'Mode in Kleur' in Kunstmuseum Den Haag: een spetterende kleurexplosie

Zet je veiligheidsbril maar vast op, want wat je hier te zien krijgt is een spetterende kleurexplosie. Eentje waar je opgewekt van word en dat is precies de bedoeling. Kleur brengt vrolijkheid en dat is iets wat we allemaal wel kunnen gebruiken, was de achterliggende gedachte van de samenstellers.

In 'Mode in Kleur' presenteert Kunstmuseum Den Haag een - goeddeels uit de eigen omvangrijke museumcollectie samengestelde kleurrijke vertoning van achttiende eeuwse kostuums tot en met hedendaagse high fashion creaties. Modische kledij van vroeger en nu en uit verschillende culturen met als verbindende factor 'kleur'. Denk Chanel, Versace, Ungaro, Westwood, Van Noten, Mugler, Govers, Taminiau, Kosters en noem maar op.

Wat nu volgt is niks voor grijze muizen. 

1. Valentino, haute couture najaar 2018. Foto: Hollandse Hoogte. 2. Zaaloverzicht. 3. Op de voorgrond: Comme des Garçons, najaar 2014.

In mijn vorige blogpost kwam het al aan de orde: musea duiken in deze coronacrisis - noodgedwongen, doch niet onwenselijk - vaker hun depot in om met eigen middelen een expositie samen te stellen. Door de pandemie ligt wereldwijd de tentoonstellingsagenda overhoop en moest er stante pede inventief worden ingespeeld op het voorlopige 'nieuwe normaal'.

Zo ook bij het Kunstmuseum. De gepland staande blockbuster tentoonstelling over het modehuis Dior werd verplaatst naar 2021 (daar wil én moet je als museum nu eenmaal optimaal mee 'scoren') en hoe vul je dan zo'n gat? Je moet toch wat. Zeker als je wilt voldoen aan je eigen doelstelling om elk jaar tenminste één grote mode-expositie te organiseren.

Tijd voor plan-B.

Met veel improvisatietalent bedacht modeconservator Madelief Hohé het thema 'Kleur in Mode' en samen met haar team is het gelukt om binnen no time een wervelende modeshow neer te zetten en ook nog eens geheel coronaproof. Art director Maarten Spruyt deed een duit in het zakje door een bijpassend, zeer kleurrijk en smaakvol tentoonstellingsontwerp te bedenken. "Chapeau!" zou ik (toepasselijk) willen zeggen.

kostuumhistorie

Tijd voor een ontboezeming. Jarenlang - twintig? - droeg ik alleen maar zwarte kleding en nu nog steeds is zwart/wit mijn favoriete kleurcombinatie (behalve dan dat zwart en wit geen kleuren zijn, maar dat terzijde). Ooit werd mij, door een dame die pretendeerde veel te weten over modieuze kleurenleer in relatie tot de menselijke psyche (oftewel een fashion color coach), belerend verzekerd dat mensen die (vrijwel) alleen maar zwart dragen pessimistisch en depressief van aard zouden zijn. Nu klopt het dat ik een lichte neiging heb tot somberte - zelf noem ik het melancholie - desondanks lijkt het mij een onterechte generalisatie.

4. Zaaloverzicht. 5. Links: meisjesjurk, rond 1770 en rechts avondcape en japon, ca. 1840. 6. Een Chadari uit Afghanistan, jaren '50. 7. Impressie van rood. 8. vlnr: Maarten van Dreven (ca. 1967), Comme des Garçons (najaar 2016) en Yoshiki Hishinuma (1998). 9. Mary Quant (1966) en op de achtergrond André Courrèges (jaren '70). 

