Allemaal naar het Rijks! Johan Maelwael en Matthijs Maris

4 oktober 2017
De formerende partijen in Den Haag zijn het over één ding eens: alle scholieren zouden tijdens hun leerplichtige jaren minimaal één keer op schoolreisje naar het Amsterdamse Rijksmuseum moeten (saillant detail: morgen bij de landelijke lerarenstaking zijn veel musea gratis te bezoeken). Waarschijnlijk weet je van de commotie die ontstond na het 'lekken' van dit voornemen, maar laat ik je dít vertellen: het is een oud idee (en dus oud nieuws). En dat Taco Dibbits bij de gedachte enthousiast is, valt te begrijpen.

De museumdirecteur reageerde op het beleidsplan in (o.a.) het Parool van 28 september: "Dit zou echt fantastisch zijn. Het is een droom, die ik in 2008 heb uitgesproken, die werkelijkheid wordt. Ieder kind heeft recht op kunst". In de Volkskrant werd gesuggereerd dat Dibbits een rol heeft gespeeld in de totstandkoming van deze onderhandelingsafspraak. "We hebben hier al heel lang aan gewerkt. Dit soort dingen komen tot stand door heel veel mensen die er op de achtergrond aan werken."




Oké. Zo zie je maar wat vakkundig (maar wel langdurig) lobbyen uiteindelijk op kan leveren. (By the way: uit welingelichte kringen heb ik begrepen dat alle Amsterdamse kinderen tijdens hun (basis-)schooltijd een bezoek brengen aan de Nachtwacht). 

Deze week ontmoette ik - samen met andere genodigden en 'persmuskieten' - Taco Dibbits in het kader van een heel andere gebeurtenis, namelijk de opening van maar liefst twee nieuwe top-tentoonstellingen in de Philipsvleugel van het Rijks. Vanaf 6 oktober is in het museum een van 'de grondleggers van de Nederlandse schilderkunst' te zien en dan heb ik het over Johan Maelwael (ca. 1370-1415). Gelijktijdig organiseert het Rijksmuseum een overzichtstentoonstelling van de 19de-eeuwse kunstenaar Matthijs Maris (1839-1917). (En mocht er bij deze laatste naam een belletje gaan rinkelen: inderdaad, Matthijs is de broer ván).

Een gemeenschappelijke, feestelijke opening van twee exposities en niet alleen door de 5 eeuwen - een wereld van verschil. Onvergelijkbare grootheden lijkt mij en van een samenhang tussen de twee 'vertoningen' is geen sprake, naar mijn bescheiden mening. (Zoals je wellicht weet:) ik word niet geremd door enig verstand van kunsthistorische zaken en ben slechts een geïnteresseerde leek, dus hier zie je een (beeld-)verhaal van wat de toeschouwer tijdens een eigen bezoek aan het Rijksmuseum kan verwachten.
  
  

1. De 'Vlindermadonna', Johan Maelwael (of Henri Bellechose), ca. 1415. 2. Detail uit 'De Roermondse Passie', trompe-l'oeil met de suggestie van bergkristal, ca.1435. 3. Een (van twee) 'pleurants' van het praalgraf van Filips de Stoute, Claes Sluter, albast, 1404-1410. 

Een middeleeuwse bestseller

Ik begin met de 'oudste': de in Nijmegen in een kunstenaars-familie geboren Johan Maelwael (of verfranst tot Jean Malouel), hofschilder in de duistere Middeleeuwen. Hij wordt beschouwd als de eerste Nederlandse kunstenaar die schilderde op doek en die (achtereenvolgens) in dienst was van het Gelderse Hof, Koningin Isabella van Beieren en de Bourgondische hertogen en dan kun je gerust zeggen dat hij heel succesvol was. In zijn tijd - de Gotiek - was hij alom gevierd én de best betaalde Meester in West-Europa. 

Maelwael (letterlijk: hij die goed schildert) was een alleskunner, hij beschilderde wimpels, banieren en militaire uitrustingen, ontwierp patronen voor stoffen, vervaardigde grote religieuze schilderingen, schiep verfijnde miniaturen in handschriften, voorzag beelden van goud en kleur en schilderde kleine devotiestukken en portretten.

