30 december 2016

Wegens doorslaand succes,

toch weer een nieuw jaar...!

Ik keek er wel een beetje tegenop en het was lastig om samen te stellen: mijn terugblik op 2016. Voor mijn gevoel waren het twaalf hele bijzondere, maar ook vreemde maanden. Het was, zeg maar gerust een roerig jaar. Op het wereldtoneel een paar hoogte-, maar naar mijn idee meer dieptepunten met als meest in het oog lopend de terroristische aanslagen, de Brexit en Trump for president. Hoe dat kon gebeuren...? 
In mijn persoonlijk leven idem dito met een sterretje. In één woord onstuimig! Ik spitte afgelopen week mijn Instagram-feed, Facebookpagina en mijn blog door en beleefde 2016 weer in vogelvlucht. Heel voorspelbaar, maar alsnog waar: wat gebeurde er veel. Wil je weten wát? Lees dan mee en bekijk de, op dit blog niet eerder vertoonde foto's die ik met de hashtag #roamingthestreets maakte van #publicart in Amsterdam (my home town), Parijs en Valencia: de stedentrip-steden van afgelopen jaar. 

24 december 2016

Heel salonfähig: Salon West

Helemaal niet stijf-deftig, want dat is wat ik op bepaalde galeries tegen heb. Zo chic en dientengevolge zo duur dat ik niet of nauwelijks op de deurmat durf te stappen (of is het andersom: duur en daarom deftig?). In zo'n schilderijen-showroom zie je ook geen prijskaartjes, want over geld praten is zooo not done. In de Amsterdamse Spiegelstraat heb je een paar van die zaken. Die zitten op steenworp afstand van het Rijksmuseum en de clientèle moeten gezocht worden in de hoek van de Middenoostelijke olie-sjeiks, Amerikaanse popsterren en andere celebrities. Dat kan niet anders. Maar in het onderhavige geval, niets van dat alles. Integendeel: bij Salon West staat de deur wagenwijd open. Figuurlijk dan.
Stap je met mij mee over de drempel?

21 december 2016

Ken je (design) klassiekers

Heb jij al last van kerststress? Ik las in de Libelle* dat 45% van de kerstdruk wordt veroorzaakt door geldzorgen. En dat een Nederlands huishouden gemiddeld zo'n € 135,- uitgeeft aan kerst-inkopen (in 2015). Met dat alles in het achterhoofd is het goed te weten dat wanneer je elke dag een beetje leest, de december-agitatie met ruim zestig procent afneemt. Dat effect schijnt al na 6 minuten op te treden. Echt, want dat is wetenschappelijk bewezen. Volgens Libelle dan en wie ben ik om dat in twijfel te trekken? Dus vandaag is het lezen van mijn blog pure ontspanning én op recept.
Van Libelle.

(* in de weken voor de feestdagen koop ik alle week- en maandbladen met kerst-voorpret. Ik wil dan kerstrecepten, decoreer-ideeën en tips om overbelasting te voorkomen. En dat allemaal om in de kerststemming te komen.).


18 december 2016

Who's afraid of red, yellow and blue: 100 jaar De Stijl

Nog zo'n veertien dagen en dan sluiten wij het boek met de titel '100 jaar Amsterdamse School'. 2016 was de centenial van deze typische Nederlandse bouwstijl. Honderd jaar geleden ontstaan in Amsterdam, maar in heel Nederland zijn fraaie staaltjes van deze ontwerptraditie gerealiseerd. Ik heb er dit jaar, zowel op mijn blog (zie hier en hier) als op Instagram veel aandacht aan besteed.
Maar vanaf nu is het schluß.

Van het ene jubileum duiken we direct door in het volgende, want in 2017 is het 100 jaar De Stijl. En hier, vandaag op mijn blog de opmaat naar de feestelijke viering van dit heuglijke feit. Geen droogtheoretische-kunsthistorische verhandelingen, maar 'gewoon' een verslag (en door het jaar heen, verslagen) van deze avant-gardistische kunststroming van en door een liefhebber.
So keep in mind: ik ben absoluut geen kenner.


