'BLOOT, het kwetsbare lichaam' in Museum Kranenburgh, Bergen (NH)

27 oktober 2018

Heel open en bloot. Sinds 14 oktober jl. zie je in Museum Kranenburgh een openhartige expositie met het menselijke lichaam als onderwerp, maar dan wel poedel- en spiernaakt. In de nieuwbouw-vleugel van de - in het Noord-Hollandse Bergen gelegen villa zie je in 'BLOOT - het kwetsbare lichaam' de verbeelding van het adamskostuum in de kunsten, design en reclame (nou ja, veel vaker eigenlijk het eva's-kostuum...). "Het museum presenteert de verandering in betekenis van bloot in de beeldcultuur van de afgelopen decennia." (Vrouwelijk) naakt verkoopt en deze tentoonstelling is door het thema een grote aandachtstrekker.

Van de week nam ik achtereenvolgens tram, trein en bus en vervoegde mij bij het charmante museum in kunstenaarsdorp Bergen. Kijk je mee naar mijn verslag?



1. Lois Cohen en Indiana Roma Voss, 'Odalisque uit de serie Metamorphosis', 2018 (courtesy kunstenaars). 2. en 3. Maria Roosen, 'Lullenvaas', 2009 (courtesy kunstenaar en Galerie Fons Welters, Amsterdam en 'Bed', 1994 (Coll. Museum Arnhem).
Naaktheid herinnert aan het paradijs in het scheppingsverhaal, waar de mens - man en vrouw - bloot waren. Ze schaamden zich niet en God zag dat het goed was. Een zoektocht door de kunstgeschiedenis leert ons dat elke periode en elke stroming een specifiek lichamelijk man- en vrouwbeeld heeft opgeleverd. Het begon met 'verheven' bloot: alleen magisch, godsdienstig of ten behoeve van anatomische studies.

lendendoek of vijgenblad

De oude Grieken streefden in hun goden- en atletenbeelden het schoonheidsideaal na, terwijl de klassieke Romeinen eerder het realistische en levensechte aanhingen. In de Middeleeuwen - onder het dictaat van de Paus - kon het naakt slechts in enkele Bijbelse taferelen worden gebruikt, waarbij de geslachtsdelen meestal werden bedekt (of in sommige gevallen, later overschilderd). Pas in de renaissance keert de interesse voor het menselijk lichaam weer terug in de diverse beeldende kunsten.
(Meer lezen? Wikipedia over naakt in de kunst).

nipplegate

"Weinig andere motieven zijn zo populair in de kunstgeschiedenis, maar anno 2018 is het naakte lichaam vooral onderwerp van veel discussie", aldus gastcurator en samensteller van de tentoonstelling Thomas Widdershoven*. En hij vervolgt: "zo laten we op sociale media graag alles van onszelf zien, maar blote tepels zijn er taboe. In de jaren '60 stond bloot voor vrijheid en puur natuur. Nu hebben we liever geen afbeeldingen van naakt in de publieke ruimte. Hoe verhoudt deze nieuwe preutsheid zich tot de grenzeloze openheid van het internet? Staat bloot nog wel voor open en eerlijk?"
* samen met assistent-curator Marie Stel en vormgever Tariq Heijboer.