"Slechts een zeer klein aantal schilderijen van Johan Maelwael is bewaard gebleven. Gezien de kwetsbaarheid van het werk, is het uitzonderlijk dat het Musée du Louvre voor deze tentoonstelling het beroemdste schilderij van de Nijmeegse meester, La Grande Pietà Ronde, uitleende", aldus de aan het aanwezige journaille uitgereikte hand out.



La Grande Pietà ronde, Johan Maelwael, ca. 1400. (De door mij gemaakte foto doet het meesterwerk geen eer aan, vandaar:)
© 2009 Musée du Louvre/Erich Lessing.
Et Voila, nog een voorbeeld van hoe een goed onderhouden verstandhouding uiteindelijk zijn vruchten afwerpt. Dibbits verklaarde de bereidwilligheid van het Louvre om de kwetsbare kunst van Maelwael aan het Rijks uit te lenen, aan de uitstekende contacten die zijn opgebouwd naar aanleiding van de gezamenlijke aankoop van Marten & Oopjen.
Zo zie je maar waar het een en ander toe kan leiden.





1. 'Bosrand met geiten'. 2. Experimenten met grijstonen. 3. (Detail) De Zaaier, naar Millet, 1881-1882. 4. De zusjes Westmacott, ca. 1900-1913. 5. Smart (verloren illusies), ca. 1911-1917.

De versluierde concepten van een einzelgänger

Waarschijnlijk vraag je je af waar je naar zit te kijken? Wie heeft dit geschilderd en vooral waarom heeft de kunstenaar zo'n wazig beeld geschapen? Hierboven zie je schilderijen van Matthijs Maris uit de laatste periode van zijn leven. 

Matthijs startte zijn schildersloopbaan net als zijn broers Jacob en Willem Maris in de realistische trant van de Haagse School. Ook koos hij voor dezelfde onderwerpen: landschappen, figuren en portretten. "In 1874 schilderde Maris in Parijs 'De Vlinders', een kleurig schilderij van een meisje, liggend op haar rug in het gras omgeven door vlinders. Het doek werd beschouwd als zijn meesterwerk en het bracht een recordbedrag op".

Wie was deze kunstenaar en wat was er in de tussentijd met hem gebeurd? Dat de kunstenaar Maris heel goed kon schilderen staat buiten kijf. In de expositie, die tot stand kwam door bereidwillige medewerking van The Burrell Collection in Glasgow die een grote verzameling van Maris' schilderijen beheert, is voor het eerst een compleet beeld van zijn oeuvre te zien.
"De tentoonstelling Matthijs Maris vertelt het verhaal van deze zonderling die in zijn tijd wereldberoemd was en een absolute cultstatus genoot, maar die zelf eenzaam en vrijwel teruggetrokken eindigde in zijn Londense atelier".

Tja? Experimenteel, mysterieus en intrigerend. Wat 'bezielde' deze teruggetrokken en eigenzinnige kunstschilder?
Dat is de vraag...




1. De Vlinders, 1874. 2. Schilderskist 3. Stadsgezicht, 1863. 4. (Detail) meisje bij de pomp, 1872.

Goed, tot zover mijn kroniek over twee Nederlanders die (relatief) onbekend zijn gebleven in eigen land, doch in den vreemde grote hoogten hebben bereikt.


Onbekend cultureel erfgoed en nog blockbusters ook. Ik zou zeggen: ga vooral zelf kijken, want er is nog zoveel meer te vertellen over deze succesvolle Hollandse heren.


De tentoonstellingen openen voor publiek op 6 oktober en lopen tot en met 7 januari 2018. 



-X-


Museum-tip: Het Rijksmuseum stimuleert al jaren het 'tekenen voor iedereen'. Tijdens The Big Draw (een internationaal tekenfestival) op 7 en 8 oktober is iedereen uitgenodigd om mee te doen. "Het hele weekend zijn er workshops en tours te volgen die in het teken staan van de nieuwe tentoonstellingen". En voor wie er geen genoeg van kan krijgen: iedereen kan buiten aan de slag met een meesterwerk op de IAMsterdam-letters".

