Van oude dingen die nooit voorbij gaan.

29 juli 2015

Mag ik een voorspelling doen?

Misschien een beetje aanmatigend, maar ik zie een interessante tendens. Volgens mij komt er een herwaardering van het historische en het ambachtelijke. Een revival of Arts and Crafts. In de mode en het interieur wordt steeds vaker teruggegrepen naar de 17de, 18de en 19de eeuw. Als reactie op de massaproductie (en alle gevolgen van dien), realiseren wij ons hoe vakkundig kledingstukken, meubels en interieur-accessoires in het verleden werden gemaakt. Uiteraard dienen die voorgaande eeuwen ter inspiratie en wordt er wel degelijk een eigentijdse draai aan gegeven.

Lyske Gais en Lia Duinker. Geinspireerd op 'De Steniging van Stefanus', Rembrandt 1635

Witte Leeuw van Laura Ristea en Alin Tamasan. Geïnspireerd op scherven uit VOC-schip 'Witte Leeuw'.


Goede voorbeelden van die revival zijn de inzendingen voor de Rijksstudio Awards. Gebaseerd op de collectie van het Rijksmuseum werd er door de inzenders naar hartenlust gewerkt met ons openbaar kunstbezit en dat leverde interessante uitkomsten op.

Foto: Hendrik Kerstens

Het onderzoek naar de door onze voorouders gebruikte materialen, vormen en detaillering en hun handmade-technieken is momenteel in volle gang. Design-opleidingen (zowel mode als productontwikkeling) gaan samenwerkingen aan met musea en hun collecties bieden inspiratie om nieuwe concepten in een moderne setting te plaatsen. Het resultaat: duurzame ontwerpen die we lange tijd willen dragen, bezitten en koesteren en aan volgende generaties doorgeven omdat er verhalen en herinneringen aan verbonden zijn.
Links: Plumes & Feathers. Rechts: Vogue China april 2015 - model: Suvi Koponen, photographer: Patrick Demarchelier, stylist: Daniela Paudice, hair: Teddy Charles , make-up: Francelle & manicure: Rieko Okusa - design: Valentino & Givenchy
Foto: Romina Ressina

Razend interessant die ontwikkelingen, vind ik. Vind jij dat ook? Bekijk (en volg) dan deze twee websites:
Crafts Council Nederland, platform voor hedendaags ambacht.
ModeMuze, platform voor liefhebbers van mode & kostuums uit Nederland.


-X-


Age is an attitude...


#Gossip en #achterklap (week 31)

28 juli 2015

Vandaag tijd voor lees-plezier en kijk-genot. In de regelmatig terugkerende rubriek "gossip en achterklap' leuk nieuws, fijne weetjes en interessante feitjes. What to do en what to see. Van alles wat. Doe er je voordeel mee...

Beweging
Kunstenaar Charles Young werkt aan een dagelijks groeiende stad. Van papier wel te verstaan. Hij heeft zich voorgenomen elke dag een miniatuur onderdeel te bouwen. En wat nu zo mooi is; in én met die gebouwen gebeurt wat. Er beweegt iets. Kijk maar eens op zijn website.


Cute
Er is niets zo vertederend als baby-foto's en -filmpjes en niets zo lachwekkend als poop jokes. Het in Londen gevestigde bureau Saatchi & Saatchi combineerde deze twee gegevenheden in een geweldige Pampers-reclame. In de advertentie zie je vijf baby's 'druk doende' (letterlijk en figuurlijk) en de gelukzalige 'opluchting' na afloop. Lief!


Piet Boon in de bocht
Amsterdam Oost krijgt er een hotspot bij. Grand Café de Tropen is het café van het (op het nippertje van sluiting geredde) Tropenmuseum. Studio Piet Boon is verantwoordelijk voor het design en de inrichting van het café en de ontwerper zegt rekening te houden met lange geschiedenis van het historische pand. Het café krijgt een groot, zonnig terras dat grenst aan het Oosterpark en zal officieel de deuren openen in augustus.
Koninklijk Instituut voor de Tropen, Mauritskade 63, Amsterdam


Heel concrete
Soms word ik blij verrast door een bepaald ontwerp en dat was zeker het geval bij het zien van de betonnen toiletrolhouder van het Franse designers-duo Bertrand Jayr en Lyon Béton. Niet verrassend dat het ontwerp de naam 'Cloud' meekreeg. Te koop via een Amerikaanse webshop, dus dat is nogal omslachtig. Maar wel erg mooi...