1. en 2. Maria Roosen, resp. 'Jean, Pierre, Claude', 2004 (coll. Lampe|Plompen) en 'After David nr.2', 2017 (courtesy kunstenaar en Galerie Fons Welters, Amsterdam). 3. Berend Strik, 'Baroque', 2002 (privé collectie). 4. Atelier van Lieshout, 'Womb (small), 2003 (courtesy Atelier van Lieshout). 5. Thomas Mailaender, 'Nude Museum', 2018 (coll. Anthony Crichton-Stuart. 6. Elisabet Stienstra, 'Virgin of Light', 2011 (coll. Cornelis Slangen). 
En Widdershoven kan het weten. Hij als geen ander weet wat de impact van het naakt-zijn kan hebben; de kwetsbaarheid van jezelf blootgeven. Thonik - zijn ontwerpbureau bekend van reclamecampagnes, identiteiten en huisstijlen  - ontving in 2008 de Gouden Loeki voor de productie van een tv-commercial voor de Socialistische Partij waarin de situatie in de Nederlandse thuiszorg aan de kaak werd gesteld (toen al...).
De campagne was (is) spraakmakend, misschien zelfs controversieel, want je ziet een bejaarde vrouw (88 jaar en met rollator) die uit de kleren gaat. En de video is ook te zien in de tentoonstelling 'BLOOT'. Op een enorm scherm wordt de bezoeker geconfronteerd (letterlijk en figuurlijk) met de 'vergankelijkheid' van het menselijk lichaam.

Bloot in de kunst is altijd een bron van maatschappelijke controverse geweest. Weet je nog dat Facebook die iconische foto uit de oorlog in Vietnam verwijderde, omdat het vluchtende 'napalm-meisje' naakt was? In 2010 werd kunstenaar Ai Weiwei door de Chinese overheid beschuldigd van het verspreiden van pornografie. Hij ontkende dat de door hem gemaakte foto van hemzelf en vier vrouwen - net als hijzelf helemaal bloot, pornografisch was (ook te zien in de expo). "De affaire laat de culturele en politieke context zien waarin onschuld of aanstootgevendheid van naakt wordt bepaald."

nudity is not pornography

Goed. Over naar de tentoonstelling. In de eerste zaal van het museum is beeldhouwer ("ik noem mezelf nooit glaskunstenaar") Maria Roosen prominent aanwezig. Met maar liefst 5 werken drukt Roosen haar stempel op deze ruimte, vooral ook omdat haar kunst heel uitgesproken en expliciet is. 'Bed' (1994) met twee glazen borsten (als zijnde bron van leven), 'Lullenvaas' (2009): een 'boeket' van piemels en 'After David nr. 2' (2017) een met gebreide penissen 'gestoffeerd' krukje. Naast een serieuze ondertoon ("de draak steken met de stereotype mannelijke machohouding") zit er veel humor in haar werk.





1. Hans Wolf, cover 'Ouders van Nu', 1973 (courtesy Rita Kohnstamm). 2. Duran Lantink, 'Vagina-broek', 2018 gedragen door Janelle Monáe, still uit de video 'PYNK', 2018 van Emma Westenberg (HALAL), productie Partizan. 3. (reclame campagne voor) Easy Period, '#noshame', 2016 (ontwerp Cossette, foto Chloë Ellingson, courtesy Alyssa Bertram). 4. Atelier van Lieshout, 'Penis XL', 2003 (courtesy Atelier van Lieshout). 5. Oliviero Toscani, 'United Colors of Benetton', 1991 (privé collectie). 
Ook de twee sculpturen van Atelier van Lieshout liegen er niet om. Een gigantische penis en vagina, maar wel met alles erop en eraan (klieren, zwellichamen, eileiders, baarmoeder etc.). Heel plastisch en anatomisch correct uitgevoerd. "Als beeldhouwer ben ik geïnteresseerd in de mens, de buitenkant maar ook de binnenkant. Waarom zien die organen er zo uit?" (...) "Maar hoezeer we onze binnenkant ook tot het bot ontleden, wie we daadwerkelijk zijn van binnen en waarom we ons gedragen zoals we doen, blijft een mysterie."