And now something completely different: mijn volgende verslag handelt over de VTWonen&Designbeurs die momenteel wordt gehouden in de Rai Amsterdam.


Alle (iPhone 6) foto's © www.agreylady.nl (tenzij anders vermeld).

Een hoge aaibaarheidsfactor bij Salon Residence in Singer Museum in Laren

1 oktober 2017
Laat ik niet alle interieurs over één kam scheren, maar de algemene indruk in de diverse ruimten was de hoge aaibaarheidsfactor en de 'rijkdom' aan materiaal en kleur. Ik zag veel theatraal barok en kleurrijk velours, 'koel' zilver en flonkerend goud, geometrische en florale motieven in het (vaak toegepaste) behang en de stoffering en last but not least veel kunst. Schilderijen, maar vooral ook decoratieve objecten. Glazen en keramische vazen en sculpturen, bronzen en natuurstenen beeldhouwwerken. En al deze componenten werden door de deelnemende interieur-ontwerpers samengesmeed tot uitgebalanceerde ruimten als was het Singer Museum in Laren een luxueus, eigenzinnig en intiem logement.


1. 'Funky Suite' van Stock Interiors en 2. een zitje in de 'Cocktail Bar' van Eveline Interieur.
Vandaag kun je op deze plek binnengluren in een chique en uitnodigend boutique hotel. Een hotel dat waar dan ook ter wereld zou kunnen staan. Dus droom maar door: waan je op Bali, de Malediven, in Singapore of Monaco. Maar het kan ook 'gewoon' bij jezelf thuis.

Luxueus, eigenzinnig en intiem

Boutique hotel? Elk, niet al te grote hotel lijkt zich tegenwoordig boutique hotel te noemen, maar wat is het eigenlijk? Als je het begrip ontdoet van de hype en alle buzz, dan hebben deze logementen gemeen dat ze klein, dus intiem zijn ('petite'), maar wel met veel persoonlijkheid. Dus hotels met een flinke dosis 'air' of 'attitude' (net als ik... :-). En het barst van de eigenzinnigheid tijdens de 2017-editie van Salon Residence.

"Hotels zijn actueler dan ooit. Het geheim? Het interieur! Daarom opent interieurmagazine Residence (voor 4 dagen, red.) een boutique hotel, met maar liefst 18 verschillende kamers, in 18 uiteenlopende stijlen, ontworpen door 18 van Nederlands' meest getalenteerde interior designers, samen met de mooiste merken en kunstgaleries".




Een paar voorbeelden van ontwerpen met een ingetogen kleurpalet: 1. Remy Meijers ontwierp een 'Room Of Elegance'. 2. 'La Bibliothéque Salon' werd ingericht door Framework Studio. 3. Mariska Jagt ontfermde zich - heel smaakvol -  over 'the Breakfast Club' en 4. in de 'Presidential Suite' van Decoration Empire veel (midcentury modern) kunst.
"Hoe vervolg je deze ontdekkingsreis? Take a seat in het splinternieuwe Singertheater voor talks, masterclasses en interviews met nationale en internationale experts op het gebied van interieur, kunst, reizen en wonen. Struin de Decoration Lane af en ontdek de aantrekkingskracht van kleur, behang, patronen en stoffen voor je interieur en ontvang de beste tips & tricks".

Tot zover de tekst op de site van/over Salon Residence. Ikzelf mocht afgelopen donderdag (tijdens de 'professionalsdag & exclusive preview') een kijkje nemen en in het vervolg daarvan leid ik je vandaag rond in Hotel Residence.

Geen massaliteit in een evenementen-, congres- en beurscomplex als de Rai (van waaruit je de volgende keer een verslag krijgt van de VTwonen & Designbeurs): deze chique variant van de 'traditionele woonbeurs' is prima op haar(zijn) plek in 't Gooi. En er is ook niets te koop, behalve dan in de museumwinkel, die voor deze gelegenheid is omgedoopt tot Boutique Hotel Shop.