Think  b i g
Een immense afbeelding van een van je favoriete design-icons? Dat kan. Op de muur van een designstudio in Massachusetts (USA) deden ze het. Twee reusachtige outdoor muurschilderingen van een Eames® Molded Plywood Lounge Chair in silhouet. De afbeeldingen zijn drie verdiepingen hoog. The making of is te zien op deze website.


Boekenwurm
Het hart van menig boekenwurm gaat sneller kloppen bij het zien van de verbouwde flagship-store van modeontwerper Sonia Rykiel in de Franse hoofdstad. Meer dan 50.000 boeken vullen de plafondhoge kasten in de winkel en samen met de bloed-rode wanden geeft dit een overwhelming experience.
Op naar Parijs!



En tot slot een fraai stukje mixed media Street Art in Milaan van de hand van Edoardo Tresoldi en Gonzalo Borondo. Op de site van beide heren nog meer voorbeelden van hun werk.
Mooi!



Vergeet niet te leven dacht ik laatst....


Bronnen: Pinterest, Coolhunting, Elle Wonen, Designboom en Frame Magazine.

Designs Icons: 125 years Artifort

26 juli 2015

In september van dit jaar bereikt het oer-Hollandse Artifort de respectabele leeftijd van 125 jaar.


In 1890 startte Jules Wagemans in Maastricht zijn meubelstoffeerderij, maar het was zijn zoon Henricus die het bedrijf uitbouwde tot een meubelfabriek met een heuse showroom in Amsterdam rond de eeuwwisseling. Gedwongen door de economische recessie van de jaren dertig bleek een herkenbaar bedrijfsprofiel én een onderscheidende collectie noodzakelijk, et voilà: Artifort was geboren. Artifort, afgeleid van het Latijnse woord 'ars' (art/kunst) en 'fortis' (sterk). De nadruk kwam te liggen op functionaliteit, comfort en kwaliteit, gecombineerd met esthetiek en innovatief gebruik van materialen.

De eerste design-stoelen zijn van de hand van Theo Ruth, die in de dertiger jaren in dienst trad. Helaas kon ik geen voorbeelden van zijn ontwerpen uit zijn beginperiode bij het bedrijf vinden.
Begin jaren vijftig worden de nieuwe ontwerpen naar Scandinavisch voorbeeld moderner.

Model 'Congo' van Theo Ruth uit 1952. Foto: Van Ons
De Zwaan van Gerrit Rietveld uit 1957 voor Artifort. Foto: MidMod design

Artifort ontwikkelt dan langzamerhand een eigen stijl, onder andere door het aantrekken van Gerrit Rietveld in 1952. Meubels ontworpen door Rietveld zijn onderdeel van het Nederlands paviljoen op de Wereldtentoonstelling van 1958. In datzelfde jaar komt de binnenhuisarchitect en meubelontwerper Kho Liang Ie als artistiek adviseur in dienst bij Artifort. Zijn inbreng is niet alleen bepalend voor de successen in de jaren zestig en zeventig, maar hebben hun invloed tot op de dag van vandaag. Door zijn toedoen wordt in 1959 de Franse vormgever Pierre Paulin aangetrokken die nieuwe technieken en constructies introduceert. De ontwerpen van Paulin blijken innovatief en fris. Zijn felgekleurde sculpturaal vormgegeven zitmeubelen baren opzien in binnen- en buitenland.
 
 
Juist de ontwerpen van Paulin worden gezichtsbepalend voor de collectie van Artifort. Vanaf de zeventiger jaren werken ook (o.a.) Bruno Ninaber van Eyben, Gijs Bakker, Jeremy Harvey, Rene Holten en Jasper Morrison voor Artifort. In 1975 komt er een onbedoeld en abrupt einde aan de bemoeienis van Kho Liang Ie met het bedrijf. Hij sterft op 47-jarige leeftijd.
 
Hello There, Jeremy Harvey voor Artifort (1978)
 
Shark van René Holten voor Artifort

Mijn favoriete Artifort-stoel is zonder enige twijfel de 'orange slice' van Pierre Paulin. Een echte design-klassieker. Maar ook een beetje een veilige keus (en oranje, mwah...), dus doe dan maar de 'Boson'. 
Hoe dan ook: in het jubileumjaar kun je een 'orange slice' winnen. De meubelfabrikant organiseert namelijk een fotowedstrijd: maak een selfie met een Artifort meubel en misschien win jij deze stoel aller stoelen... Je hebt nog tot 1 september.  Klik hier voor de voorwaarden.


