Horen, ruiken, voelen en zien in het mooie Van Abbemuseum in Eindhoven

Een inhaalslag maken. Dat was een van mijn goede voornemens begin dit jaar. Ik zou gaan doen wat ik decennia schromelijk heb verwaarloosd en daarvoor maakte ik een to-do-list. Een lijstje met nog dit jaar te bezoeken Nederlandse musea die ik niet eerder van binnen heb gezien. En dat blijken er nog flink wat*.
Dus of het gaat lukken?

Hoe dan ook, ik ben aardig op weg (letterlijk en figuurlijk) en heb er al een aantal af kunnen vinken (Museum Jan Cunen: check, Museum Jan van der Togt: check, Textielmuseum: check, De Pont, No Hero) en van de week kocht ik een retourtje Eindhoven voor een bezoek aan het Van Abbemuseum: ook op mijn bucketlist. Want - shame on me - nooit eerder geweest...

* Volgens een in 2016 nieuw opgestelde definitie telde het CBS in datzelfde jaar zo’n 680 musea in Nederland.

1. Alexander Kosolapov, 'Lenin Coca Cola' (kopie van Li Mu), 1980. 2. Het (oorspronkelijke) Van Abbe Museum. 3. Jan Sluijters, 'Liggend naakt', 1931. 

Halverwege de jaren dertig van de vorige eeuw was het sigarenfabrikant en kunstverzamelaar Henri van Abbe (van 'Karel 1') die Eindhoven een museum voor moderne kunst gaf: het Van Abbe. Een museum dat werd ontworpen door de autodidactische architect A.J. Kropholler in de traditionalistische stijl en dat onmiskenbaar gelijkenissen vertoont met een aantal  bouwwerken van Berlage (vlakke bakstenen muren, symmetrie en gebruik van natuursteen). Mooi! En bij die ingang (aan de Bilderdijklaan) staan twee identieke paard-sculpturen van de Amsterdamse beeldhouwer John Rädecker (die ook het monument op de Dam maakte). Ook mooi!

En oh, ja. Ook nog een beeld van Rodin, getiteld 'Monument to Balzac' uit 1892 (waarvan minstens 13 afgietsels zijn die her en der over de wereld staan opgesteld).

stories to be told

Met schilderijen van kunstenaars als Jan Sluijters, Isaac Israëls en Carel Willink opende het museum in 1936 haar deuren, maar het zag er toen nog heel anders uit. De 'zalen' hadden eikenhouten lambriseringen, zo'n ophangsysteem van muur-rails met haken en banken met ingebouwde asbakken. Want ja, er mocht gerookt worden (daar was Van Abbe immers rijk mee geworden).

Maar het onvermijdelijk gebeurde: het museum groeide uit haar jasje. Eind vorige eeuw werd het museum te klein voor de uitdijende collectie en het voldeed niet meer aan de moderne eisen. Alle reden voor een renovatie én nieuwbouw, door architect Abel Cahen, dat in 2003 werd gerealiseerd. Daarmee werd het museum 5 keer zo groot en 'tig'-keer zo interessant, want wát een mooie doorkijkjes en niveauverschillen!

1. 'Stijlkamer' 2. Piet Mondriaan, 'Composition en blanc et noir', 1930 en een kopie van datzelfde schilderij. 3. Otto Arndts, 'Ostmark', 1939 (een door Hitler aangekocht schilderij). 4. De presentatie van ontaarde 'kunst'. 5. Kazimir Malevich, 'Ha cehokoce' ('Hooien'), 1928-1929.

Tijdens mijn bezoek afgelopen week werd er in de 'oude' vleugel van het museum hard gewerkt aan de nieuwe tijdelijke tentoonstelling '30 jaar Heinekenprijs voor de Kunst' (14/7 - 30/9) en dat was maar goed ook. Want dat scheelde er weer een. Één expositie minder, want het Van Abbe biedt veel 'waar voor je geld', of - in dit geval: kunst voor je geld. Heel veel kunst. Misschien zelfs wel té veel kunst. Ja, dat kan. En overprikkeling dreigt. 