Een 'blokje' kleurrijk en theatraal: 1. Stock Interieur met de 'Funky Suite'. 2. en 4. Roelfien Vos ontwierp de 'Genever Lounge'. 3. Stofontwerp van Pierre Frey. 5. Een rijkelijk opgemaakt bed in de 'Iconic Sunburst Suite' van RA. Studio en tenslotte 6. velours bij Style Libary.

WOW-effect

Met de zorgvuldig samengestelde, op maat ontworpen en daardoor unieke inrichtingen voor de 18 verschillende ruimten zorgt Salon Residence voor een WOW-effect. Ik zag smaakvolle, rijke en zwaar gedecoreerde kamer-opstellingen en wat meer ingetogen, minimalistische benaderingen, zoals die van Framework Studio met hun 'La Bibliothèque Salon' (en daarmee één van mijn favorieten...).

Door interieur-ontwerper Roelfien Vos (denk: kleur, textuur, materiaal en vorm) werd gekozen voor theatraal rood en paars velours met een Hollandse inslag, zoals met Delfts blauw en tulpen. (Ook bij de vorige editie van Salon Residence - in 2015 - verraste Roelfien. Kijk maar naar mijn verslag van die gelegenheid).

Enigszins 'uit de toon' - maar niet per sé in negatieve zin - was de 'Powder Room' van Judith van Mourik. In het 'damestoilet' creëerde de ontwerper "een elegante en lichte ruimte die tot de verbeelding spreekt. Charmant met een knipoog. Een conceptuele ervaring met een verrassingseffect, vooral in de materialisatie en de maatwerk-producten", aldus de bij de beurs behorende verklarende teksten. Ik zou het willen omschrijven als 'apart' en onderscheidend.





1. de 'Powder Room' van Judith van Mourik. 2., 3. en 4.: details uit de verschillende opstellingen. 5. Het mooie lijnenspel in het ontwerp van Framework Studio (kunst via Kahmann Gallery). 
Eigenlijk is er nog zoveel meer te vertellen over deze editie van Salon Residence. Bijvoorbeeld over het 30-jarig jubileum van deze interior glossy. Maar ook over de verschillende ontwerpers die acte de prèsence gaven tijdens de beurs (bijv. over de lancering van het interieur-koffietafelboek van Remy Meijers, getiteld 'Simply Elegant'); over de 'artist in residence' en interieur-grootheid Kate Hume, die in een broeikas in de tuin haar interpretatie gaf van een Glass Suite (en altijd zo mooi gebruikt maakt van vintage design, antiek en andere originele stukken) én tenslotte over de locatie van het woon-evenement.

Het Singer Museum in Laren (zoals ik het ken) is recentelijk gerenoveerd en gaat nu 'door het leven' als SingerLaren. Het complex, met de oorspronkelijke villa die begin vorige eeuw in opdracht van het Amerikaanse verzamelaars-echtpaar Anna en William Singer werd gebouwd, huisvest een museum, theater, horeca, museumwinkel en beeldentuin.  Met een - waarschijnlijke hele mooie - tentoonstelling getiteld "De Stijl, Grafische Vormgeving" op de planning (opening dinsdag 10 oktober 2017), is het museum op zich - dus ook zonder zo'n evenement als Salon Residence - het bezoeken waard. 

   


1. Foto's uit de Magazine Photography Collectie én te koop. 2. en 3. Kate Hume als 'artist in residence'. 4. In de serie 'Elephant Parade Laren', hier een kunstwerk genaamd 'Basta' van Jean Marc des Bouvrie en Patrice des Bouvrie-Aaftink.

Tot zover onze verpozing in Hotel Residence.

Zoals gezegd, is het hier volgende verslag er een vanaf de woonbeurs-vloer van VTwonen & design. Van een andere orde, maar (waarschijnlijk) ook zeker het bezoeken waard.

We zullen zien en je 'hoort' van mij.....


-X-


Fijn weekend!