Toch zegt kleur in kledij veel, zo leer ik uit de zaalteksten. Het zendt wel degelijk een code, een boodschap uit. Een modekleur is nooit zomaar een kleur: het is een kleur van betekenis. Cultureel bepaald en onderhevig aan rages en over de symboliek van kleur in de klederdracht zijn veel verhalen te vertellen. "Over hier en nu, maar ook over toen en ver van hier." En dat verhalen vertellen lukt de curatoren van het Haagse museum goed: daar weten ze heel veel over kostuumhistorie (met soms geinige, ook wel lugubere weetjes, zoals over mummiebruin*).

Ik zeg: kom maar op! We gaan beginnen...

* Mummiebruin of 'mummia' werd lange tijd gemaakt van gemalen mummies, te koop bij de apotheek. Dat gebeurde tot de jaren '60: toen waren de mummies 'op'...

ban de grauwigheid

Na een fluoriserend, gifgroene ontvangstruimte - een kleurbeleving door de Theatermachine - begint de expositie eigenlijk heel ingetogen en braaf zedelijk. Logisch, want het christelijk geloof domineerde al vanaf de middeleeuwen het straatbeeld. Volgens de Bijbel is wit goed en zwart duister. Zondig ook. Het rood verwees naar de duivel en de hel, dus daar wilde je wel vandaan blijven. Daarnaast kende men slechts natuurlijke verfstoffen en die waren door de bank genomen niet erg uitgesproken. Alleen aan de vorstenhoven zag je kleur: zij konden zich de dure, 'exotische' verfstoffen veroorloven.

Stond zwart in de 'Gouden' eeuw voor deugd en kuisheid en later voor rouw; Coco Chanel wist in de dertiger jaren wel anders. Zij introduceerde de little black dress en hoe sexy wil je het hebben? "Zwart is ook verbonden met avant-gardemode, de kunstwereld, (Japanse) minimalistische mode en diverse jeugdculturen uit de twintigste eeuw" (vandaar mijn voorkeur... 😇). 

color boost

Lopen we verder, dan komen we langs bruin; het (camouflerende) kaki; beige van ongeverfde schapenwol en alle tinten groen. We zien - naast bronsgroene hoepelachtige toiletten en een 'granny smith' avondjurk uit de dertiger jaren - een olijfkleurige, lichaamsbedekkende 'chadari' afkomstig uit Afghanistan. Groen heeft door de eeuwen heen allerlei verschillende 'betekenissen' gehad (en zelfs met arsenicum in een bepaalde verfstof): tegenwoordig wordt deze kleur vooral geassocieerd met milieuvriendelijk en duurzaam.

10. De 'geelpresentatie'. 11. Marty Basart, (mannen)pak, 1969. 12. vlnr: Hanifa (najaar 2020), Valentino (zomer 2020) en Bas Kosters (2018). 13. Zaaloverzicht. 14. Links Claes Iversen (zomer 2020) en rechts Christopher John Rogers (zomer 2020). 15. Avondjurk van Metz & Co, 70er jaren). 

We moeten nu echt snel verder, willen we de eindstreep halen. En vanaf hier is het "betreden op eigen risico". Zet je lasbril maar op, want rood. "Al sinds de middeleeuwen verbonden met seks en erotiek." Maar pas op: ook met gevaar, bloed en macht. In India en China daarentegen is een bruidje vaak gehuld in rood als symbool voor leven en geluk. Het kan dus verkeren...

Dan Oranje, onze nationale helden-kleur. Feestuitdossing ten top, maar een tint die je vroeger wel degelijk de kop kon kosten. "Bijvoorbeeld door tijdens de 2e Wereldoorlog een oranje verzetsbroche te dragen of in de Franse tijd, een oranje kokarde."

