7 december 2016

Spieken of plagiaat?

"Dat kan ik zelf (ook)".
Heel irritant. Zie ik een leuke decoratie of een mooi gemaakt product, dan denk ik heel vaak: "dat kan ik zelf". Of: "goed idee! Dat verdient navolging". En dat is plagiaat, theoretisch gezien. Ik vrees dat het een familie-trekje is, want twee van mijn zussen zijn hier ook mee behept. Die roepen ook te pas en te onpas: "daar draai ik mijn hand niet voor om. Dat maak ik zo na". 
Wij zijn vast niet de enige en holiday season is ook nog eens de uitgelezen periode om volop te kopiëren. Half Nederland doet voor de aankleding van het kerst-huis inspiratie op in woonmagazines en damesbladen en tijdens een bezoek aan een kerstshow in een tuincentrum. Of bij Ikea. Internet, apps en social media, bijvoorbeeld Instagram en Pinterest, zijn ook zeer populair qua bezieling.

Ook ik deed een online inspiratie-rondje. En in dit geval is een 'inspiratie-rondje' niets anders dan afkijken. Ook wel spieken genoemd.

Steel de stijl!


Dit wordt 'em

Zie hierboven. Die gaat het worden. Een heel mooi plaatje, vind ik. Een alternatieve kerstboom. Nu is deze wel heel minimalistisch en bij mij mogen er wel een paar (witte) balletjes in. En een vogeltje of zo. Of twee. 
Deze foto heb ik gevonden en dus 'geplukt' van de pagina van Lotta Agaton, een interior stylist & creative consultant. En mazzel: zij schrijft haar blog in het Engels, wat de leesbaarheid voor ons Hollanders wel ten goede komt. So wie so een heel mooi blog om te volgen, want haar feed is fijn divers en van alles wat. Wel heel Scandi/Nordic, maar ja, dat kan niet anders. Lotta is nu eenmaal Zweeds.


Kamerden

In navolging van wat Lotta deed op de foto, ging ik op zoek naar een kerstboompje en het werd een Araucaria Heterophylla. En dat is helemaal geen kerstboom, maar eentje uit de coniferen-familie. Hij wordt ook wel 'kamerden' genoemd en hij mag niet - mocht hij het al overleven - ná de kerst naar tuin of balkon, want - de naam zegt het al - het is een kamerplant. De volgende stap is dan 'boompje-pesten', want om mijn kersthuis extra hip te maken, verwijder ik de pot en zet hem in een glazen vaas. Dat is behoorlijk wreed, maar de overlevingskansen voor een 'kerstboompje' met kluit zijn überhaupt klein.
Één ding doe ik niet, wat Lotta wel deed: de plant gaat niet met zijn 'voeten' in het water zoals op de foto. Want of je nu een kerstboom óf een kamerden aanschaft: beiden (mini)bomen zijn geen waterplanten! In dit geval kun je er donder op zeggen dat de verrotting binnen de kortste keren toeslaat. Daar kun je, bij wijze van spreken, op wachten. Een enkele, gesnoeide tak moet natuurlijk wél in het water.
En hoe heeft ze die wortels door die smalle opening kunnen proppen?



Op deze foto zie je wat ik wél doe. Wel uit de pot, maar zoveel mogelijk aarde laten zitten. Dit is een foto van RAW Design, een blog van een Finse dame genaamd Peeta. Ook mooi en inspirerend, met een paar leuke en doable do-it-yourselfs

A propos

Wat ik nog even zeggen wilde. Een van die vraagstukken waar ik tot op heden geen afdoende uitsluitsel over kreeg, is deze. Doen we een echte kerstboom of een neppe qua milieu-bewustheid? Ik hoor van beide 'kampen' de voors en tegens en ondertussen blijf ik achter in vertwijfeling.
Laatst zag ik op Facebook een filmpje voorbij komen (ik kan hem alleen helaas niet meer vinden...) waarin gepleit wordt voor een echte. Daar werden een heleboel argumenten voor geopperd. Jammer dat ik de meeste weer ben vergeten, met uitzondering van deze: voor elke gekapte boom wordt er een nieuwe geplant en een echte boom kan vrij simpel voor 100% worden hergebruikt. De gemeente verhakselt het hout en de snippers gaan in het gemeenteplantsoen. Om een nepperd te recyclen, dat valt niet mee (alleen al door al die verschillende materialen). Zo simpel is het. Of kán het zijn en daarmee is voor mij de kous af en koop ik alleen nog maar echte boompjes. Liefst met kluit. Dan zou het zomaar kunnen dat ik over een paar jaar een heus dennenbos op mijn Amsterdamse balkonnetje heb. 





Hierboven is iets vreemds aan de hand. Die tak kan nooit zo blijven staan. Ergens, onzichtbaar zit hij vastgeplakt of gestut of zo, want anders is dit natuurkundig onmogelijk, toch? Dat lijkt mij, tenminste...
Hoe dan ook, ik hoop dat ik je een paar leuke ideeën aan de hand heb gedaan. Maar ik ga me niet op de borst kloppen, want ik heb gespiekt. Daar ben ik dan weer heel erg goed in... 


Tot slot nog even dit.
Mijn kamerden in de glazen vaas met witte versierselen matcht mooi met mijn collectie, vooral vintage glazen Iittala kandelaars en waxinelichthouders.


-X-


Ja, ja. Daar is over nagedacht... :-)



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Back to Top