Beeldentuin Singerlaren: 1. Margot Zanstra 'Sign', 1988. 2. Kunstenaar mij onbekend. 3. Maria Roosen, 'Braamboot', 2009.
Alle (iPhone6) foto's: www.agreylady.nl

Hoogtevrees én verboden te fotograferen bij David Hockney in Centre Pompidou

27 september 2017

Hierboven zie je een illegaal door mij geschoten foto van het schilderij 'Christopher Isherwood and Don Bachardy' uit 1968. Heel stiekem, (semi-)onopvallend en ondeugend gemaakt om vooral niet de aandacht en daarmee de toorn van de suppoost te wekken. 'Interdit de photographier' staat er namelijk in alle zalen waar kunstwerken te zien zijn van de Britse kunstenaar David Hockney op de zesde verdieping van het Centre Pompidou in Parijs. Dat 'verboden te fotograferen' is een behoorlijke tegenvaller. En jammer ook, want alleen met knap beeldmateriaal kan ik jou een interessant relaas voorschotelen. Het oog wil ook wat, toch?

Ook het bereiken van die bovenste etage van het geheel uit glas opgetrokken gebouw had nogal wat voeten in de aarde. Wie bedenkt het? Nou, dat waren de architecten Richard Rogers, Renzo Piano en Gianfranco Franchini die het Centre Pompidou (geopend in 1977) ontworpen met de roltrappen en liften aan de buitenkant van het gebouw geplakt. Ook de lucht- en waterbuizen, de airconditioning en het metalen skelet zijn uitwendig aan het gebouw en daarmee zichtbaar en onderdeel van het ontwerp (wat toentertijd dan ook veel ophef gaf). Op de foto lijkt het gebouw niet erg hoog, maar wacht maar totdat je op de bovenste vloer staat. :-(
Vanaf die 6de etage ontvouwt Parijs zich aan je voeten.

En dát met mijn hoogtevrees. Tergend langzaam schoof ik op de roltrap omhoog en ik durfde niet óp of óm te kijken. Om dan - na die verlammende (doods-)angst  - want dat is het - te vernemen dat ik niet eens mocht fotograferen...





blockbuster-tentoonstelling

En drúk dat het was! Niet leuk meer. Ondanks het feit dat ik vooruit en speciaal voor díe dag had gereserveerd (en dat er dus sprake was van een soort 'dag-slot'), was het over het algemeen knap lastig om een glimp op te vangen van de (vaak enorme) schilderijen van David Hockney. We hadden het kunnen weten, want dezelfde overzichtstentoonstelling trok in Londen een recordaantal bezoekers. (En dan is het natuurlijk ook niet zo gek dat er niet gefotografeerd mag worden, geef ik ruiterlijk, doch schoorvoetend toe). Heel Parijs leek die dag wel uitgelopen om de Britse figuratief realist én een van de bekendste vertegenwoordigers van de Popart te kunnen zien. 

Maar goed. Wij - dochterlief en ik - maakten er het beste van en genoten van het getoonde in de expositie 'Une Retrospective'. David Hockney, Bradford, UK, 1937 (dus inmiddels 80 jaar) is de schilder van helder blauwe zwembaden, Californische landschappen en portretten en daardoor krijgt menig toeschouwer bij het zien van die taferelen de zomer in de bol. Ik ook. En dat was dan weer mooi meegenomen, want juist dát weekend regende het zowel in Nederland als in de hoofdstad van Frankrijk 'cats and dogs' (chats et chiens).

Naast de bekende werken (zoals 'A Bigger Splash' uit 1967) - kleurrijk en levendig - zijn er in de tentoonstelling ook foto's, prints, tekeningen, gravures en video-installaties te zien, waardoor de museumbezoeker de veelzijdigheid van de kunstenaar onder ogen krijgt.
De tentoonstelling is nog te zien tot met met 23 oktober 2017 (tip: bestel je kaarten vooraf online).





