1 maart 2017

Straatfotografie: stadssafari in Amsterdam

Oftewel: je gaat het pas zien, als je het door hebt...'


Je mag het eigenlijk geen straatfotografie noemen, want volgens de echte diehards is straatfotografie pas straatfotografie als er mensen op de foto's staan. Eén of meer. Maar als je mensen vraagt of je een foto van ze mag nemen, dan is het niet spontaan en het moment suprême weg. Dus hanteert de urbanphotographer vaak de overval-techniek. Niet vragen, maar - desnoods heimelijk vanuit de heup - doen. In het 'handboek' van de stadsfotograaf staat: "Om het moment zo objectief en natuurgetrouw vast te kunnen leggen, is er geen afspraak tussen de fotograaf en zijn menselijk onderwerp. Pas nadat de foto is genomen, kan er contact plaats vinden: oogcontact, een glimlach of zelfs (?) een gesprekje; net waar de situatie om vraagt".

Contact of geen contact, ik heb zelden een menselijk onderwerp. Ik fotografeer geen mensen, want het is mij niet om de personen te doen. Daarnaast vind ik willekeurig onbekende mensen fotograferen gênant en behoorlijk opdringerig (ik zou het niet durven) en zelf wil ik ook niet - zonder toestemming vooraf - gefotografeerd worden.

Vandaag kiekjes van de straat zonder mensen. 

Aan de wandel

Struinen, slenteren, kuieren of een luchtje scheppen: mijn enige sportieve lichaamsbeweging bestaat uit benen. Ik stap wat af. Door weer en wind en kris kras door de stad waar ik ben geboren, getogen én nu (weer) woon. Chauvinist van het zuiverste soort (maar dat zijn haast alle Mokumers: een bijzonder ergerlijke eigenschap), vind ik Amsterdam heel mooi. Ik mijd het Centrum of andere toeristische hotspots, maar ik houd mij graag op in woonwijken en volksbuurten. Niets fijner dan drentelen door de straten waar wordt gewoond, gewerkt, geruzied en bemind. (Bijna) elke dag een pittige wandeling. Lopen en vooral niet op de fiets.

Fietsers zijn er in Amsterdam genoeg en wil je het er levend afbrengen dan is het aan te raden je blik op de weg te houden. Vooral niet 'afdwalen', zoals ik zo graag doe. Want met de fietsveiligheid is het in de hoofdstad bar en boos. En niet alleen door alle rare capriolen makende, (op bierfietsen) fietsende toeristen. Nee, dan de Amsterdammers zelf. Met een rotgang scheuren ze door de stad. Zigzaggend om de langzaam rijdende toeristen heen. Met verstand op nul en muziek in de oren, sjezen ze naar het werk, de kroeg of waar ze ook 5 minuten geleden al hadden moeten zijn. En dan die scooters, bakfietsen, fietsende bezorgdiensten en riksja's. Nee, laat mij maar lopen. Ik sta liever met beide benen op de grond.




Het bijzondere in het alledaagse

Het fotograferen van het stadslandschap is hip en heel veel mensen doen het. Niet zo gek, want iedereen heeft het 'gereedschap' in z'n zak of tas. De populariteit van documentaires als 'Schuldig' (vol stadse impressies) is groot en ook tentoonstellingen als die van Ed van der Elsken in het Stedelijk Museum Amsterdam (4.500 belangstellenden bij de opening. Zie mijn verslag van 'Eye love you') dragen daaraan bij. Op Instagram wordt je 'doodgegooid' met foto's met de hashtag #streetphotography, #urbanphotography en #cityphotography (en ik doe daar vrolijk aan mee).

En dat brengt mij op een ander criterium van straatfotografie: de foto moet spontaan zijn genomen. Nou, dat klopt bij mij wel. Mijn straatfoto's zijn nooit geregisseerd en de kwaliteit van ondergeschikt belang. Als ik door de stad stiefel, dan 'schiet' ik het liefst alledaagse gebeurtenissen. Het bijzondere van doorsnee tafereeltjes in de openbare ruimte. Noem het een afwijking, maar ik kijk graag om me heen en verbaas me over wat ik zie. Als je goed oplet (en dat kan als je loopt), dan zie je in vensterbanken de meest uiteenlopende spullen en 'versieren' mensen hun eigen straatbeeld. Letterlijk en figuurlijk. Maken hun uitzicht op 'de wereld' gezellig(er). Of creëren zo iets als een voortuin, waar die er niet is.
Wat zegt dat over de bewoners? Dat vraag ik mij dan af. En dat alles zonder een oordeel te vellen, want wie ben ik?





Maar ik kom meer curieuze zaken tegen. Neem de foto hieronder. Een scheefstaande vuilnisbak in de buurt van Sloterdijk. De bak is nogal vol. Een bananenschil op de rand. Én iemand heeft zijn trolley daar achtergelaten. Een sjaal, een spijkerbroek én hele hoge hakken. Twaalf centimeter, plateauzolen én in dieren-print.
Hoe, wat, waar, denk ik dan?

Een gedenksteen in een portiek in de Spuistraat: "Jantje, 14 juli 1909". 

Treinen en zwanen in pak mét stropdas.







'Verboden te zitten' in de Bilderdijkstraat.

'Indien gij God wilt vinden, moet gijzelf Hem meebrengen' en 'Life has become richer by the love that has been lost, alleen een gebroken hart is heel'. 
Diepzinnig.


-X-



Hier de uitzondering op de regel (dat ik geen mensen fotografeer).
Boodschappen doen bij de Appie en dan dit. Daar word je toch blij van!


Alle (iPhone)foto's: www.agreylady.nl

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Back to Top