19 november 2015

No guts, no glory

Heb jij hier wel eens van gehoord? Van Urban Exploring, oftewel Urbex.
Via vriend (en collega-blogger) Marvin kwam ik in aanraking met dit tijdverdrijf. Dit voorjaar vertelde hij over zijn avonturen bij het betreden van een voormalige en nu verlaten en vervallen psychiatrische instelling in Berlijn. Zijn relaas droop van de spanning en sensatie.

Ik heb nooit de behoefte gevoeld om een excursie te maken naar verkrotte en in versukkeling geraakte bezienswaardigheden, maar dat komt omdat ik niet wist dat het bestond. Nu ik mij in de materie heb verdiept, gaat er een wereld voor mij open. Urbex blijkt een wereldwijde beweging.
Maar waarom mijn interesse voor deze 'sport' (ik ben a-sportief)? Het moge duidelijk zijn: Urbex levert de meest prachtige, feeërieke en spooky plaatjes op.
Kijk maar.

Foto: Reginald van de Velde
Foto: 500pxISO

Capturing the decay of the past
Urbex is het verkennen en fotograferen van verlaten en vervallen plaatsen.
Zogenaamde Urban explorers scheppen er plezier en genoegen in om zich op terreinen te begeven die niet (meer) voor publiek toegankelijk zijn en meestal tot verboden gebied zijn verklaard. Maar dat is slechts één stroming binnen de beweging. Er zijn ook Urbex-avonturiers die van te voren bij de plaatselijke autoriteiten toestemming vragen. Maar hoe je je bezoek ook wilt voorbereiden, de locaties zijn dezelfde. Verlaten fabriekshallen, kastelen, kerken, ziekenhuizen, tunnels, ondergronds locaties, militaire domeinen, forten, oude villa’s, noem maar op.
De enige voorwaarde is dat de gebouwen leeg staan én bouwvallig zijn.

Foto: Reginald van de Velde
Foto: Proj3ctm4yh3m.com

Thrill seeking en chien méchant
Dat deze tak van sport niet zonder risico is en eerder spanning dan ontspanning oplevert, is evident. Het gevaar schuilt 'em in de afgeleefde staat van de gebouwen, wat in sommige gevallen tot hartverzakking kan leiden. Krakkemikkige vloeren en trappen, mogelijk gevaarlijke stoffen, kaduke elektrische bedradingen, onbedoelde insluiting, etc. En alsof dat nog niet alles is: sommige locaties worden bewaakt door waakhonden, waar ook de eventueel aanwezige security het de urbexer behoorlijk lastig kan maken.

Foto: Cris Hake
Foto: Michael Kötter

Top secret
Tot de absolute topsport binnen Urbex behoort het vinden van een nieuwe locatie die (dus) nog niet eerder door mede-sporters is bezocht. Vanaf dat moment sta je te boek als ontdekkingsreiziger pur sang. Maar the golden rule in zo'n geval is dan, om het adres van zo'n nieuw gevonden terrein niet prijs te geven. Reden hiervoor is het risico dat zodra een locatie bekend wordt, deze ook bezocht zal worden door mensen met hele andere bedoelingen, zoals graffiti-spuiters, krakers, vandalen, koper-dieven of handelaren in industrieel, vintage, rustieke, hippe en/of te recycle hebbedingen.

Only foodprints
Urbex mag dan een wereldwijde beweging zijn, er bestaan geen statuten en regels waar de volgelingen zich aan dienen te houden. Wel een algemeen nageleefde gedragscode: "leave nothing but footprints, take nothing but pictures". En hoewel illegaal, proberen de meesten geen (andere) wetten te overtreden, anders dan zich toegang te verschaffen tot terreinen waar zij, door de bank genomen, geen toestemming voor hebben.

Foto: proj3chm4yh3m.com
Foto: 500pxISO

Als dat alles is...


-X-


Lijkt mij een nogal onschadelijke en onschuldige overtreding. En jij?


PS: meer lezen of bekijken: Reginald Van de Velde, "Between Nowhere & Never"

Bronnen: Wikipedia, Whiteboxliving, Urbex Crew, Luster, 500pxISO, Proj3ctm4yh3m.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Back to Top