"Draag nooit geel - of juist wel", lees ik op de site van Modemuze. In een blogpost beschrijft samensteller Madelief Hohé in geuren en kleuren wat geel zoal uitstraalt. Nu staat het voor zonnig en vrolijk, maar in het verleden het toonbeeld van segregatie met als kwalijk effect, vervolging. Vanaf de middeleeuwen was geel een herkenningsteken voor "joden, islamieten, prostitués, overspelige vrouwen, ketters, zogenaamde ‘heksen en tovenaars’ en ‘eerloze’ beulen", aldus curator Hohé en voor meer interessante connotaties bij de kleur geel verwijs ik naar bovengenoemd artikel. 

kleurbekennen

Dan het shocking pink van ontwerper Elsa Schiaparelli (zij was er dol op). Ook zo'n kleur waar je door de eeuwen heen heel verschillende boodschappen mee uitstraalde. Van meisjesachtig tot punk, van de roze driehoek (als geuzenteken van de homo-emancipatie) en als uiting van elegantie in de achttiende eeuw voor vrouwen én mannen (toentertijd hartstikke genderneutraal). 

En van purper en paars komen we tot slot bij blauw. IJs-, zee-, baby-, pauw-, hemels- en kobaltblauw: er zijn onnoemlijk veel blauwen en ook nog eens enorm populair. In het geval van 'Mode in Kleur' fluoriserend glow-in-the-dark-blauw (blacklight), want met die kleur op de muren eindigt de modeshow in het Kunstmuseum Den Haag. Een "tentoonstelling die aansluit bij het huidige modebeeld dat sprankelt van kleur. Is dat kleurrijke beeld toeval of niet? In difficult times, fashion is always outrageous" is een uitspraak van Elsa Schiaparelli (1890-1973). En zij kon het weten.

16. Avondjurk, eind 19e eeuw. 17. Iris van Herpen, Cosmica Micro Dress, 2019. 18. Claes Iversen, zomer 2020. 19. Op de voorgrond: Christopher John Rogers, zomer 2020. 20. Links cocktailjurk (ca.1960) en rechts Frank Govers en Jan Kamphuis (ca. 1960-1965).

'Mode in Kleur' is een geweldig spektakel. Een lust voor het oog en dus van hieruit enthousiasme alom. (Eigenlijk) een moetje voor elke fashion adept. Maar meer dan dat: ook voor hen die geïnteresseerd zijn in verhalen over menselijke uitdossingen en de invloed en betekenis van kleur, een aanrader.

Dus als het even kan: neem een kleurbad in Kunstmuseum Den Haag. On show tot en met 28 februari 2021.

-X-

Dan het volgende. Je zult het enige tijd zonder mijn blogposts moeten doen, want wegens gezondheidsproblemen zal ik enige tijd uit de running zijn. Dus even geen actuele tentoonstellingstips....

Hopelijk tref ik je spoedig weer. 

Geen catalogus, wel een 'kunstkaartenboekje' én een persoonlijk hebbedingetje uit de (fijne) museumshop: een stoffen broche van Bas Kosters 😬.

Tekst en alle (iPhone)foto's: @MiriamvanderMeer | www.agreylady.nl, behalve de 1ste foto (zie onderschrift).

De molensteenkraag: fashion statement uit de 17e eeuw tot nu

Je outfit is pas compleet met de juiste accessoires: ditjes en datjes die zorgen voor een geslaagde look. En maak dan gerust een fashion statement. Een mooie sjaal, trendy bril, een opvallend sieraad, kekke stropdas of een zwierige panama, als het maar opvalt.

Ook in het verleden wilde men met kleding een overtuigend gebaar maken en een goed voorbeeld daarvan is de molensteenkraag. Het onding - mooi, maar erg onhandig - werd aan het einde van de 16e eeuw door de Spanjaarden in de Nederlanden geïntroduceerd. (Beetje vreemd, want Spanje was onze aartsvijand). En ook relatief kort in de mode, maar met een enorme impact, want ook nu nog zeer tot de verbeelding sprekend.
Kijk maar...

1. Frans Hals, 'Portret van Pieter Jacobsz Olycan', ca. 1630. 2. Figuurtegel vrouw met molensteenkraag en mof, 1625-1675, Collectie (en foto) ©Museum Rotterdam. 3. Rembrandt: Haesje Jacobsdr van Cleyburg, 1634.

Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in dat onderdeel van de vroeg-17e eeuwse dress code. Een kraag die - letterlijk en figuurlijk - als een molensteen om (puriteinse) West-Europese nekken moet hebben gehangen*. Zo ook in de Lage Landen. Want waarom en hoe dan? Tijd voor enig onderzoek.

* Die uitdrukking komt uit de Bijbel (Mattheüs 18.6). "Maar wie een van deze kleinen, die in Mij geloven, doet struikelen, het zou beter voor hem geweest zijn dat een molensteen aan zijn hals gehangen was en hij in de diepte van de zee gezonken was."

uniseks

Op bijna alle stijfdeftige schilderijen uit het einde van de 16e en de eerste helft van de 17e eeuw zie je mannen én vrouwen - dus genderneutraal - met dit in het oog lopende modeverschijnsel. Neem Frans Hals. Op portretten en schuttersstukken van deze Hollandse oude meester staan allerlei varianten van 'De Kraag', gepenseeld met de voor hem zo karakteristieke losse toets. Op het schilderij 'Stoet van officieren en onderofficieren van de St. Jorisdoelen' uit 1639 (zie foto 4) tel ik zeven ijzervreters die enige vorm van molensteen om de nek hebben. De andere houwdegens dragen ietwat bescheidener, platte, vaak geheel van kant of met kant afgezette kragen.
Dan onze schildertrots Rembrandt. In de dertiger jaren van de 'Gouden' eeuw - het waren zijn succesjaren - schilderde hij meerdere statige portretten van Hollandse celebs met de hier bedoelde halsbedekking. En natuurlijk 'De Nachtwacht', waarop je verschillende modelletjes kunt bewonderen. Het schilderij dateert uit 1642 en toen was de rage eigenlijk al over zijn top. Al een beetje passé. 

hoed u voor ijdelheid

Wie het breed heeft, laat het breed hangen. Typisch gevalletje 'show off'. Ondanks ons calvinisme van "doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg" wilde men zich (toen ook) onderscheiden en dan is 'hoe groter' wel degelijk 'hoe beter', want 'des te rijker'. Size does matter. De kraag benadrukte de status; de rang en stand van de drager.
Wel op zwarte kleding: dat was in de mode en het had een sobere, vrome* uitstraling. Daarnaast was - voor het zwart-verven van stof - veel arbeid en kostbare, geïmporteerde pigment nodig en dus kon je ook met het diepe zwart pronken.
 * "De couleur onser cleederen moet zedigh ende stemmig wesen, niet blickerigh, uytwendigh, noch weer-schijnig", aldus de vrome predikant Willem Teellinck in 1620. 

4. Frans Hals, Stoet van officieren en onderofficieren van de St. Jorisdoelen, 1639. Collectie en foto: @Frans Hals Museum. 5. Frederick Henry (naar M.J. van Miereveld). ongedateerd. 6. Jan Anthonisz. Van Ravesteyn - Portret van Ernestine Yolande, prinses van Ligne, na 1618. 7. Plooikraag, à la confusion, circa 1615-1635, collectie en foto @Rijksmuseum Amsterdam. 8. Spotprent op de stijve plooikraag, ca. 1600, Anoniem. Collectie en foto @Rijksmuseum Amsterdam. 9. Pauselijke bewakingseenheid van Vaticaanstad: de Zwitserse garde,  - Photo_news. 

Het begon als een klein, los opstaand halsboordje ter bescherming van de bovenkleding. En steeds een tikkeltje groter wordend, raakte aan het einde van de 16de eeuw de molensteenkraag*, ook wel fraise a la confusion in zwang naar het voorbeeld van de toen geldende mode in Spanje. Een beetje vreemd, want - zoals gezegd - waren de Lage Landen sinds 1568 verwikkeld in de 80-jarige oorlog tegen de Spaanse overheersing en waarom zou je een modegril van de vijand overnemen?  Maar ja, Gods wegen zijn ondoorgrondelijk (om de Bijbel nog maar een keer aan te halen).
* lubben-, lobben-, plooi- of pijpkraag.