Is een kopie van een abstract schilderij ook abstract of juist realistisch?* 

Ik concentreerde mij op de vaste collectie die op twee plekken aan de man wordt gebracht. Ik startte op de begane grond van de nieuwbouw. In 'THE MAKING OF MODERN ART' zie je werk van kunstenaars zoals Picasso, Sol Lewitt, Mondriaan, Kandinsky en Leger "in een experimentele 'making of' van de klassieke canon van moderne kunst". Anders gezegd: er wordt een poging ondernomen om je het verhaal van de moderne kunst te vertellen.

Hier geen witte muren waar heel 'neutraal' de kunst wordt gepresenteerd. In acht tijdelijke 'stijlkamers' (geel en groen en paars met vitrines, Chinese kasten, een Perzisch boudoir-achtige ruimte, een re-make van de oorspronkelijke inrichting etc.) wordt inzichtelijk gemaakt hoe de moderne kunst zich door de eeuwen, decennia en jaren heeft ontwikkeld. Het gaat over díe zaken die bijgedragen hebben aan de evolutie van de moderne kunst. Aan welke invloeden zijn ambacht en kunst onderhevig geweest en wat betekende dat voor de hedendaagse kunst zoals wij die nu kennen?

Zoiets...

* Uit 'Over kopieën' van Walter Benjamin (2002).

1. Pablo Picasso, 'Femme en Vert', 1909. 2. Zaaloverzicht 3. 'Entartete' kunst. 4. Bart Peizel, 'Stilleven met Boeken', 1933. 5. 'Futuristisch' zaaloverzicht.  

Zeg maar een stoomcursus kunstgeschiedenis. Heel veel informatie, dito dwarsverbanden en (ook) razend interessant. Enkele thema's die aan de orde komen zijn (1) origineel en oorspronkelijk werk versus kopie en namaak, met daaraan verwant de kwestie van (2) de waarde van kunst. Ook komt (3) ont-heiliging van religieuze kunst en (4) de upgrading van ambacht en toegepaste kunst naar autonoom werk aan de orde.

De expo vertelt ook het verhaal van (5) 'maken en breken': welke tentoonstellingen waren toonaangevend (en welke juist niet) en 'ont-kunsting' (6). Daarnaast is er aandacht voor (7) ontaarde (entartete) en 'foute' kunst. Ook het (8) kolonialisme en de (9) dominantie van de Westerse kunst worden aangestipt. Last but not least is er een zaaltje ingericht als ware het een (10) futuristisch museum ('Utopia': grappig).

Alles bij elkaar (en zoals gezegd) heel leerzaam en boeiend. Wel veel. Even snel, snel is er niet bij.

(Het 'hoe en waarom' - een soort verantwoording ván en door het museum - lees je hier).

wat is waar?

Goed. Het museum is heel creatief in het bedenken van concepten om de vaste collectie te presenteren. Op de 2de verdieping vind je de andere collectie-selectie, namelijk: 'THE WAY BEYOND ART'. "Aan de hand van drie thema's in een experimentele setting - Land, Thuis en Werk - tonen we kunstwerken die je laten nadenken over de wereld waarin we leven", aldus de hand out. "Welke rol spelen vrijheid, identiteit en duurzaamheid in ons denken over de toekomst? Kunnen kunst en het museum duiding geven?"
Tekst en uitleg bij deze expositie wordt gepresenteerd in ordners. Dus bladeren maar... Bij mij was inmiddels 'het lichtje uit' - mijn concentratieboog is beperkt - en ik deed niet anders dan een beetje rondkijken en zo nu en dan een foto maken.

1. Sluit je aan bij de (gratis) rondleiding: Nathan Coley, 'A Place Beyond Belief', 2012. 2. Jörg Immerdorff, 'Brechtzyklus', 1976. 3. Anselm Kiefer, 'Varus', 1976. 4. Iris Kensmil, 'Angela Davis #2', 2015 en 'Here The New Negro Begins', 2015. 5. Installatie van Bas van Beek, 'WW-FFCL', 2016 met twee werken van Donald Judd uit de 'Untitled' serie, 1961-1968. 

Het Van Abbemuseum schijnt er sowieso een handje van te hebben bezoekers 'op het verkeerde been te zetten' en twijfel te zaaien bij de manier waarop zij hun kunst presenteren (en dat is wat mij betreft prima). Een experimentele en dubbelzinnige aanpak is hen niet vreemd en dat blijkt ook uit hun slogan: "Kunst laat je dingen horen, ruiken, voelen en zien. Het verrast, vervreemdt en confronteert."


