29 maart 2017

De relevante kunst van Enrico Baj in het Cobra Museum

Play as protest

Nu in het Cobra Museum: de spontane, kleurrijke en humorvolle maatschappijkritiek van Enrico Baj in de tentoonstelling 'Play as Protest'. En zo is het maar net (dat kleurrijke en grappige...).
De Italiaan Baj (1924-2003) was kunstschilder, 'beeldhouwer', grafisch ontwerper en schrijver over kunst, maar vooral ook anarchist. Hij had lak aan autoriteiten, politieke- en militaire leiders en andersoortige Bobo's en liet dat - via zijn kunst - heel duidelijk blijken. Niet belerend, maar op een speelse, ontwapenende manier.

Eerlijkheidshalve moet worden gezegd: ik had nog nooit van de man gehoord. Tót mijn bezoek aan het charmante Amstelveense museum van verleden week. Ter plekke werd ik blij verrast door het zien van de expositie en daarom deel ik mijn ervaring graag met jou. Kijk je mee?


26 maart 2017

'A sea of tranquility' bij het Japanse Time & Style

'Sea of tranquility', 'the silent pacific' en 'a table with mountains for people who have no maintains in their country'. Dit zijn zo maar enkele namen van meubels van het Japanse interieurconcept Time & Style (voor de Japanners onder ons: タイム アンド スタイル). En hoe poëtisch wil je het hebben.

Time &Style is sinds afgelopen donderdag (23 maart) neergestreken in een prachtig historisch pand in Amsterdam (een gebouw met 'sterallures', maar daarover later meer) en dat is opzienbarend, want met deze showroom opent het Japanse bedrijf zijn eerste vestiging buiten Oost-Azië (Time & Style heeft vier vestigingen in Tokyo en één in Shanghai). En daar mogen wij best wel (...) trots op zijn: zo'n high end, luxueus en 'traditioneel Japans' en ambachtelijk werkend bedrijf dat in zijn 'expansiedrift' kiest voor ons kouwe kikkerlandje.

Daar wil ik meer van weten. Jij ook?


22 maart 2017

Het Cobra Museum en Slow Art@


Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik er nooit eerder op bezoek ben geweest. En dan te weten dat ik een groot liefhebber ben. Toch is het er nooit van gekomen en dan heb ik het over het Cobra Museum voor Moderne Kunst in Amstelveen. Terwijl ik hemelsbreed misschien een kilometertje of vier, vijf verderop heb gewoond (een kwestie van de Amstelveenseweg volgen et voilà).
Maar daar kwam afgelopen zondag verandering in. En - mijn hemeltje - wat moet ik al die jaren hebben gemist.
Wat een fijn museum!

Naast een prima tijdsbesteding op die regenachtige zondagmiddag, maakte ik gelijktijdig kennis met een voor mij nieuw begrip, namelijk 'Slow Art@' en je kent me inmiddels, daar wil ik het mijne (én fijne) van weten.
Vandaag een impressie vanuit een (té lang links laten liggen) museaal kleinood: het Cobra Museum.
Kijk je mee?

18 maart 2017

Erotiek in keramiek (museum) Princessehof

Kijkwijzer >16 

Je denkt misschien dat ik een grapje maak, maar niets is minder waar. Voor een deel van de tentoonstelling 'Sexy Ceramics' in het Keramiekmuseum Princessehof geldt de minimumleeftijd van 16 jaar en ouder. En volgens mij is dat uniek: dat een museum voor een bepaalde tentoonstelling een kijkwijzer hanteert (zo niet, dan hoor ik dat graag).

én rode oortjes...

Speciaal voor deze expositie, of zeg maar sexpositie (en die kwinkslag heb ik niet van mezelf), heeft het in aardewerk en porseleinen objecten gespecialiseerde museum, erotische keramiek uit de privécollectie van de Amsterdamse kunstverzamelaar Ferry Bertholet te leen en ook het Rijksmuseum Amsterdam, Museum Boijmans Van Beuningen, het Groninger Museum en zelfs het Amsterdamse Seksmuseum leverden werk.
In de zalen van het museum subtiel naakt, dubbelzinnigheden tot en met - en dan ben je inmiddels in de laatste zaal beland - expliciete seksscènes. In de peepshow is het adults only.

Nou? Hoe preuts ben jij? 


11 maart 2017

Er gaat niets boven Baas: Maarten Baas in het Groninger Museum

Een beetje flauw hé, die kop.
('er gaat niets boven Groningen' en 'baas boven baas').
En het nog uitleggen ook...