fraise a la confusion

Vroege molensteenkragen waren altijd hagelwit, breed uitstaand, regelmatig geplooid en gesteven, hoog op de keel gedragen. Soms ook nog eens afgezet met handgeklost kant (zie foto 5 en 6). Een knap staaltje textielbewerking, want het vervaardigen was een ingewikkeld, heel precies en dus tijdrovend karwei. Gemaakt van fijndradig, linnen batist, dat vaak zo delicaat was, dat het haast doorschijnend leek (en dat is goed te zien op de portretten van Rembrandt. Daar schemert de ondergrond soms door de kraag).
Na gewassen, gebleekt en gesteven* te zijn, werd het doek gelubd aan een boord vastgezet en daarna met een rondzet- of pijper-ijzers bol gestreken. Kostbaar, want voor een sterk geplooid exemplaar was meer dan 15 meter batist nodig.
Er bestond een grote variatie in vorm en hoogte van de plooien, die naar de smaak van de drager kon worden aangepast. En ze werden ook steeds breder, waardoor zo'n gevaarte met een goud of zilveren draadwerk, een zogenaamde 'portefraes', in vorm gehouden en ondersteund moest worden.
* met water aangelengde tarwe-zetmeel.

'in zijn lobbe zijn' 

(in zijn schik zijn, verheugd zijn.)

Het mode-accessoire had ook consequenties voor de haardracht. De dames droegen een (kanten) mutsje of een hoog opgewerkt kapsel; de heren kozen noodgedwongen voor een korte coupe (vaak met puntbaardje en snor), omdat de lokken anders verstrikt zouden raken in de plooien van de kraag. 

En wat dacht je van het draagcomfort? Of beter: het gebrek daaraan. Wanneer de 17e eeuwse Vip's het stijve modelletje droegen, dan moesten zij het hoofd wel fier overeind houden, want de kraag belemmerde vrijwel elke nekbeweging. Probeer dan maar eens netjes en zonder te morsen je zilveren lepel naar je mond te krijgen. En het wassen van zo'n spierwitte kraag zal een crime zijn geweest (en dat zonder Oxi of Vanish). Denk tomatensoep, bietjes en rode wijn :-(.

10. Frans Hals, Feestmaal van officieren van de Cluveniersschutterij, 1627. 11. Max Liebermann, 'Officieren', 1903. 12. André Mniszech, Portret van Daniël Franken', 1877. 13. Ferdinand Roybet, 'Portret van de schilder Antoine Guillemet', ca. 1900. 14. Frank Duveneck, 'Man met een kraag', 1875. 15. Yeomen of the Queen's Body Guard, oftewel Beefeaters. Bewakers van de Londense Tower.

Wat een verademing moet het zijn geweest toen die stijve plooiboord langzamerhand van het toneel verdween. Naarmate de tijd verstreek (zo rond 1630) werden de kragen steeds slapper en minder geplooid (zoals dus ook te zien op het Schuttersdoek van Frans Hals: foto 4). Leuk weetje: nog vrij lang bleef de molensteenkraag een verplicht onderdeel van de Joodse kleding.

De Kraag en de modernen

Begin 2019 opende in het Frans Hals Museum de expositie 'Frans Hals en de Modernen'* waarin te zien was hoe kunstenaars door de eeuwen heen beïnvloed en geïnspireerd raakten door hun illustere voorganger Frans Hals. In die tentoonstelling werd ook aandacht besteed aan 'De Kraag', want het schilderen daarvan kreeg in de negentiende eeuw - en dan met name onder kunstschilders in München - een nieuwe boost.
De door Frans Hals zo los en vlot geschilderde kragen waren een mooi voorbeeld van zijn schildertrant en ook een uitstekend studie-object (zie de kraag-versies van Max Liebermann, André Mniszech, Ferdinand Roybet en Frank Duveneck: foto 11 t/m 14).
* ik maakte een blogpost over die vertoning in het Fans Hals Museum.