-X-


Fijne zondag!

Boson, Patrick Norguet (2005) voor Artifort

Alle foto's: Artifort (tenzij anders vermeld).


Vakantie-perikelen: het is hier f a n t a s t i s c h !

23 juli 2015

Zittend op de rand van het zwembad whats-appte ze opgewekt naar haar beste vriendin: "wat voor weer is het bij jullie?"
En dat was uitgekookt want het antwoord kende ze.
Serieus pet-weer.

Weet je dat het enorm bijdraagt aan je vakantiegenot te weten dat het thuis kl* weer is. Want wát als je op je vakantiebestemming slecht weer treft. Slechter dan in Nederland. Ik weet er alles van. Balen! Daar zit je dan met een pesthumeur de stemming er coûte que coûte in te houden. Zeker als de weersvooruitzichten op korte termijn niet verbeteren.



Veel mensen zien ook heel erg tegen een vakantie op. Die vinden vakantie helemaal niet leuk. Staat ook wel bekend als vakantiehaat. Het inpakken, angst om te vliegen, het vooruitzicht van een doodvermoeiende autorit met strontverveelde kinderen op de achterbank. Verplicht genieten, bah! Die mensen blijven het liefst thuis. Op Balconia. Of Côte sur Sable (Zandvoort). Alto Arena (Hoogezand).


(Te) hooggespannen verwachtingen. Ook daar weet ik alles van. Thuis bereid je de vakantie minutieus voor: waar, wat, hoe. Het perfecte hotel, appartement, fijn zwembad. Niet handig, want het kan alleen maar tegenvallen. To do list en what to see. Ga je met kinderen dan wordt het nog lastiger. Voor ieder wat wils. Compromissen sluiten. "Hebben de kinderen het fijn, dan hebben wij het ook fijn".


En vooral  a l l e s  willen zien. Avonturen beleven. Je verbazen over de prachtige vergezichten, de imponerende natuur, je mengen onder de locals, dát unieke plekje ontdekken. Reisgidsjes uit je hoofd leren: je wilt immers elk kasteel, elke kerk of duomo bezichtigen en niets missen. Niet het risico lopen dat er bij thuiskomst wordt gezegd: 'heb je dát niet gezien?'

Vermoeiend, zo'n vakantie...


-X-


Of is dat de kift?


Foto's: Puglia Italie 2010.

Art in public space: FOAM

22 juli 2015

P a s  o p : hier volgt een mening!

Verleden jaar heb ik naar aanleiding van een tentoonstelling hier bij mij op het plein een bericht (wat waren die toen nog kort...) geschreven over kunst in de openbare ruimte. Met dochterlief (hooggeleerd in de stadssociologie) voerde ik een discussie over de wenselijkheid gebruikers en bezoekers van de publieke ruimte te confronteren met kunstuitingen. Is dat bevoogdend? En, cruciaal in de afweging, geef je daar belastinggeld aan uit?
Ja of nee?


Sinds een week of twee is deze vraag weer actueel.
Galerie Mercatorplein is een jaarlijks terugkerende, tijdelijke foto-expositie in de open lucht. Drieëndertig foto's, door de redactie van Foam Magazine (Foam = Fotografiemuseum Amsterdam) geselecteerd uit de zogenaamde 'Talent Call'. Op het - door architect Berlage ontworpen plein - een unieke preview voordat de foto's verhuizen naar de Unseen Photo Fair (18 t/m 20 september 2015, Westergasfabriek Amsterdam).





Bij het zien van deze foto's is wat mij betreft het antwoord op de vraag gegeven. Kunst in de openbare ruimte? Ja! Tuurlijk!
Wetende dat de kosten voor een dergelijke tentoonstelling slechts een fractie zijn van de immense begroting van (in dit geval) Amsterdam, zeg ik: altijd doen. Kijk die kinderen eens heerlijk spelen. Kijk hoe de mensen elkaar ontmoeten en schaduw zoeken op de betonnen basis van de foto's. Is de tentoonstelling daarvoor nodig? Nee, dat niet. Maar ik weet zeker: er wordt over gepraat. Of je het mooi vindt, of juist niet...



Art for art's sake (?)


-X-


Fijn, het is vandaag!

