de Boer.

Eddy Posthuma de Boer maakte in zijn lange carrière een groot aantal fotoboeken, waaronder eentje met de titel 'Buurtwinkels' en dit naslagwerk is representatief voor zijn handelswijze. In dit geval staat het vol met zwart-wit foto's van plaatselijke winkelpuien: het is een beeld van de Mokumse middenstand van de jaren zeventig. Heel grappig en ook te zien in de expositie in Fotomuseum Den Haag. Auto- en motorrijschool 'Happy End', boekhandel 'Ontwikkeling begint bij de Jeugd' of 'De kousenredder' aan de Palmdwarsstraat, waar dames de ladders in hun nylonkousen konden laten ophalen.

vraag niet hoe het kan, maar profiteer ervan...

Met veel liefde en oog voor detail maakte (of maakt, moet ik zeggen, want nog steeds actief) Posthuma de Boer - naast zijn journalistieke fotografie en 'paparazzi' beelden van celebs - 'verzamelingen'. Het zijn bundelingen van alle opmerkelijke, amusante zaken die hij op straat zag tijdens zijn omzwervingen. Object trouvés noemt het museum deze kleine collecties. Door de veelheid en het combineren van de beelden wordt het bijzonder.
In het boekje 'In 't Nest met de Rest' uit 1965 (en een korte film van Johan van der Keuken uit hetzelfde jaar) zie je een aantal van die selecties. Zo is er een sortering met namen op woonhuizen, zoals 'ons genoegen' en 'ons trio en de rest'. Winkels die zichzelf bij de royals scharen: zoals 'de pittenkoning' en 'de vleeswarenkoning'; een serie met 'paleizen' van dezelfde orde (accordeonpaleis; gordijnenpaleis; kaas- en vispaleis) en ook 'paradijzen' ('smulparadijs', 'schoenenparadijs'). Heel vermakelijk om die zo achter en naast elkaar te zien.

toen was geluk nog heel gewoon

"Uit het oeuvre van Eddy Posthuma de Boer spreekt een grote liefde voor de mens en een drang om de gedeelde menselijke ervaring vast te leggen. Geen enkel aspect van het leven laat hij daarbij onaangeraakt: hij zoomt in op drama, maar toont ook veel humor."

Posthuma de Boer is een straatfotograaf pur sang, zoals ook Ed van der Elsken en Dolf Toussaint dat waren. Ook hij behoort tot "de generatie van het existentialisme die hun individuele visie op de wereld centraal in hun werk stelde en niet meer geloofde in de mythe van de vooruitgang", volgens de website van het fotomuseum. 

1. Noord-Ierland, 1969. 2. Zaaloverzicht. 3. Melkboerenfiets, 1958. 4. Zaaloverzicht. 5. Atelier Couleur "voor moeilijke gevallen", 1974. 6. Remco Campert, 1967. 7. H. Ottevanger, Dierenarts.

Blijkbaar zit er aan het ontwapenend optimistisch werk van Posthuma de Boer ook een rafelrandje. Niet per se te zien in de expositie, maar onvermijdelijk als je in een loopbaan van ruim vijftig jaar en met reportages vanuit meer dan tachtig landen het menselijk bestaan vastlegt. Geen enkel aspect van het leven heeft hij ongemoeid gelaten en wat hij zag kán niet altijd even mooi zijn geweest. 

-X-

KIJKWIJZER

• de expositie is te zien tot en met 26 april - verlengd t/m 23 augustus 2020
• tijdsbesteding: 1 tot 1½ uur
• heel goed te combineren met een bezoek aan het naastgelegen Kunstmuseum, alwaar momenteel Breitner vs Israels veel bezoekers trekt
• En voor de (klein)kinderen? Mwah? Niet echt, maar die kun je wellicht meelokken met een toezegging voor een bezoek aan Museon (ook in dezelfde straat)
• Kijk voor je de deur achter je dicht trekt even op de website voor bezoekersinformatie https://www.fotomuseumdenhaag.nl/nl/plan-je-bezoek

Heb je een opmerking? Een vraag misschien? Laat dan gerust een reactie achter! (Dat kan onder dit weblog ↓ ). 

1. (Links) Aardmoeder, El Hierro, Spanje, 1982 en (rechts) De eerste foto van God (gedicht van Cees Nooteboom), El Hierro, Spanje, 1982. 2. Plate service vlug en goed, 1969. 3. Zaaloverzicht.

Tekst en alle (iPhone) foto's van de tentoonstelling: MiriamvanderMeer | www.agreylady.nl
Foto's: @EddyPosthumadeBoer