-X-

Het is maar goed dat deze twee expo's te zien zijn tot eind 2021. Je kunt er nog eens voor terug.
En laat er geen misverstand over ontstaan: mooi en erg interessant, dus GO!

Nu ook te zien:

'Errorist Kabaret' (2009), een surreëel 'café' van het Argentijnse kunstenaarscollectief Etcetera... (t/m 9-9-18); 

'Van wie is de straat': visies op onze publieke ruimte (t/m 31-12-18);

In Het Oog werkt Gam Bodenhausen aan 'Graphite Knots' (t/m/ 16-9-18) en dan is er nog
een tijdelijke presentatie van Monira al Qadiri met 'Spectrum I' (t/m 31-12-18).

Ik zei het toch. Veel....

1. Etctera.... met (een deel van) 'Errorist Kabinet', 2009. 2. Monira Al Qadiri, 'Spectrum I'. 

Tekst en alle (iPhone) foto's: © Miriam van der Meer

Weg met de burgerljkheid! De 'exhibisie' Amsterdam Magisch Centrum in het Stedelijk

Amsterdam: de stad waar alles kan. Alternatieve vrijplaats en magies sentrum. En nee, exhibisie, magies en sentrum zijn geen tikfouten, maar de manier waarop het 'langharig, werkschuw tuig' in die late jaren 60 het liefst communiceerde. Want waarom moeilijk doen? Peace man...

Op 7 juli opende in het Stedelijk Museum de tentoonstelling 'Amsterdam Magisch Centrum, kunst en tegencultuur 1967-1970', waarin de bezoeker een beeld krijgt voorgeschoteld over hoe het er in die roemruchte jaren aan toe ging. Welke omwentelingen er in de maatschappij én in de kunst plaatsvonden. Want 't was niet niks: provo's, hasjiesj en marihuana, communes, Dolle Mina's, sit-ins, kabouters en vrije seks: het 'klein-burgerlijke klootjesvolk' sprak er schande van... 

Het verzamelde journaille - waar ik mij gemakshalve maar even toe reken - kreeg van de week al een voorproefje van deze expositie over het recente verleden.

Kijk je mee naar een stukje jeugdsentiment?

1. Gandalf, jaargang 6 1969/70, no 40. Foto: Studio Gandalf. Collectie Rijksmuseum, Amsterdam. 2. De (oude) ingang van het Stedelijk Museum aan de Paulus Potterstraat met de installatie van Marinus Boezem, 'Beddengoed uit de ramen van het Stedelijk Museum' uit 1969.

Toch klopt dat niet helemaal, dat jeugdsentiment. In the late sixties was ik 11, 12 jaar. Een kind nog. Desondanks kreeg ik als geboren en getogen Amsterdammer wel het een en ander mee. Ook bij ons thuis werd er schande gesproken van die 'ongewassen, anarchistische nozems en beatniks' (niet zo verwonderlijk: mijn vader werkte bij de politie, oftewel 'de lange arm' van het - door de hippies en aanverwante figuren zo verfoeide establishment).

Flowerpower en ludieke acties

Goed. Het waren roerige tijden. De protestgeneratie zorgt voor een hevig generatieconflict en deze 'Leidseplein-kliek' nam vanuit hun jeugdig idealisme het heft in handen. Het trok ten strijde tegen de spruitjeslucht van de verstikkende klein-burgerlijke uniformiteit, zoals de jeugd-scene dat noemde. Het keurslijf van huisje, boompje, beestje moest uit en weg met de gevestigde orde. De Dam-slapers, hippies, Ban-de-Bommers en krakers lokten de 'zittende macht' (in casu de politie) uit haar tent en dreven de burgemeester tot wanhoop (wat Van Hall in 1967 ook zijn 'kop kostte'). 

tegen god en gebod 

Soms ging het er hard aan toe, zoals tijdens de studentenrellen, de bezetting van het Maagdenhuis en diverse kraak-acties. Op andere momenten werden de 'misstanden' met humor en ironie aan de kaak gesteld. Neem het 'Witte-fietsen-plan' en het uitroepen van de Oranje-Vrijstaat. In 1969 hielden John Lennon en Yoko Ono hun Bed-In: voor deze pacifistische protestactie tegen de Vietnam-oorlog hielden zij een weekje het bed in kamer 702 van het Hilton in Amsterdam.