Foto's: roomservice13

Full speed ahead

21 juli 2015

Misschien is het je opgevallen, maar ik ben nogal aan het rommelen met de layout van mijn blog. Volgende maand bestaat Roomservice 13 twee jaar en dat is reden om terug te kijken, te evalueren en met de uitkomsten de nieuwe koers te bepalen. Op of rond 1 augustus gaan de grootste veranderingen plaatsvinden, maar voor nu is één conclusie van belang: ik ga volle kracht vooruit.
Maar al dat gesleutel aan het ontwerp van mijn dear dairy vergt heel veel tijd. Ook alle hulptroepen zijn ingeschakeld, want voor het technische aspect van die veranderingen blijf ik afhankelijk van de vrijwillige inzet van aanverwanten en andersoortige relaties.

Dus even geen fotoreportages van culturele gebeurtenissen of berichten die een bepaalde mate van research vereisen. Gewoon even geen tijd!




Vandaar foto's van mijn moestuinbak. Alles groeit gestaag. Zo goed zelfs dat een groot deel van de sla en de rucola zijn doorgeschoten. Ik heb mijn best gedaan, maar hoeveel sla kan één persoontje eten. Ik heb natuurlijk wel wat weggegeven, maar na oogst moet sla dezelfde avond op het menu staan. Dat kun je niet bewaren.
De courgettes schieten ook al lekker op. Maar ik zag bij mijn eigenste Dirk dat ze deze week in de reclame zijn: € 0,29 cent per stuk...
Spotgoedkoop.


-X-


Maar niet zo leuk als zelf telen.
(Of is het kweken...)


Alle foto's: Roomservice 13, behalve 1 en 5: Whiteboxliving.

A #day, a #week, a #month on # Instagram

19 juli 2015

Ik begin even snel met een rectificatie op mijn bericht van gisteren (voordat ik mijn andere vijf broers en zussen ook 'over me heen krijg' :-)). Mijn vader bezat een Winkler Prins-encyclopedie en geen Van Dale (Van Dale maakte de befaamde De Dikke Van Dale woordenboeken).
Foutje, bedankt!

Zo, dat is rechtgezet.

Instagram: altijd goed voor hapsnap huis-tuin-en-keuken-geneuzel en dan liefst zo creatief mogelijk gefotografeerd. Niet interessant genoeg voor een blogbericht, maar wel vaak leuke en/of opmerkelijke gebeurtenissen, fijne contacten of andere things that made my day.
Kijk je mee?


Samen met Marie-Lisah van rewindplayfastforward (vintage fashion) stond ik gisteren op de MercatorMarkt. Een beetje (te) stil (door de vakantie?) maar wel heel gezellig! De button kreeg ik van de jongens van White Label Coffee. Vonden ze op de een of andere manier wel toepasselijk.
A bitch?
Moi?


Mijn nieuwe hipster rugtas. Al een tijdje hoog op mijn wish list, maar altijd veel te duur voor mijn petite portemonnee. Deze bleek wel binnen het budget. Geheel bestand tegen het Hollandse weer ontworpen door een Deense bedrijf genaamd Rains. En die naam is niet voor niks gekozen, want de firma verkoopt uitsluitend regenkleding.


Kijk! Niet eerder vertoond. En nee, dit zijn geen vieze beestjes. Aangetroffen tijdens het snijden op het aanrecht van zus Joke (je weet wel: die zo lekker kan koken). Een tomaat waarvan de pitjes al aan het ontkiemen zijn in de vrucht. Deze tomato (or tometo) moet het heel warm hebben gehad.


Een kiekje bij de kapper. Deze verdient ook een plekje in dit bericht, want ook van een bezoek aan de kapper (deze kapper) word ik heel blij. Lovely Delilah knipt mij heel zorgvuldig (aan kort haar zit heel veel werk: zij modelleert mijn haar op de nagelschaartjes-manier) in de über-hippe kap'salon' Mogeen. Na een uurtje verlaat ik de zaak altijd een beetje more confidant.

Tenslotte een foto van een hele sympathieke én originele fundraising-campagne van het Aidsfonds: The First World Problem (Pop Up) Store. 