'functioneel' bloot

De tentoonstelling "BLOOT, het kwetsbare lichaam' laat werken zien van meer dan vijftig hedendaagse kunstenaars en ontwerpers. Het is de vierde expositie* in een serie waarin het museum culturele opiniemakers uitnodigde op een beschouwende manier een bepaald thema onder de loep te nemen. Aan de orde komen de 'grote vragen van vandaag' vanuit het perspectief van de kunst.
In plaats van ellenlange zaalteksten ontvangt de bezoeker bij binnenkomst een handzaam boekje met daarin een beschrijving van alle kunstwerken en een 'verantwoording' van en door de tentoonstellingsontwerper Widdershoven. 
Fijn hand- en leerzaam en ook een welkome herinnering aan de expositie (want je mag het boekje meenemen).

* eerder waren dat 'Manifesten' door Folkert de Jong (2015), 'Silence out Loud' van Joost Zwagerman (2016) en in 2017 'Het Zalig Nietsdoen' gecureerd door Eelco van der Lingen.




1. Nogmaals Lois Cohen en Indiana Roma Voss. 2. Still uit de reclame-campagne voor de Socialistische Partij. SP, thonik, Krijn van Noordwijk en Mieke Mink, 'Voor een menselijke thuiszorg', 2008 (courtesy SP en thonik). 3. Lucy Glendinning, 'Skin I', 2010 (courtesy kunstenaar). 4. Fernando Sánchez Castillo, 'Tank Man (Made in China), 2016 (coll. Rabo Kunstcollectie). 
Niet alle kunstwerken in de expositie vertonen letterlijk bloot, maar verhouden zich (volgens de samensteller) wel tot "de hedendaagse verwarring over de naakte waarheid."

body talk

Meestal is de relatie tussen het getoonde en het thema BLOOT overduidelijk en voor de hand liggend, maar in een heel enkel geval vond ik het een beetje vergezocht. Verwacht ook geen historische context (geen mollig kindje Jezus, Rubensiaanse vrouwen of de (controversiële) jonge meisjes van Renoir en Gauguin), want deze reeks handelt over hedendaagse kwesties (en de collectie van het museum is modern en contemporain). 

De tentoonstelling is een ode aan het lichaam. De toeschouwer gaat (ook) met de billen bloot, want wat je te zien krijgt is soms confronterend. Het zet je aan het denken en prima dat het hier en daar schuurt!

De vraag is wat een fenomeen als #MeToo gaat betekenen voor bloot in de kunst.....?


-X-


Een expositie over het gegeven 'naakt' is gemakkelijk scoren en heel pleasing, want wat is er not to like. Ik had dan ook geen enkel moment kijkspijt. In tegendeel.  
Ik kan dan ook niet anders dan je het volgende advies geven: go go go!
Kijk even op de site voor bezoekersinformatie.


1. In 'De Bergense School - van onbespied tot 'dressed to impress' (een selectie uit de vaste collectie van het museum): Jaap Weijnand, 'Naakt', 1943 (collectie familie Hemelrijk). 2. Museum Kranenburgh wordt omringd door een 'beeldenbos'. Hier Nico van Stralen, 'In Beweging', 1993 (coll. Museum Kranenburgh).
Tekst en alle (iPhone)foto's: © Miriam van der Meer (www.agreylady.nl).

If not us, then who? De Eindhovense Dutch Design Week 2018

24 oktober 2018
If not us, then who? Tja, hoe vertaal je dat?  'Als wij het niet doen, wie dan wel? Zoiets. Het is een hypothetische vraag. Een vooronderstelling die alleen dient om onze fantasie aan het werk te zetten en het denkproces aan te zwengelen. Het zijn dit soort kwesties die 's lands grootste designfestijn - het jaarlijkse ontwerpspektakel in Eindhoven - aan de orde stelt. 

't Is misschien een beetje hoogdravend, maar van 20 t/m 28 oktober bepalen wij samen - tijdens de Dutch Design Week (DDW), die dit jaar het thema 'if not us, then who' meekreeg - hoe de wereld er uit zou moeten zien. "Hoe kan het anders? Hoe kan het beter? Wij allen zijn aan zet! Het is aan ons allemaal om de creatieve oplossingen te omarmen en te stimuleren", aldus Martijn Paulen, directeur van de Dutch Design Foundation (de organisatie achter DDW).

