30 juli 2015

8 things I'll never do...


Should I, would I, could I?

Twijfelen schijnt gezond te zijn. Aarzelen hoort bij het leven met al zijn zekere onzekerheden. Geen mens die nooit in dubio staat. Maar, ook hier geldt weer, alles met mate. Ook ik vraag mij bij een heleboel dingen af, zal ik wel of zal ik niet. Wat te doen? Ja of nee? Herkenbaar toch?

Maar er zijn ook een aantal dingen waar ik duidelijk over kan zijn. Dingen die ik voor  g e e n  p r ij s  zou doen, al kreeg ik een miljoen. Onbespreekbaar. Geen denken aan. Niet te chanteren. Niet over te marchanderen. Wil je weten welke dingen dat zijn?
Ik heb er acht. Daar komt ie...


Ik begin met een hele onschuldige, maar wel een die nogal diep zit. Mijn bakvissen-trauma.
Nr. 1: I'll never wear (high) heels. Als dertien-, veertienjarige keek ik met mijn lengte van 1.78 m. tijdens de school-disco (áls ik al gevraagd werd...) altijd op de kruin van mijn pukkelige danspartner(tje). Vlijde de jongeman tijdens het schuifelen zíjn hoofd op míjn schouder, in plaats van andersom.
Zó niet romantisch....

Numero due en mét stip is Bungee jumpen. Nooit! Never! Eigenlijk alles wat met hoogte te maken heeft. Parachute springen. No way! Paragliden, abseilen, delta-vliegen. Gaat niet gebeuren. (Te sportief ook: zie 8). Ook niet als mij sex, drugs & rock 'n roll wordt geboden. Valium of een pammetje? Ook niet.
Op een keukentrapje gaat het al fout...

Eerdaags in de bioscoop: 'The Walk'. Bij de trailer draait mijn maag al om....

Op nummer 3 staat een cruise maken. Lijkt me niks. Ik weet dat het voor een heleboel mensen dé ultieme vakantie-invulling is, maar niet voor mij. Je kunt er niet af als je dat zou willen. Je moet wachten totdat de trossen en de loopplank vast liggen aan de kade. En stel je voor: je bent de hele reis zeeziek? Dat massale. Nee!

Wat ik ook nooit zou doen (nr. 4) is liegen om mijn leeftijd. Why should you? Leeftijd is toch triviaal. Who cares?

Je kunt er niet af. Of je moet heel goed kunnen zwemmen...

Mijn vader was een (soort van) boekhouder en als er één ding was wat wij van hem leerden dan was het: geef geen geld uit dat je niet hebt. Dus numero vijf is schulden maken. Ja, oké! Een hypotheek. Maar verder nee. Eerst sparen en dan kopen. Misschien (tegenwoordig) calvinistisch, maar dat zit er nou eenmaal in.

Ik ben (weer) wat lang van stof, dus we jassen de laatste drie er even snel doorheen.
Op 6 staat insecten eten. Brrrrr! Ik ben een alleseter en wil veel proberen, maar insecten is een brug te ver.

Foto: Scientias

(Waarschijnlijk) nog zo'n gevolg van mijn opvoeding: nummer 7, schelden en - helemaal taboe - meppen, slaan, vechten. Not done!
En tenslotte (en al eerder aangesneden), op de 8ste plaats team-sporten. Sporten vind ik sowieso een crime, laat staan in teamverband. Bij een individuele sport kun je je nog een beetje verstoppen; bij 'zoveel-tallen' ben je onderdeel van het geheel. Nou, ik niet.


-X-


Heb jij iets wat je nooit, maar dan ook nooit zou doen. Laat het weten...


(In augustus bestaat Roomservice 13 twee jaar. Vandaar dat ik zaterdag de nieuwe lay-out introduceer. Benieuwd? Vooral kijken dan!)

29 juli 2015

Van oude dingen die nooit voorbij gaan.


Mag ik een voorspelling doen?

Misschien een beetje aanmatigend, maar ik zie een interessante tendens. Volgens mij komt er een herwaardering van het historische en het ambachtelijke. Een revival of Arts and Crafts. In de mode en het interieur wordt steeds vaker teruggegrepen naar de 17de, 18de en 19de eeuw. Als reactie op de massaproductie (en alle gevolgen van dien), realiseren wij ons hoe vakkundig kledingstukken, meubels en interieur-accessoires in het verleden werden gemaakt. Uiteraard dienen die voorgaande eeuwen ter inspiratie en wordt er wel degelijk een eigentijdse draai aan gegeven.

Lyske Gais en Lia Duinker. Geinspireerd op 'De Steniging van Stefanus', Rembrandt 1635

Witte Leeuw van Laura Ristea en Alin Tamasan. Geïnspireerd op scherven uit VOC-schip 'Witte Leeuw'.