13 december 2016

Breekbaarheid en textuur

Dat vraag ik mij af, he...
Wat is het toch? Waarom kan ik in vervoering raken van keramiek? Niet zozeer het grove, dikke, vaak terra-bakkende aardewerk (kan ook mooi zijn, hoor), maar het schijnbaar zo fragiele porselein. Ik heb er niet zoveel verstand van (eigenlijk helemaal niet), maar porselein is verbazend sterk. Komt dat omdat porselein op hele hoge temperatuur wordt gebakken? Ik weet het niet. En dan de textuur. Het matte van ongeglazuurd werk en het glanzendgladde van overglaasde stukken. Met soms - juist door verschillende toevoegingen aan dat glazuur - hele aparte uitkomsten. Soms Ruw-ig of zelfs struw, in andere gevallen glasachtig egaal. En juist met die verschillende texturen experimenteert keramist Ineke van der Werff.
Ik bezocht haar eerste solo-tentoonstelling bij Friday Next. Kijk je mee?


9 december 2016

De enige stabiliteit is beweging: Tinguely!

Wat kun je je toch vergissen. (Of beter nog: wat kan ik me toch vergissen).
Ik zag enkele weken geleden in de bioscoop een promotiefilmpje van het Stedelijk Museum over de tentoonstelling 'Machinespektakel' met het werk van Jean Tinquely. Da's niks voor mij, concludeerde ik op basis van de getoonde beelden. En daaruit kun je dan weer opmaken dat ik het werk van de Zwitserse kunstenaar niet kende. Had misschien wel gemoeten als je pretendeert iets van kunst te weten. (Maar dat doe ik niet, hoor. Ik ben niets anders dan een liefhebber). Eerlijk is eerlijk, ik had nog nooit van de man gehoord.

Jij?

7 december 2016

Spieken of plagiaat?

"Dat kan ik zelf (ook)".
Heel irritant. Zie ik een leuke decoratie of een mooi gemaakt product, dan denk ik heel vaak: "dat kan ik zelf". Of: "goed idee! Dat verdient navolging". En dat is plagiaat, theoretisch gezien. Ik vrees dat het een familie-trekje is, want twee van mijn zussen zijn hier ook mee behept. Die roepen ook te pas en te onpas: "daar draai ik mijn hand niet voor om. Dat maak ik zo na". 
Wij zijn vast niet de enige en holiday season is ook nog eens de uitgelezen periode om volop te kopiëren. Half Nederland doet voor de aankleding van het kerst-huis inspiratie op in woonmagazines en damesbladen en tijdens een bezoek aan een kerstshow in een tuincentrum. Of bij Ikea. Internet, apps en social media, bijvoorbeeld Instagram en Pinterest, zijn ook zeer populair qua bezieling.

Ook ik deed een online inspiratie-rondje. En in dit geval is een 'inspiratie-rondje' niets anders dan afkijken. Ook wel spieken genoemd.

Steel de stijl!


4 december 2016

Hardop dromen over cradle-to-cradle


Laten we over één ding wel wezen: ik wil geenszins een spoiler zijn. Dat je denkt: "ik heb de foto's op het blog van die grijze dame gezien, dus ik hoef niet meer naar de tentoonstelling". Dat dan weer niet. Bén je in de gelegenheid, breng dan vooral zelf een bezoek aan het Stedelijk Museum in Amsterdam. Want, nee, ik ben niet compleet. Meer dan een impressie kan ik je hier niet geven. En nee, je krijgt geen (soms) gortdroge en/of ellenlange achtergronden, laat staan wetenschappelijk verantwoorde kunsthistorische beschouwingen. Wat je hier leest is 'slechts' een weergave van mijn indrukken en favorieten van de tentoonstelling Dream Out Loud. Zie het als preview. Teaser zo je wilt.
Of trailer.
Kijk je mee?

1 december 2016

Over kerstsferen en breisels


Het souterrain was het domein van het personeel (mind your head!). De gefortuneerde notabelen bestegen de hardstenen trappen naar het bordes en eenmaal door de imposante deur werden zij in de vestibule door de knecht welkom geheten.

Om in een, in 1687 gebouwd pand op een van de deftigste grachten van de hoofdstad te kunnen wonen, moest je wel zeer welgesteld zijn. En dat waren Abraham Willet en zijn rijke echtgenote Louisa Holthuysen. Zij woonden in het stadspaleis tussen 1861 en 1895 en het leven van dit verzamelaars-echtpaar staat centraal in het museum.
Vandaag bezoeken wij Museum Willet-Holthuysen op de Herengracht. In kerstsfeer én met breisels. 
Breisels van Club Geluk.
Back to Top