Zet je schrap voor een blogpost bomvol nieuwe vindingen.


Afgelopen zaterdag startte het jaarlijkse design event, dat Eindhoven behoorlijk op zijn kop zet. De hele stad staat bol van de festiviteiten. Negen dagen top of the bill (en overwegend) Dutch Design in de PSV-stad. De DDW wordt gepromoot als het grootste design-evenement van Noord-Europa - dat kan ik niet beoordelen, maar wat is het toch een geweldige happening! In die negen dagen (dus hoezo design week?) staan er ook dit jaar weer ruim 2600 ontwerpers klaar om op zo'n honderd locaties bijzondere ontwerpen te laten zien.  

de toekomst van design en het design van de toekomst

Dus haast onbegonnen werk. Met zoveel deelnemers en exposanten en met een dergelijke veelheid aan locaties is één ding duidelijk: ik kan never-nooit een compleet beeld geven van het event. De verscheidenheid is enorm en om enige orde aan te brengen (en keuzestress tot een minimum te beperken), heeft het organisatiecomité 8 verschillende routes bedacht met ieder hun eigen invalshoek.
Want design gaat natuurlijk allang niet meer alleen over het ontwerpen van 'mooie' spulletjes en hebbedingen. En hoewel alle denkbare disciplines en aspecten van design aan bod komen, ligt de nadruk bij elke editie van DDW op experiment, vernieuwing en cross-overs. Heden ten dage draait immers alles om het milieu, de zorg en mobiliteit en dat is maar goed ook, want nieuwe oplossingen zijn hard nodig. Zie de DDW dus vooral als voortrekker van de inspirerende vernieuwingen die alom plaatsvinden.

Goed. Één van die 8 thema's is de 'Bio Design Route': "ontdek het verschil tussen ontwerpen met de natuur en het ontwerpen van níeuwe natuur". Of het thema 'Digital', waarin de bezoeker inzicht krijgt in wat er gebeurt op het snijvlak van creativiteit, technologie en digitalisering. De routes 'Architecture & Public Space', 'Future Living' en 'Art & Collectibles' spreken, voor wat betreft hun focus, voor zichzelf. 






 Crafts Council Nederland met How&Wow Studio. 1. Joana Schneider  2. Astrid Luglio 3. Daan Veerman 4. Bas Kosters voor Makers Unite 5. Nienke Hoogvliet: afval uit de viswinkel, 'Fish Leather'. 5. Iris de Kievith & Annemarie Piscaer, 'SerVies': dit duo verwerkte het kwalijke fijnstof. 
Voor mijn eigen dagje DDW18 stelde ik een parcours samen uit de drie resterende routes, namelijk 'New Materials', 'Social Design' en 'Makers & Craft' en dat bracht mij (onder andere) op de 2de en 3de verdieping van VEEM. In dit industriële gebouw (overbodig te zeggen, want vrijwel alle locaties zijn voormalige bedrijfspanden) op Strijp-S bezocht ik de HOW&WOW-studio van Crafts Council Nederland. Dit platform voor het hedendaagse creatieve ambacht toont in hun presentatie tijdens DDW18 de makers van nu. Je ziet er "de werkplaats als galerie en als lab. In de studio wordt gemaakt, geproduceerd en uitgevonden. Te zien zijn experimenten, prototypes en eindproducten van deelnemers die symbolisch hun studio of werkplaats naar Eindhoven verplaatsten, er zo nu en dan werken en hun 'making of' aan de bezoekers tonen."

verwonderen, verbazen en vergapen

In hetzelfde pand was ik ook bijzonder gecharmeerd van een aantal deelnemers die werken met nieuw materialen of alternatieve 'grond'-stoffen. Allemaal ontwerpers die probleemoplossende designs presenteren. Zo kunnen algen een duurzaam alternatief worden voor plastics en transformeert Agne Kucerenkalte zwaar giftig metaalafval tot een pigment voor keramische glazuren. Iris de Kievith en Annemarie Piscaer verwerken fijnstof uit de atmosfeer tot bestanddeel van het glazuur op hun aardewerk producten en maakt Nienke Hoogvliet kledingstukken van 'vissenleer': leer van afval van de plaatselijke viswinkel. 