Het viel niet mee, maar wilde ik mij volledig op de tentoonstelling Hide & Seek richten, dan diende ik de (naar ik mij heb laten vertellen) schitterende expositie 'Rodin – Genius at Work' links te laten liggen. Een expositie waarvoor overigens wel € 5,- toeslag betaald dient te worden.
(Even een leuk weetje: in Het Parool van zaterdag 4 maart een artikel over toeslagen in musea wanneer die een blockbuster-expositie programmeren. De krant deed daarin voorkomen dat € 3,50 de hoogste toeslag ooit zou zijn geweest: in 2014, Mark Rothko in het Haagse Gemeentemuseum. Een dubieus record, dat - terecht of onterecht - met deze 'Rodin' is gebroken).
  
Dus niet naar Rodin, want mijn concentratie-spanne kent steeds vaker zijn beperking en je moet wel je doel voor ogen houden. Ik maakte een tweeënhalf uur durende treinreis enkel en alleen (nou...?) voor Maarten Baas in het Grönnen Museum.
Baas boven baas!


8 maart 2017

Dutch Design met een zachte G: Kranen/Gille

De titel van dit blogbericht doet vermoeden dat het ontwerpen van toegepaste kunst en het hebben van een zachte G een uitzonderlijke combinatie zou zijn, maar niets is minder waar. Niks geen Algemeen Beschaafd Nederlands gesproken in de Randstad voor wat betreft onze Hollandse Trots. Voor Dutch Design moet je naar Noord-Brabant, en in het bijzonder naar het dutch-design-district van de Lage Landen, zijnde Eindhoven. Daar staat de Design Academy en daar gebeurt het. Zo ook voor Jos Kranen en Johannes Gille, oftewel Kranen/Gille, want na hun opleiding in de Lichtstad begon hun inmiddels 10-jarige samenwerking.

Nú in het Noordbrabants Museum in Den Bosch (de échte provinciehoofdstad van Brabant) de eerste museale solotentoonstelling met de designs van het illustere duo onder de titel: 'De Industriële Natuur van Kranen/Gille'
Mooi, hoor....

4 maart 2017

Een misplaatste Pin-Up: de Female Figure van Jordan Wolfson

Het zou een beetje flauw zijn om er niet op terug te komen en ik had het je beloofd...

In mijn blogbericht van 21 januari versloeg ik op deze plaats het eerste deel van het tweeluik van Jordan Wolfson's 'Manic Love/Truth Love' in het Stedelijk Museum in Amsterdam. Met gemengde gevoelens en dat mag ook blijken uit de titel van de blogpost: you love it or hate it.
En na een 'adempauze' van precies 19 dagen is sinds 18 februari het tweede deel van de expositie te zien. De Female Figure in Truth Love (de opvolger van Manic Love) is een wulpse playmate met sexy draaiende heupen en billen, hetgeen als bijzonder opwindend kan worden ervaren. Maar dan! Het gezicht van de dame is geen gezicht, met dat afzichtelijke roofvogel-masker.

Niet dat ik haar 'live' heb mogen aanschouwen. Dat is per dag aan slechts 88 belangstellenden 'gegund', dus om haar te zien bewegen moeten we naar YouTube-beeld.
Alle andere werken in de expositie zag ik wel.
Kijk je mee?

Jordan Wolfson (2014), courtesy the artist and David Zwirner, New York. Photo: Andreas Laszlo Konrath

1 maart 2017

Straatfotografie: stadssafari in Amsterdam

Oftewel: je gaat het pas zien, als je het door hebt...'


Je mag het eigenlijk geen straatfotografie noemen, want volgens de echte diehards is straatfotografie pas straatfotografie als er mensen op de foto's staan. Eén of meer. Maar als je mensen vraagt of je een foto van ze mag nemen, dan is het niet spontaan en het moment suprême weg. Dus hanteert de urbanphotographer vaak de overval-techniek. Niet vragen, maar - desnoods heimelijk vanuit de heup - doen. In het 'handboek' van de stadsfotograaf staat: "Om het moment zo objectief en natuurgetrouw vast te kunnen leggen, is er geen afspraak tussen de fotograaf en zijn menselijk onderwerp. Pas nadat de foto is genomen, kan er contact plaats vinden: oogcontact, een glimlach of zelfs (?) een gesprekje; net waar de situatie om vraagt".

Contact of geen contact, ik heb zelden een menselijk onderwerp. Ik fotografeer geen mensen, want het is mij niet om de personen te doen. Daarnaast vind ik willekeurig onbekende mensen fotograferen gênant en behoorlijk opdringerig (ik zou het niet durven) en zelf wil ik ook niet - zonder toestemming vooraf - gefotografeerd worden.

Vandaag kiekjes van de straat zonder mensen. 

Back to Top