4 juli 2015

#Small #wisdom: #asking for #help


"You are never strong enough that you don't need help.”  (César Chávez)

Heb jij ook last van vraagverlegenheid?

Mooi woord: vraagverlegenheid. Het drukt precies uit wat ik voel als ik (weer eens) om hulp moet vragen. Want wat is dat toch dat we blijven zwoegen, ploeteren en aanmodderen terwijl hulp vrijwel altijd in de buurt is?
Vragen staat vrij, toch?
Maar het blijft lastig.

Waarom vindt (bijna) iedereen dat moeilijk? Het schijnt te maken te hebben met autonomie en zelfredzaamheid. In onze individualistische maatschappij, onze cultuur vinden we dat we onze eigen boontjes moeten doppen. Van jongs af aan krijgen we te horen: kinderen die vragen, worden overgeslagen. Hoe kom je daar weer vanaf?

Om een gunst vragen is en blijft ongemakkelijk. Vooral in je hoofd: van tevoren al bedenken wat voor bezwaren de ander kan hebben. (Bijvoorbeeld als ik de buurvrouw vraag om Pip eten te geven tijdens mijn vakanties). "Puntje, puntje, puntje is al zo druk"; "wanneer moet of kan ik dan iets terug doen"? Ik wil immers bij niemand in het krijt staan, dus zeg ik keurig: "altijd tot wederdienst bereid"! Dat is het gevolg van onze voor-wat-hoort-wat-opvoeding...

Maar langzamerhand kom er iets nieuws op gang. De ieder-voor-zich-mentaliteit lijkt zijn beste tijd te hebben gehad. We gaan vaker delen, ruilen en (uit-)lenen. Neem websites als Peerby en Thuisafgehaald en initiatieven als Mini-Biebs. Contact met of in de buurt wordt steeds belangrijker, waardoor vragen ons steeds makkelijker af gaat. En quess what? Het voelt goed!


-X-


Dus vraag maar raak.
De ander kan altijd nee zeggen.
Toch?


Foto's roomservice13
Bron: Flow weekly nr. 3.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Back to Top