Tot op de dag van vandaag is het historische modeverschijnsel actueel. Want wat dacht je - retorisch - van de traditionele zwartepieten-outfit? Maar ook op de catwalks van de grote modehuizen én in het 'gewone' straatbeeld. Tenminste? Je moet daarvoor wel naar de Tower in Londen of naar Vaticaanstad in Rome. Bij een bezoek aan een van deze toeristische trekpleisters zie je bewakers (resp. de Beefeaters en de Zwitserse Garde) met - oké.... een ietwat slap aftreksel van wat ooit een pijpkraag moet zijn geweest.

In 2012 maakte ik kennis met het werk van kunstenaar Hendrik Kerstens, als maker van het campagnebeeld voor de VPRO-televisieserie 'De Gouden Eeuw' met presentator|historicus Hans Goedkoop. Daarin wordt maar al te duidelijk dat ook hij gefascineerd was (is) door de kragen-rage.
Hetzelfde geldt voor Marie Cecile Thijs. Zij fotografeerde de enig overgebleven, authentieke 17e eeuws lubbenkraag uit de collectie van het Rijksmuseum (zie foto 7), die zij naderhand digitaal in haar portretten monteerde. Het werd een serie met een jong meisje en verschillende katten.
Voor beide fotografen geldt dat de door hen gekozen lichtinval de associatie met de Hollandse Meesters uit de 17e eeuw alleen maar versterkt. Allemachtig prachtig.

16. Campagnebeeld 'De Gouden Eeuw' van Hendrik Kerstens, 2012. 17. Hendrik Kerstens, 'Paula', foto gemaakt vanuit het fotoboek van de fotograaf. (Flatland Gallery)18. Op een molensteenkraag geinspireerd halssierraad van #dutchduodesign. 19. Givenchy 2008 Photograph: Francois Guillot/AFP.

Ken je 'Tussen kunst en quarantaine'? Op Instagram een heus én inmiddels internationaal (Corona-) tijdverdrijf. Kies een - liefst beroemd - schilderij en maak deze thuis zo goed mogelijk na. Extra uitdaging: je mag maar drie spullen uit je huis gebruiken.
En onvermijdelijk: ook daar is de molensteenkraag te vinden....


-X-


En dan nog even dit....
Joepie! De musea mogen - naar alle waarschijnlijkheid en met de nodige maatregelen - vanaf 1 juni weer open! Ik ga - als nooit tevoren - de draad weer oppakken en je met enige regelmaat bestoken met het broodnodige kunstnieuws.
So stay tuned (of beter nog: like mijn Facebook- of Instagram-pagina en/of ontvang een melding via de mail - zie rechter-sidebar).

https://www.instagram.com/maria_rosenblatt/

Tekst en (iPhone)foto's: @miriamvandermeer | www.agreylady.nl, tenzij anders vermeld (zie de diverse foto's).

'The Art of Lace' in het TextielMuseum | KUNSTFLITS

Chanel, Dior, Gaultier, Balenciaga, Vuitton en vele anderen - grote namen uit de modewereld - zie je in 'The Art of Lace' in het TextielMuseum in Tilburg. Van deze modehuizen en hun ontwerpers worden meer dan veertig stijlvolle, exclusieve haute couture creaties geëxposeerd en allemaal - vrijwel alleen maar - gemaakt van dit luxe, doorschijnende weefsel. Want dat is de verbindende factor bij de rode-loper-jurken in de tentoonstelling: het gebruik van het Franse (zogenaamde Leavers) kant.

Front row bij een modische japonnenparade en daarbij maakte ik de volgende 'Kanttekeningen'. ;-)

Geef je ogen de kost...

1. Jean Paul Gaultier, Haute Couture H/W 2016, foto: Robin (Haute Dentelle). 2. Iris van Herpen, Haute Couture H/W 2016. 3. Twee ensembles uit de haute couture V/Z 2015 van Chanel. 4. Foto van een avondjurk van Balenciaga, H/W 1957. 