Tinguely-fontein

Opgelucht en met de beide benen (veilig en daardoor gerustgesteld) op de grond, werden wij getroffen door de kleurigheid van de Stravinsky-fontein. (Ja, wat is het nou? De Tinquely- of de Stravinsky-fontein)? Officieel die laatste naam, omdat de vrolijk-makende waterpartij gelegen is op Place Igor Stravinsky.
In deze ruim 500 vierkante meter grote vijver staan 16 bewegende, gekleurde beelden en sculpturen. De kunstwerken zijn gemaakt door het kunstenaars-duo Niki de Saint Phalle en haar man Jean Tinguely (vandaar dat de fontein in de volksmond de Tinguely-fontein wordt genoemd) en de verzamelde werken zijn een 'eerbetoon' aan het muziekstuk "Le Sacre du Printemps"* geschreven door componist Igor Stravinsky.
De kinetische beeldhouwwerken zijn heel herkenbaar, vooral als je eind vorig jaar/begin dit jaar de prachtige Tinguely-tentoonstelling in het Stedelijk Museum in Amsterdam hebt gezien. Mijn enthousiaste relaas over die expositie vind je hier.

* "Le Sacre du Printemps" werd in 1913 door Stravinsky in opdracht van Sergej Diaghilev, impresario van het beroemde Ballets Russes, gecomponeerd. Het stuk wordt door kenners gezien als een mijlpaal in de muziekgeschiedenis, omdat Stravinsky in de compositie meer nadruk legde op het ritme, dan op de melodie.



'Ja, ja, wat môt je, nou?. Maak die foto dan...!", Amsterdamse bijdehandheid door dochterlief....

Interieurdingen

Eigenlijk zou mijn bezoek aan Parijs in het teken staan van Maison & Object (met als onderdeel daarvan de Paris Design Week). Maison & Object is een Internationale vakbeurs voor interieur-professionals die twee keer per jaar wordt gehouden. Een immense beurs. Huge! Vijf dagen lang is Villepinte Exhibition Centre (een beurs-complex gelegen op zo'n uurtje treinen ten noorden van Parijs) het walhalla voor de design-junkie, waar je vijf dagen lang de laatste trends kunt spotten op het gebied van interieurdesign en woondecoratie.
Als ik zeg immens en huge, dan bedoel ik dat ook. Een enorme drukte van reusachtige omvang en onophoudelijk visueel 'geweld' van zo'n 3.500 exposanten. Op deze najaars-editie  waren er een kleine 700 nieuwe merken die zich presenteerden. Zeven hallen met daarin drie grote sectoren: 'MAISON' (alle woondecoratie, ingedeeld naar stijlen), 'OBJET' (voorwerpen, vooral interessant voor detaillisten) en 'INFLUENCES' (unieke objecten, op maat gemaakte producten, aanbod voor interieurarchitecten en inkopers). (Bron: stylink)




'Paris must see, must do': een bezoek brengen aan hotspot en concept store Merci. 

Misschien voel je hem al aankomen....? Ik ben niet geweest. Ik heb deze mogelijkheid om mij onder te dompelen in design, trends en decoratie links laten liggen en heb mij gericht op 'quality time' met mijn dochter. Samen met mijn eerstgeborene struinde ik de straten van Parijs af en zonder al te veel vaste plannen genoten wij van elkaar én van het mooie Parijs. En dat is prima gelukt. Op de beurs 'slechts' spullen: dit was onbetaalbaar.
Wie doet me wat?

En het plan om Maison & Object te bezoeken?
Daarop antwoord ik, dat er zich nog genoeg van dergelijke gelegenheden voor zullen doen: Dutch Design Week in Eindhoven, Salone di Mobile in Milaan, de volgende editie(s) van Maison & Object in Parijs, London Design Week, enne, enne...., 

maar dit reisje met mijn dochter neemt niemand mij meer af...


-X-


Van 28 september tot en met 1 oktober (dus dit weekend) vindt in het zojuist gerenoveerde Singer Museum in Laren Salon Residence plaats. Ik raad je aan om zelf een kijkje te gaan nemen, maar als dat niet lukt...

stay tuned voor mijn verslag van Hét (naar eigen zeggen) Interieurevent van het Jaar!
Ik kijk er naar uit.
Jij ook?




Alle (iPhone6) foto's: www.agreylady.nl

Auto Post Signature

Auto Post  Signature