1 en 2: ontwerpen van design-duo Kiki & Joost. 3. Food-design in PlanB. 4. Reblend 5. Drie foto's uit de serie Rubdish van Diederik Schneemann. 6. De 'Twisted 2.0' serie van Ward Wijnant. 7. Alternatieve schakelaar van Tijn van Orsouw.
Door naar het ietwat buiten de route liggende Plan B. Deze werkruimte voor creatieve ondernemers op bedrijventerrein de Hurk was ooit het Philips laboratorium en nu dus een creative hub. Vooralsnog - er zijn verhuisplannen - thuisbasis van het zelf-producerende design-duo Kiki & Joost: "beeldhouwers, dichters, schatzoekers, componisten, sociale activisten, ouders, mad professors, schilders, bakkers, tuiniers."
Voor DDW18 maakten de multi-talenten (zo kun je ze dan wel noemen) een show genaamd 'Alter Ego', waarin al hun kwaliteiten naar voren komen. "Alter Ego onderzoekt ook de verschillende richtingen die een ontwerper kan inslaan; van samenwerkingen met merken, tot werken in opdracht, tot zelf-geïnitieerde verzamelontwerpen en sociale projecten."

Op de derde etage van Plan B zie je - naast 'oude bekenden' zoals Floris Hovers, Klaas Kuiken en Cor Unum, (voor mij) nieuw talent. Neem Ward Wijnant. Hij ontwerpt in zijn 'Twisted 2.0' -serie (stalen) stoelen en 'rollend materieel' (w.o. een rollator). Of Reblend | Circular is the new black | (meubel)stoffen en mode met een positieve impact.
Ook het werk van Diederik Schneemann verdient vermelding. Hierboven zie je een foto van zijn serie 'Rubdish': een conceptuele visualisatie van afval dat zijn weg terug vindt op je bord. Schneemann transformeerde afval in zeer instagrammable dishes. Ook zijn nieuwe project 'Collections' brengt een glimlach op je gezicht (kijk maar even op zijn site).
Tenslotte de creatieve ingevingen van productontwerper Tijn van Orsouw. Hij bedacht (interactieve) alternatieven voor de oh zo saaie (licht-)schakelaar. Zoals dit prototype (zie hierboven): daar kun je op schieten...




1. 'Curious Collection' van Mariëlle Leenders. 2. Uitzicht over Eindhoven. 3. 'Subversive' chocolade. 4. Robert van de Wiel, 'Generational shift'. 
DDW18 viert de verbeeldingskracht met de vraag waarmee elke ontwerper en alle vernieuwing begint. De vraag van iedereen die gelooft dat alles beter, mooier of efficiënter kan en in ieder probleem een uitdaging herkent.

Tot zover mijn impressie van de Dutch Design Week editie 2018. Je kunt het innovatieve designfestijn nog bezoeken tot en met zondag 28 oktober. Kijk even op de site voor bezoekersinformatie (en de NS heeft een voordelig combi-ticket voor € 28,-).


-X-


Fijne dag!


Tekst en alle (iPhone) foto's: © Miriam van der Meer (www.agreylady.nl).