Goede voorbeelden van die revival zijn de inzendingen voor de Rijksstudio Awards. Gebaseerd op de collectie van het Rijksmuseum werd er door de inzenders naar hartenlust gewerkt met ons openbaar kunstbezit en dat leverde interessante uitkomsten op.

Foto: Hendrik Kerstens

Het onderzoek naar de door onze voorouders gebruikte materialen, vormen en detaillering en hun handmade-technieken is momenteel in volle gang. Design-opleidingen (zowel mode als productontwikkeling) gaan samenwerkingen aan met musea en hun collecties bieden inspiratie om nieuwe concepten in een moderne setting te plaatsen. Het resultaat: duurzame ontwerpen die we lange tijd willen dragen, bezitten en koesteren en aan volgende generaties doorgeven omdat er verhalen en herinneringen aan verbonden zijn.
 
Links: Plumes & Feathers. Rechts: Vogue China april 2015 - model: Suvi Koponen, photographer: Patrick Demarchelier, stylist: Daniela Paudice, hair: Teddy Charles , make-up: Francelle & manicure: Rieko Okusa - design: Valentino & Givenchy
Foto: Romina Ressina
 
Razend interessant die ontwikkelingen, vind ik. Vind jij dat ook? Bekijk (en volg) dan deze twee websites:
Crafts Council Nederland, platform voor hedendaags ambacht.
ModeMuze, platform voor liefhebbers van mode & kostuums uit Nederland.
 
 
-X-
 
 
Age is an attitude...
 
 

28 juli 2015

#Gossip en #achterklap (week 31)


Vandaag tijd voor lees-plezier en kijk-genot. In de regelmatig terugkerende rubriek "gossip en achterklap' leuk nieuws, fijne weetjes en interessante feitjes. What to do en what to see. Van alles wat. Doe er je voordeel mee...

Beweging
Kunstenaar Charles Young werkt aan een dagelijks groeiende stad. Van papier wel te verstaan. Hij heeft zich voorgenomen elke dag een miniatuur onderdeel te bouwen. En wat nu zo mooi is; in én met die gebouwen gebeurt wat. Er beweegt iets. Kijk maar eens op zijn website.


Cute
Er is niets zo vertederend als baby-foto's en -filmpjes en niets zo lachwekkend als poop jokes. Het in Londen gevestigde bureau Saatchi & Saatchi combineerde deze twee gegevenheden in een geweldige Pampers-reclame. In de advertentie zie je vijf baby's 'druk doende' (letterlijk en figuurlijk) en de gelukzalige 'opluchting' na afloop. Lief!


Piet Boon in de bocht
Amsterdam Oost krijgt er een hotspot bij. Grand Café de Tropen is het café van het (op het nippertje van sluiting geredde) Tropenmuseum. Studio Piet Boon is verantwoordelijk voor het design en de inrichting van het café en de ontwerper zegt rekening te houden met lange geschiedenis van het historische pand. Het café krijgt een groot, zonnig terras dat grenst aan het Oosterpark en zal officieel de deuren openen in augustus.
Koninklijk Instituut voor de Tropen, Mauritskade 63, Amsterdam


Heel concrete
Soms word ik blij verrast door een bepaald ontwerp en dat was zeker het geval bij het zien van de betonnen toiletrolhouder van het Franse designers-duo Bertrand Jayr en Lyon Béton. Niet verrassend dat het ontwerp de naam 'Cloud' meekreeg. Te koop via een Amerikaanse webshop, dus dat is nogal omslachtig. Maar wel erg mooi...



Think  b i g
Een immense afbeelding van een van je favoriete design-icons? Dat kan. Op de muur van een designstudio in Massachusetts (USA) deden ze het. Twee reusachtige outdoor muurschilderingen van een Eames® Molded Plywood Lounge Chair in silhouet. De afbeeldingen zijn drie verdiepingen hoog. The making of is te zien op deze website.


Boekenwurm
Het hart van menig boekenwurm gaat sneller kloppen bij het zien van de verbouwde flagship-store van modeontwerper Sonia Rykiel in de Franse hoofdstad. Meer dan 50.000 boeken vullen de plafondhoge kasten in de winkel en samen met de bloed-rode wanden geeft dit een overwhelming experience.
Op naar Parijs!



En tot slot een fraai stukje mixed media Street Art in Milaan van de hand van Edoardo Tresoldi en Gonzalo Borondo. Op de site van beide heren nog meer voorbeelden van hun werk.
Mooi!



Vergeet niet te leven dacht ik laatst....


Bronnen: Pinterest, Coolhunting, Elle Wonen, Designboom en Frame Magazine.

26 juli 2015

Designs Icons: 125 years Artifort


In september van dit jaar bereikt het oer-Hollandse Artifort de respectabele leeftijd van 125 jaar.