1. Een introductie op de expositie door conservator Leontine Coelewij. 2. en 5. De installatie met 4 'horti'-sculpturen van kunstenaar Ferdi (Jansen, 1927-1969). 3. 'Speespakken' (1967) van Iris de Leeuw van Luuks Laboratorium. 4. Louis van Gasteren, Fred Wessels, foto's van 'Sunny Implo'. 6. Ger van Elk, Plint serie, 1967.

Ook de beeldende kunst veranderde in die tijd ingrijpend. Het 'provotariaat' propageerde de leus: 'weg met de verheven, elitaire en door de commercie gemanipuleerde kunst, want alles is kunst' (en dat is ook het uitgangspunt van Fluxus).

Kunstenaar Marinus Boezem, nu 84 - voegde de daad bij het woord, want die bedacht "Beddengoed uit de ramen van het Stedelijk Museum" (1969). Het 'ouderwetse en gesettelde' Stedelijk moest wakker geschut worden en er moest een frisse wind gaan waaien, vandaar dat hij beddengoed te luchten hing. "Met het project vervaagde Boezem de grens tussen kunst binnen en buiten het museum en verbond zo de museale en de publieke ruimte met elkaar."

De installatie is van zolder gehaald en het kreeg van de week, ter gelegenheid van de nieuwe expositie - weer, zij het tijdelijk, zijn plek aan de pui van de museum.

dit hap-hap-happens in amsterdam

Kunstenaars gingen in the sixties op zoek naar nieuwe, andere podia: op straat, eigen tijdschriften, film en video of op televisie. De idee werd belangrijker dan de traditionele vorm. Kunst kon immers ook een gebeurtenis zijn - en dat noemde je dan een happening; een ingreep in de stad of een televisieprogramma. Neem het spraakmakende Hoepla, waarin het productieteam* uiteenlopende onderwerpen op indringende, experimentele en provocatieve manier aan bod liet komen en ook het bloot niet schuwde. Ongekend voor die tijd.

* Willem de Ridder, Hans Verhagen, Wim T. Schippers en Wim van der Linden.

1. Jeroen Henneman, 'Stilleven (Royal Flush)', 1969. 2. Louwrien Wijers, '40 woorden', 1970-1971. 3. Douwe Jan Bakker, 'Wandelkostuum', 1970. 4. Op de voorgrond Jan Dibbets, 'Prototype Kraan', 1968 en aan de muur Marinus Boezem, 'Weather Drawings', 1969. 5. Maria van Elk, 'Soft Living Room', 1969 (reconstructie 2013).

Magisch Centrum Amsterdam - de term werd in 1962 verzonnen door ex-glazenwasser, Provo-lid, anti-rookactivist en marihuana-adept Robert Jasper Grootveld - bereikte zijn hoogtepunt tussen 1967 en 1970. "De Nederlandse hoofdstad floreerde als een vooruitstrevende en artistieke haven die jonge mensen van over de hele wereld aantrok."

Het was een tijd waarop de bijdehante en rebelse reputatie van Amsterdam nog steeds leunt, vandaar dat het Stedelijk Museum zo'n vijftig jaar na dato de rol van de kunst in die 3 magisch jaren belicht. Ondanks het soms nogal vluchtige karakter van de kunstuitingen uit die tijd, is er ook nog veel bewaard gebleven. De tentoonstelling is samengesteld door het Stedelijk, samen met het Rijksmuseum. Beide musea zijn geïnteresseerd in de tegencultuur van de jaren zestig en kunnen in dit project hun onderzoek en collecties combineren. "Waar het Stedelijk in de tijd zelf vele werken exposeerde en aankocht, zal het Rijksmuseum ook enkele bijzondere recente aanwinsten tonen."

De tentoonstelling bevat ruim 250 werken en objecten en rond de 100 reproducties, afkomstig uit de collecties van het Stedelijk Museum Amsterdam, het Rijksmuseum, het Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis, het Instituut voor Beeld en Geluid en andere musea en particuliere verzamelingen.