Theatraal en dramatisch: Lita Cabellut in Museum Jan van der Togt, Amstelveen

18 oktober 2018
"Ik maak alleen portretten, want dat is het enige wat mij ontroerd. Door mensen te schilderen, probeer ik mijn eigen beeld te vinden. Elke keer mezelf onderzoeken door middel van portretten. Elk portret is ook een zelfportret."
Aan het woord is de in Spanje geboren Lita Cabellut (1961) en zij doet deze uitspraak in een Close Up-documentaire* die begin vorig jaar werd uitgezonden. Ik zag de reportage en was verkocht, want je kan niet anders dan onder de indruk raken van haar werk én van haar persoonlijkheid: een kleine, beweeglijke vrouw met een flinke bos, lang donker haar, die praat met het charmante accent als dat van Maxima. Van de week trof ik de kunstenaar in Museum Jan van der Togt, alwaar afgelopen woensdag (17|10) de tentoonstelling 'Een kroniek van het Oneindige' opende.

Kijk je mee naar het werk van een gepassioneerd artiest?



1. (Detail) en 2. 'Saru Tryptich', 2018 (coll. kunstenaar). 3. De 'etalage' van Museum Jan van der Togt.
Haar biografie leest als een (jeugd)avonturenroman. Denk aan 'Alleen op de Wereld'. Toen ik mij verdiepte in haar levensverhaal dacht ik onmiddellijk aan de lotgevallen van de kleine Remi, met dit verschil, dat het hier een meisje betreft en dat het verhaal zich afspeelt in Spanje en niet in Frankrijk.

alleen op de wereld 

In 1961 geboren in een dorpje in het noordoosten van het Iberische schiereiland, verhuisde Cabellut als kind met haar familie naar Barcelona, waar haar moeder een bordeel bestierde. En met een onbekende vader en een moeder die te druk was met haar eigen besognes, werd de kleine Lita spaarzaam opgevoed door haar grootmoeder, maar vooral aan haar lot overgelaten. Als oma vervolgens komt te sterven, zwerft ze als achtjarig kind daadwerkelijk op straat.

Na een verblijf in een kindertehuis, werd Lita - inmiddels twaalf jaar - geadopteerd door een vermogende Catalaanse familie en tijdens deze relatief gelukkige en stabiele periode in haar leven ontdekte zij de beeldende kunst. De schilderijen van de Spaanse, Vlaamse en Hollandse oude meesters (met name het schilderij 'De drie gratiën', 1639 van Peter Paul Rubens) in het Prado Museum in Madrid inspireerden Lita tot het schildersbestaan. Op haar negentiende vertrok de kunstenaar in spe dan ook naar Amsterdam, waar ze tussen 1982 en 1984  aan de Rietveld Academie studeerde. Cabellut woont en werkt in Den Haag.

Ik zeg: op zijn minst een roman, maar ook het script voor een bioscoopfilm en hoe kom je als mens in hemelsnaam zo'n, toch behoorlijk traumatische jeugd te boven? 




1. 'Johanna van Delft', 2014. 2. 'Karkata Tryptich', 2018. 3. Gebruikte verfrolletjes. 4. 'Skull', 2018. 5. Video over de werkwijze. 
Lita Cabellut is over die getroebleerde jonge levensjaren bewonderenswaardig nuchter en realistisch (of praktisch?), zo blijkt wanneer ik haar spreek in het museum. Zijzelf noemt haar jeugd interessant. "Heel boeiend en niet anders dan dat van duizenden en duizenden andere straatkinderen. En ik had geluk. Ik ben heel positief en ik ben de juiste mensen tegengekomen."
Je moet (leren) begrijpen en vergeven is het motto van de kunstenaar. Een mens groeit en trauma's groeien niet mee en daarom kun je er als volwassene mee 'dealen'. "Maken, hopen, breken en opnieuw beginnen", net als in haar beeldende kunst.

theatraal en dramatisch

Zoals gezegd bestaat het werk van Cabellut voornamelijk uit portretten. Portretten die haar jeugd weerspiegelen, zoals alle beeltenissen die de artieste maakte van daklozen, hoeren en psychiatrische patiënten. Daarnaast ook heel vaak allerlei beroemdheden. Zij startte met twee grote series: een over Frida Kahlo ('Frida, La Perla Negra', 2011) en Coco Chanel ('Coco, A Testimony of Black & White', 2011). De 55 afbeeldingen (!) werden allemaal tijdens grote tentoonstellingen in Londen en Parijs verkocht.
De monumentale portretten belichamen mensen die - net als zij - de zelfkant van het leven hebben gezien, maar desondanks zijn geslaagd. Die uit hun breekbaarheid kracht hebben gehaald en die broosheid hebben weten om te zetten naar positivisme en schoonheid, net als Cabellut zelf. 






