6 september 2015

Gemoedswankel en prijs op aanvraag


Al langer loop ik rond met de behoefte kond te doen van mijn gemoedswankel.
Gemoedswankel? Dat woord bestaat helemaal niet.
Klopt, maar het beschrijft wel mijn zo nu en dan opduikende twijfelhartige gemoedstoestand. Een stemming die weer de kop opstak na de gebeurtenissen van de afgelopen week.


Soms/vaak/meestal
Vrijdag tipte ik in mijn blogbericht al even aan mijn onmacht, boosheid en verdriet na het zien van 'De Foto'. In tijden van ingrijpende en tragische (wereld-)gebeurtenissen wordt pijnlijk duidelijk met wat voor onnozele trivialiteiten wij ons soms*/vaak*/meestal* bezig houden. Dan zie ik de 'Betrekkelijkheid Der Dingen'. Het leed-van-de-wereld komt dan hard binnen. Dat was ook de reden dat ik niet verder kon berichten over mijn bezoek aan The Loft (zie het bericht hier).
Waar gáát dit over, denk ik dan....


Magazines en glossy's
En in zo'n stemming moet ik vooral geen magazines en glossy's lezen. Wat ik (dom genoeg) wel deed. Maandelijks koop ik de VTwonen en de Eigen Huis & Interieur. Ik heb een abonnement op de Elle Decoration en voorafgaande aan mijn citytrip kocht ik op Schiphol de Harper Bazaar en de Elle. Kortom: een overkill aan 1ste wereld-luxe. Een overvloed aan van alles, met prijstags waar je U tegen zegt en veel hebbedingen waar je heel goed zonder zou kunnen. (Eerlijkheidshalve moet worden gezegd dat de VTwonen dan nog wel meevalt: na wat gespaar, redelijk bereikbare interieurs).
Een citaat: "drie dingen waar ik deze maand voor viel: 1. bergschoenen van Moncler; 2. tas van Prada en 3. horloge van Rolex". Nog een: "In deze handige special vindt u alles, maar dan ook alles uit Milaan (Salone del Mobile, red.)". En dan vliegen de prijzen van duizenden euro je om de oren. Dat vind ik in 'het normale leven' allemaal al behoorlijk blasé, maar zeker in dit soort tijden. Wat een overdaad.
Ook zoiets. Prijs op aanvraag. Hoezo? Durft men de prijs niet te noemen? Dat belooft niet veel goeds.


Boter op mijn hoofd
Ja, tuurlijk. (Ook) ik heb boter op mijn hoofd. Hypocriet ook. Ik hoef die bladen immers niet te kopen. Ik ben niet vies van enige luxe in mijn leven (en 'enige' is in dit verband een subjectief en rekbaar begrip). Heb allerlei onnutte wannahaves. Kan kicken op een pas gescoorde jas of colbert van een echte designer (tweedehands, dat dan wel). Wil het liefst zoveel mogelijk fascinating places bezoeken en dan unforgettable experiences hebben.


Zuslief Joke heeft gelijk in haar reactie op mijn bericht van vrijdag. Jij en ik kunnen als individu de wereld-problematiek niet oplossen en soms*/vaak*/meestal* kan een beetje afleiding helemaal geen kwaad.
En dat relativeert.


-X-


Toch heeft een bepaalde mate van nederigheid nog niemand ooit*/nooit* kwaad gedaan.
En dat zeg ik vooral tegen mezelf...

Een zondagse overdenking. (Ds. Gremdaat...) :-)

* streep door wat niet van toepassing is...

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Back to Top