1. foto van de kerstboom, 'een culturele voorziening' die Wim T. Schippers midden in de zomer op het Leidseplein plaatste. 2. zaaloverzicht. 3. Links 'Jurk' van Theo Botschuyver en Jeffrey Shaw (1970-1974) en op de achtergrond het 'Blotemeisjesalfabet' van Anthon Beeke uit 1969. 4. foto's van Ed van der Elsken uit 1970. 5. John Lennon & Yoko Ono, 'War is Over', 1969. 

Heb jij herinneringen aan die tijd?

Misschien is het een goed moment om samen met (eventuele) kinderen en/of kleinkinderen (neefjes, nichtjes) de expositie te gaan bekijken. Trouwens, het Stedelijk heeft een ludieke actie: was je 18 in '68, dan kun je gratis naar het Stedelijk! 

Ben je nog een 'jonkie' (in mijn ogen... :-), dan is het misschien juist weer leuk om de oudere generatie uit te nodigen voor een bezoek aan het museum. Want wie weet? Misschien komen er wel leuke (of ondeugende) ervaringen uit die tijd naar boven....

Je hebt nog wel even, want de expo 'loopt' tot 6 januari 2019.

-X-

Bij de tentoonstelling zijn vier podcasts gemaakt die "de luisteraar transporteren naar het Amsterdam van de jaren zestig. Met verhalen, anekdotes, interviews met kunstenaars en andere bepalende personen uit die tijd." De podcasts duren 25 minuten tot een uur. De eerste aflevering is op 7 juli gelanceerd, de andere volgen. Kijk en luister op Stedelijk. Daarnaast zijn er video's die te bekijken zijn op het YouTube kanaal van het Stedelijk.

Ook op het Museumplein: Joseph Klibansky met 'Self-portrait of a Dreamer'. (#toeristencliché).

Tekst en alle (iPhone)foto's (tenzij anders vermeld): © Miriam van der Meer.

No guts, no glory! Op bezoek bij Museum No Hero in het Twentse Delden

Na een leven lang werken, een levensbedreigende 'wake up call' (een zware hartaanval) en zo'n - wat is het? - 25 jaar anonimiteit, kreeg Geert Steinmeijer de geest en besloot hij dat het hoogste tijd werd om maar eens uit de kast te komen. Als kunstverzamelaar wel te verstaan. Halverwege april opende hij na ongeveer 3 jaar voorbereiding, waaronder een uitgebreide verbouwing, zijn eigen museum waarvoor hij de naam 'No Hero' bedacht.

Niemand is de held en de oprichter zélf al helemaal niet. Dat is Steinmeijer's leitmotiv. De kunst moet centraal staan en dat is precies wat het doet in Museum No Hero. Van de week reisde ik af naar het Twentse Delden om met eigen ogen de eclectische mix van kunst uit vijfhonderd jaar kunstgeschiedenis en uit vijf verschillende continenten te gaan bekijken. 

Hieronder volgt mijn impressie. Kijk je mee?

1. Rainer Fetting, 'Der Kuss IV', 1981. 2. Walter Dahn, 'The Ex Voto series', 1987. 3. Frank Stella, 'WLID', 1967 en 'Huilende Wolf' van Richard Orlinski uit 2014.

Even wat feiten en cijfers. Volgens de in poster-vorm uitgevoerde brochure hangen, staan en liggen er in Museum No Hero 125 kunstwerken in 9 zalen (zalen, zalen...? Laten we zeggen, ruimtes) met een totale oppervlakte van 608 m². Een grote groep enthousiaste vrijwilligers fungeren als gastvrouw c.q. gastman en dat brengt mij op de - heel nieuwerwets - gender-neutrale toiletten in het museum. Naast het bedienend personeel is er 1 professionele kok in het bijbehorende restaurant, dat - zoals het hele museum - werd gerenoveerd onder leiding van interieurontwerper en 'wit-meester' Jan des Bouvrie.