Kant is verleidelijk. Pi-kant. Subtiel of suggestief in sexy en luxueuze lingerie. Soms goedkoop of platvloers als dat kant rood is. Of juist het, als onschuldig en maagdelijk betitelde witte dentelle van de doopjurk en de 'mooiste-dag-van-je-leven-jurk': the wedding dress, soms compleet met sluier en sleep. De ragfijne stoffen zijn traditioneel in de goudeneeuwse kragen en manchetten en ook in de kappen van de diverse klederdrachten vaak kant.
De opsomming geeft wel aan dat deze textielsoort verwerkt wordt in allerlei originele creaties en zeker ook door high end modegoden. Elke zichzelf respecterende kledingontwerper heeft met het materiaal gewerkt en zal dat blijven doen, want kant is van altijd.

pi-kant

Vroeger had je het handmatig vervaardigde klos- en naaldwerk (al bekend vanaf het midden van de zestiende eeuw), maar sinds zo'n tweehonderd jaar - door de uitvinding van brei- en weefmachines - kan kant ook fabrieksmatig worden geproduceerd. Desondanks blijft het een gespecialiseerde 'tak van sport' en vooral het in het Franse Calais en Caudry geweven soort is van hoge klasse, wereldberoemd en daardoor heel populair in de ontwerpen van alle grote modehuizen. Leavers-kant wordt het genoemd, naar het weefgetouw waarop het wordt gemaakt.

stijlfiguren

Het mooie TextielMuseum in Tilburg "presenteert de internationale tentoonstelling 'the Art of Lace' | Haute couture van Chanel tot Iris van Herpen', waar creaties van 's werelds beroemdste modehuizen te zien zijn" (en dan voornamelijk recente ontwerpen uit de jaren 2012-2018, kan ik hieraan toevoegen). "De bezoeker krijgt een blik achter de schermen bij de kantmakers en couturiers: van het ontwerp- en maakproces tot het eindproduct, klaar voor de catwalk", aldus het museum.
De enige uitzondering op deze regel (dat alle creaties in de tentoonstelling van 'lacetwerk' zijn) is het kunstzinnige - maar nogal ondraagbare werkstuk van Iris van Herpen: een houten gelaserstraalde japon met eenzelfde kanteffect (zie 2e foto).

1. Drie creaties van Alberta Ferretti. 2. Zaaloverzicht met japonnen van Chanel. 3. Louis Vuitton, cruise-collectie 2018. 4. Schiaparelli, haute couture-collectie H/W 2017-2018. 5. Jean-Paul Gaultier, haute couture-collectie H/W 2016-2017. 6. Zaaloverzicht.

Door de rustige en overzichtelijke manier van presenteren (ook heel stijlvol-braaf) zijn de fraaie high fashion-scheppingen goed te bestuderen en is er veel te leren over de patronen, de dessins en het materiaal. Bij elke japon is een sample die aangeraakt mag worden.

modieuze uitstalling

Beluister vooral de making of-audiotour ingesproken door modejournalist Cécile Narinx en Jasmijn Bergisch (Victor&Rolf) met allerhande details over het maakproces van de kanten weefsels.

Ook mooi: de expositie ‘Black & White | Symboliek in Kunst en Design’ en die is te bewonderen tot en met 1 maart '20.


-X-

KIJKWIJZER

• 'The Art of Lace' is verlengd t/m 6 september 2020.
• Tijdbesteding ongeveer 1 tot 1,5 uur (als je ook de video's bekijkt en de audiotour beluistert)
• Waar? TextielMuseum en meer info op: https://www.textielmuseum.nl/

'Black & White': 1. Zaaloverzicht. 2. Maria Roosen, 'Kan met kabeltrui', 1996.

Tekst en alle (iPhone)foto's @miriamvandermeer | www.agreylady.n (tenzij anders vermeld).