1. 'After the show 30', 2012. 'Océlotl Tryptich', 2018. 3. 'Cornelia Zuurmond', 2014. 4. 'Notables 1, 2, 4 en 6', 2014. 5. 'Willfully Blind', 2018. 6. Lita Cabellut wordt geïnterviewd.
De kunstenaar heeft een enorme dadendrang. Zij werkt heel expressief en lijfelijk en dan ook nog eens zo'n 18 uur per dag. Dat is hard werken en dientengevolge is haar productie enorm.
Nog steeds schildert zij thematisch. Na Kahlo en Chanel volgde 'A Portrait of Human Knowledge' (2012), waarin zij invloedrijke personen op het gebied van cultuur, humanisme en wetenschap verbeeldde: Einstein, Nureyev, Marie Curie, Billie Holiday, Freud. Vervolgens verschenen 'The Trilogy of Doubt' (2013) over macht, onrecht en onwetendheid en een serie geïnspireerd op de Aziatische cultuur ('Dried Tear', 2013).
Er is een serie over personen in de Gouden Eeuw ('The Black Tulip', 2014) en de collectie 'Blind Mirror' (2015) heeft als thema cultuur en religie en is gericht op invloedrijke wereldvisies en religies (Bron: Wikipedia).

Het is fascinerend te zien hoe de kunstenaar werkt en dat wordt ook getoond in de tentoonstelling 'Een Kroniek van het Oneindige' in Museum Jan van der Togt. "In de loop der jaren ontwikkelde Cabellut een unieke techniek waarbij ze grootse portretten schildert en traditionele frescotechnieken combineert met het gebruik van olieverf. Door de verflaag van deze imposante werken vervolgens te breken, ontstaat er door de combinatie van toeval en kracht een nieuw beeld. (...) "Alsof je de tijd kunt breken met je eigen handen." Het ontstane beeld is vrij ontstaan en heeft een nieuwe essentie gekregen" (aldus de tekst bij de expositie). 




1. Lita Cabellut bij haar werk. 2. 'Kalyke composition', 2018. 3. (Sinds half juni) museum-directeur Marieke Uildriks bij 'Xochiti Tryptich', 2018. 4. 'Miquitli Dyptich', 2018.
De schilderijen van Lita Cabellut hebben een heel herkenbaar signatuur. Immense doeken, 'klassiek' met een heel persoonlijk palet. Gepokt en gemazeld. Eerst craqueleert de temperamentvolle Spaanse het canvas en pas daarna beslist zij welk karakter zij op dat doek wil portretteren. De 'gekreukte' ondergrond geeft de verbeelde personage een huid. Glanzend en glimmend, dramatisch, theatraal en expressief.

Je kunt de tentoonstelling bezoeken t/m 27 januari 2019. Kijk even op de website van het museum voor bezoekersinformatie.

-X-


Het museum heeft ook een prachtige collectie hedendaagse glaskunst.

(Zie mijn blog van maart dit jaar over Walasse Ting en glazen objecten in Museum Jan van der Togt).



1. Willem Heesen, geen titel, 1991. 2. Andries Copier, geen titel, 1986. 3. Uta Majmudar, 'Korb I', 2009.
Tekst en alle (iPhone)foto's: © Miriam van der Meer (www.agreylady.nl).

Auto Post Signature

Auto Post  Signature