Geen lijn, geen bepaalde stijl

Want het monumentale pand uit 1726 in Delden, Overijssel moest grondig verbouwd worden. Na een rijke geschiedenis als (respectievelijk) woonhuis, rechtbank, hotel, gemeentehuis en tenslotte als rentmeesterij van Kasteel Twickel, doet het - zoals gezegd - sinds april dienst als museum voor de privé-collectie van kunstverzamelaar Geert Steinmeijer. En dat ondernemer Steinmeijer koos voor een restauratie uitgevoerd door Des Bouvrie blijkt voor de hand liggend. Het was namelijk Jan des Bouvrie (hij én mode-ontwerper Frans Molenaar) die Steinmeijer ooit aanraadde kunst te gaan verzamelen. Dat moet dan rond 1993 zijn geweest, want toen deed de mecenas zijn eerste aankoop.

1. Peter Herrmann, 'Twee kunstenaars en een hond', 2012. 2. Karl Horst Hödicke, 'Slangenbezweerder', 1983. 3. Luciano Castelli, 'Liegender Akt', 1982. 4. Sculptuur: Hans Scheib, 'Drum Boy', 2016 en Karl Horst Hödicke, 'Telefooncel', 1982. 5. Luciano Castelli, 'Selfportrait/Revolving painting', 1995. 6. Rainer Fetting, 'Taxi vor limelight (discotheque), 2014.

"Het was in het begin een beetje een impulsieve hobby. (...) Vanaf 2000 ben ik veel gestructureerder gaan kijken; ben ik meer gaan verzamelen en heb ik me meer in kunst verdiept", aldus de eigenaar van Hartman tuinmeubelen én turn around manager* in een verslag in Het Parool van afgelopen april. En die schijnbare hap-snap-benadering van kunst-sparen is zichtbaar en tegelijkertijd heel charmant, zou ik willen zeggen. Het gaat namelijk alle kanten op. Het museum heeft niet één stroming, tijdvak of thema. Steinmeijer koopt wat hem aanspreekt.

* Persoon die door banken wordt ingehuurd om bij slecht draaiende bedrijven orde op zaken te stellen. 

no guts, no glory

Zo is er in het bescheiden kunsthuis in huiselijke sfeer, ruimte gevonden voor 3 tijdelijke 'tentoonstellingen'. In 'Ich bin ein Berliner' zie je een groepering van in Berlijn gemaakte kunst uit de periode vanaf de zeventiger, tachtiger jaren. Denk Punk, Neue Wilde en andere subversieve en/of liberaal 'brutaal'-expressionistische uitingen. "Ik heb sinds ik er in mijn studententijd een paar weken doorbracht, veel meer met Berlijn dan met Londen of Parijs" (hear, hear!).

Het thema 'Outside' belicht de schilders die rond 1850 naar buiten trokken. Dankzij de uitvinding van sneldrogende verf in tubes kon er buiten geschilderd worden en met name de kunstenaars uit de Haagse School maakten veelvuldig landschappelijk werk.
Daarnaast kun je in 'Living Colors' de zeggingskracht van de diverse kleur- en materiaalkeuzes ervaren. "Wat is het effect van verschillende ondergronden en kleurstellingen op hoe je een schilderij beleeft"?

1. (Detail van) Luis Salvador Carmona, 'Sint Antonius met Christuskind' (1ste helft 18de eeuw). 2. Giovanni Battista Piazzetta, 'De Heilige Theresia van Avila in extase', ca. 1730. 3. Charles Francois Daubigny, 'Gezicht op Étaples in Pas-de-Calais', ca. 1871. 4. Alexandre Ségé, 'De baai van Mont St.Michel met de rots van Tombelaine', ca. 1860 en een 'schaal' in Napoleon III-stijl (rond 1890) van Ferdinand Barbedienne. 5. Cesare Maggi, 'Sneeuwlandschap', 1907. 