Sinds enige tijd kunnen mensen voor al hun hedendaagse kwaaltjes en ergernissen terecht bij ’s werelds eerste First World Problem Pills winkel. De tijdelijke nep apotheek aan de Haarlemmerdijk (nr. 41) biedt veertig (...) verschillende placebo pillen (pepermuntjes) aan, zoals de 'Find my wifi' pil en de 'Turn fat into muscle' pil. "Met de opbrengst van de 'pillen' wil het Aids Fonds de toegang tot hiv-medicatie in de wereld vergroten. Van de 35 miljoen mensen met hiv, wordt slechts 37 procent behandeld met hiv-remmers".
Als dat geen leuke actie is...?


-X-


It's raining cats and dogs.
Dat wordt een middagje bankhangen. Of een filmpje pakken?


Alle foto's: roomservice13

#Public #art #collection, oftewel #openbaar #kunstbezit

18 juli 2015

Mijn vader was geen 'geleerd' man, maar wel heel breed geïnteresseerd. Hij kocht van zijn zuurverdiende centen een encyclopedie (Van Dale uiteraard; de duurste, maar wel de beste) en hij was lid van Stichting Openbaar Kunstbezit.
Deze stichting bracht in de periode 1957–1988 het gelijknamige radio- en (later) televisieprogramma uit en daar werd bij ons thuis naar gekeken. In de uitzendingen werd uitleg gegeven over beeldende kunst in de Nederlandse musea. Bij het programma hoorde een losbladige uitgave die in een linnen band kon worden opgeborgen. Mijn ouders hadden dus ook dergelijke albums in de kast staan. Ter leering ende vermeack en niet in de laatste plaats ten behoeve van onze culturele vorming.

Strand - Jozef Israëls

Interessanter nog was het programma 'Kunstgrepen' dat gepresenteerd werd door Pierre Janssen. Ook deze rubriek had als doel kunst dichter bij de mensen te brengen. Menig leeftijdsgenoot kan zich het beeld nog voor de geest halen van die lange slungelige man die met trillende en wapperende handen zijn bevlogen verhaal deed.


Dat was vroeger. Tegenwoordig heb je Rijksstudio. Daar krijg je toegang tot afbeeldingen van kunstwerken en kun je daarmee knutselen zoveel je wilt. Ofwel: "It's time to move the Museum's art from behind its walls into the world". Terecht, want het is immers openbaar. Rijksbezit, dus van ons allemaal...


Strandgezicht, J.H. Weissenbruch

Strand bij eb, Charles Francois Daubidgy
Morgenrit langs het strand, Anton Mauve

 
Dus gebruikte ik uit Rijksstudio een paar prachtige voorbeelden van strand-scenes. Omdat het vandaag de eerste dag is dat heel Nederland zomervakantie viert.


-X-
 
 
Be nice...
 
 

#Oefening baart #kunst en #d i g i #t a a l

14 juli 2015

Door veel oefenen verbeteren de prestaties.
Een waarheid als een koe.
Inmiddels een weekje in het bezit van mijn Cybershot camera, moet alles en iedereen eraan geloven: op de foto! Ik heb de laatste dagen bijna niets met het blote oog bekeken. Tussen mij en de wereld bevindt zich een Zeiss-lens.


De bediening van het apparaat valt mij tot nu toe alleszins mee (hoewel ik een aantal keer de melding kreeg: te weinig licht. Bleek de lensdop nog op het toestel te zitten...). Alle geoefende 'echte' fotografen in mijn omgeving (en dat ben je in mijn ogen al snel) geven de nodige tips en instructies, waardoor ik - eerder dan verwacht - een aantal handige functies heb ontdekt. Want het bijgeleverde instructieboekje - hartstikke dik - geeft uitleg in wel twintig talen, maar mijn Moerstaal (Ouderwets Hollands) 'spreekt' hij niet. Wel een soort Turbo-Nieuw-Hollands-Onbegrijpelijk-Digi-Taal!
Diopter-instelwiel? Multi-interfaceschoen? CUSTOM-toets?
You get my drift...


 

Maar zoals gezegd: oefenen, oefenen en nog eens oefenen. En zie hier het resultaat. Niet slecht, hé. En wat zo leuk is... De professionals zijn onder de indruk. Niet zozeer van de door mij gemaakte foto's, maar van de camera. Bekijken het toestel met goedkeuring. Zo! Da's een mooi dingetje...
Ja, zeg ik dan trots: wél met one-touch sharing, hé! Én WiFi certified! Én een Exmor R DVDS Sensor! Wat dacht je van de Bionz X? Én vergeet de 3.0 Xtra Fine LCD (921k dots) niet!


-X-


?


(Foto's: roomservice13)  
 

Auto Post Signature

Auto Post  Signature