9 september 2015

Moerstaal en Vlaamse zangerigheid


Ik heb iets met taal. Het Nederlands dan, hé.
Want liefde voor taal betekent niet automatisch dat je dan een talenknobbel hebt. Op de middelbare school gingen Frans en Duits mij slecht af. Maar voor het vak Nederlands haalde ik best wel (...) goede cijfers.


Jarenlang heb ik beroepsmatig ambtelijke brieven en rapporten moeten schrijven. Heel formeel en met de noodzaak elke aangehaalde bron te vermelden en elke conclusie te onderbouwen. De uitkomst van mijn aanbevelingen kon namelijk verstrekkende (niet verstrekkende, maar ver strekkende) gevolgen hebben. En in het maatschappelijk werk leerde ik gespreksverslagen maken die uiterst subtiel en cryptisch de gemoedstoestand van de betrokkene beschreef.
Dat vereist oefening. (Ik las eens een rapport van een collega die over één van zijn cliënten schreef: "meneer is niet helemaal fris onder de pet". Subjectief, kort-door-de-bocht en onprofessioneel). 
Je kunt dus wel stellen dat ik een goede leerschool heb gehad. Maar door mijn blog merk ik dat ik tegenwoordig meer voldoening heb van het 'vrije' werk: schrijven wat me - populair gezegd - voor de bek komt.
Heerlijk!


Mijn taalliefde gaat ver. Ik lees bijvoorbeeld graag over taal. Neem de twee boeken van Paulien Cornelisse. Erg grappig en herkenbaar. ("Waarom heet een verrekijker niet gewoon verderkijker"). Voor De Wereld Draait Door heeft zij, samen met Arjan Lubach, maandelijks een rubriek met taal-bloopers. Ook heel leuk. Ik ben vriend van de Facebook-pagina 'Taalvoutjes', waarop allerhande onbedoelde incorrectheden worden geplaatst.


Foto ingestuurd door Diana van Stokkom op de FB-pagina Taalvoutjes

Ik bewonder het werk van Drs. P. Hou van de lichte poëzie die in allerlei verschijningsvormen (zoals bekers, kaarten, servetten etc.) uitgegeven wordt door Plint. Apprecieer de lichtvoetige gedichten van Annie M.G. Schmidt en de rijmelarij van Toon Hermans. En lees graag literatuur van Nederlandse bodem. Nee, wacht. Ik bedoel Nederlandse literatuur, want vlak de Vlamingen niet uit. Ik heb een zwak voor de Zuidelijke Zangerigheid en 'smelt' bij het horen daarvan: praat Vlaams met mij (variant op de hit van Kenny B.) en ik ben verloren...


Laatst las ik het tweede boek van Griet Op de Beeck getiteld: Kom hier dat ik u kus (alleen die naam al en zo'n boektitel: geweldig). Prachtig boek ook. Het lijkt wel alsof je in het Vlaams veel mooier nog dan in het Nederlands gemoedstoestanden kunt beschrijven. Of het ligt aan de spreker/schrijver die een grote(re) woordenschat tot zijn/haar beschikking heeft. Nou ja, hoe dan ook, van de zomer overpeinsde Griet wekelijks in De Volkskrant zaken die zij liever eerder had geweten. Een uiterst interessante column. Vooral die, met als onderwerp communicatie. Of eigenlijk de misverstanden in communicatie. Zo mooi verwoord.
Maar daarover later meer...


-X-


Pff.
Wel een hele lange aanloop naar een post over (niet) luisteren naar goede raad....

PS: misschien een cursus 'beknopt' schrijven? :-)


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Back to Top