En naast die Nieuwe Wilden en negentiendeeeuwse (pre-)Impressionisten verzamelde Steinmeijer ook Chinese (politieke) kunst uit de periode 1995-2006 en Vlaamse-, Italiaanse en Spaanse religieuze kunst en altaarstukken. Door de aankoop van een schilderij van Frank Stella raakte hij onder de indruk van New Yorkse kunst en dientengevolge bezit Steinmeijer ook een aantal werken uit Noord-Amerika, waaronder een Damien Hirst.
In de privé-verzameling dus grote namen, maar de collectioneur koopt nooit puur als investering: "echt nooit"! "Door kunst kom je op ruimere gedachten. Je krijgt een bredere kijk op jezelf, op je leven en op de wereld", zegt Steinmeijer in een interview met RTV Oost. "Ik wil dat bezoekers na afloop een paar goede gevoelens meenemen." 

een heerlijk soepzooitje

De schilderijen en sculpturen hangen en staan in - uiteraard - witte kamers (héél Des Bouvrie), waar ook ruimte is gemaakt voor antiek, design-meubels en toegepaste kunst, zoals Empire-tafelstukken, Chinese vazen, een 'Midcentury Modern' dressoir en een klassieke pendule, waardoor een huiselijke sfeer is ontstaan en het eclectische wordt benadrukt.

Een blokje Chinees. 1. 'Zaaloverzicht'  2. Wang Du, 'Er zijn benen die boekdelen spreken', 1999. 3. 'The Sisters | The Grand Family no.7', 1996 van Zhang Xiaogang. 4. Cai Guangbin, 'All together one', 2006. en 5. in de mooie tuin een evenzo mooi ('Mao-jasje')sculptuur van Sui Jianguo, 'Legacy mantle', 2005.

Steinmeijer verzamelt met overgave en dat is overal voelbaar. Die passie en die gretigheid komt ook goed naar voren in de door de verzamelaar ingesproken audiotour (er zijn vijf verschillende audiotours beschikbaar) en hij 'be-heert' zijn museum idem-dito-met-een-sterretje en dat mag weer blijken uit het manifest.

Hoe ontwapenend is dat? Ieder ander zou zoiets 'visie en missie' noemen, maar niet Steinmeijer. Hij prefereer helderheid en dat uit zich in de volgende standpunten:

1. Museum No Hero verruimt je blik!
2. Kunst is niet moeilijk!
3. Geen dominant Nederlands erfgoed in het museum!
(Steinmeijer benadrukt het belang van een internationale collectie-opbouw);
4. No Hero is een 'mensen-museum'!
(zoals Steinmeijer waarschijnlijk een 'mensen-mens' is) en tenslotte
5. Iedereen moet zich welkom voelen!

Misschien is het voor dat laatste punt wel handig als er werk wordt gemaakt van de bewegwijzering naar het museum, want in het dorp is er geen enkele 'pijl' naar No Hero te vinden. Maar ook digitaal (door 'Maps') werd ik compleet 'op het verkeerde been gezet', waardoor ik bijkans in het volgende dorp belandde (maar het zijn anderen die daarover gaan...).

Ook aansluiting bij de Stichting Museumkaart zou de toegankelijkheid in sterke mate vergroten (en dat staat hoogstwaarschijnlijk ook op de planning).

1. Richard Orlinski, 'Huilende wolf', 2014. 2. Joost Baljeu, 'W XI', 1960. 3. Rainer Fetting, 'Selbst-Velasquez', 1996. 4. Max Neumann, 'Zonder Titel', 2011.

Sinds de opening van Museum No Hero is Steinmeijer in de openbaarheid getreden. Schoorvoetend, want hij vindt zijn eigen rol van ondergeschikt belang. Dat is ook de reden dat hij de in 2007 opgerichte beheerstichting de 'No Hero' Foundation noemde. "Je had in die tijd een paar verzamelaars die je om de haverklap op tv zag. Het leek of het om die verzamelaars ging. Dat wilde ik anders." De verzamelaar is 'no hero', vindt Steinmeijer: "De helden zijn de kunstenaars en de kunst."*

-X-


Op voedseltocht door het LAM

In het najaar opent nóg een privaat-museum, namelijk die van supermarkteigenaren Dirk van den Broek. Na de zomer zal het Lisser Art Museum (ja, in Lisse) haar deuren openen, waar je kunst zal kunnen zien dat in het teken staat van voedsel. 

Spannend...

* citaten uit een interview met RTV Oost.

Zelfs in het door Jan des Bouvrie ingerichte restaurant hangt kunst: Elvira Bach, 'Grüner Akt', 1985.

Tekst en alle (iPhone) foto's: © Miriam van der Meer.