In 1890 startte Jules Wagemans in Maastricht zijn meubelstoffeerderij, maar het was zijn zoon Henricus die het bedrijf uitbouwde tot een meubelfabriek met een heuse showroom in Amsterdam rond de eeuwwisseling. Gedwongen door de economische recessie van de jaren dertig bleek een herkenbaar bedrijfsprofiel én een onderscheidende collectie noodzakelijk, et voilà: Artifort was geboren. Artifort, afgeleid van het Latijnse woord 'ars' (art/kunst) en 'fortis' (sterk). De nadruk kwam te liggen op functionaliteit, comfort en kwaliteit, gecombineerd met esthetiek en innovatief gebruik van materialen.

De eerste design-stoelen zijn van de hand van Theo Ruth, die in de dertiger jaren in dienst trad. Helaas kon ik geen voorbeelden van zijn ontwerpen uit zijn beginperiode bij het bedrijf vinden.
Begin jaren vijftig worden de nieuwe ontwerpen naar Scandinavisch voorbeeld moderner.

Model 'Congo' van Theo Ruth uit 1952. Foto: Van Ons
De Zwaan van Gerrit Rietveld uit 1957 voor Artifort. Foto: MidMod design

Artifort ontwikkelt dan langzamerhand een eigen stijl, onder andere door het aantrekken van Gerrit Rietveld in 1952. Meubels ontworpen door Rietveld zijn onderdeel van het Nederlands paviljoen op de Wereldtentoonstelling van 1958. In datzelfde jaar komt de binnenhuisarchitect en meubelontwerper Kho Liang Ie als artistiek adviseur in dienst bij Artifort. Zijn inbreng is niet alleen bepalend voor de successen in de jaren zestig en zeventig, maar hebben hun invloed tot op de dag van vandaag. Door zijn toedoen wordt in 1959 de Franse vormgever Pierre Paulin aangetrokken die nieuwe technieken en constructies introduceert. De ontwerpen van Paulin blijken innovatief en fris. Zijn felgekleurde sculpturaal vormgegeven zitmeubelen baren opzien in binnen- en buitenland.
 
 
Juist de ontwerpen van Paulin worden gezichtsbepalend voor de collectie van Artifort. Vanaf de zeventiger jaren werken ook (o.a.) Bruno Ninaber van Eyben, Gijs Bakker, Jeremy Harvey, Rene Holten en Jasper Morrison voor Artifort. In 1975 komt er een onbedoeld en abrupt einde aan de bemoeienis van Kho Liang Ie met het bedrijf. Hij sterft op 47-jarige leeftijd.
 
Hello There, Jeremy Harvey voor Artifort (1978)
 
Shark van René Holten voor Artifort

Mijn favoriete Artifort-stoel is zonder enige twijfel de 'orange slice' van Pierre Paulin. Een echte design-klassieker. Maar ook een beetje een veilige keus (en oranje, mwah...), dus doe dan maar de 'Boson'. 
Hoe dan ook: in het jubileumjaar kun je een 'orange slice' winnen. De meubelfabrikant organiseert namelijk een fotowedstrijd: maak een selfie met een Artifort meubel en misschien win jij deze stoel aller stoelen... Je hebt nog tot 1 september.  Klik hier voor de voorwaarden.


-X-


Fijne zondag!

Boson, Patrick Norguet (2005) voor Artifort

Alle foto's: Artifort (tenzij anders vermeld).


25 juli 2015

Noord - Gestoord: the upgrading of a neighborhood


Wist je dat Amsterdam Noord vroeger een aso-buurt was. Noord - gestoord! Politiek correct hoor je natuurlijk achterstandswijk te zeggen. Of probleem-, kracht- of prachtwijk. Vogelaarswijk. Hoe je het ook noemt: een welopgevoed mens had er niets te zoeken.

 
Even terug in de tijd. Achtereenvolgens was Noord een turf-wingebied, een galgenveld (waar Geert Mak zo mooi over schreef) en tolstation. Eind 19de eeuw bulkte het er van de zware industrie (Stork, Draka, Shell, Kromhout, NDSM etc.) en werden er 'nieuwe' arbeiderswijken gebouwd, die halverwege de vorige eeuw (mede door de sluiting van veel van die bedrijven) behoorlijk verpauperden. Maar de laatste decennia transformeerde het Stadsdeel zich tot een creatieve hub met nieuwe restaurants, bars, hotels, winkels en natuurlijk het prachtige, door de Oostenrijkse architecten Roman Delugan en Elke Delugan-Meissl ontworpen Eye. (Oog voor detail: de deurkrukken hebben de vorm van het gebouw...)
En het gaat maar door...


Vandaag tips voor het hippe Noord; een citytrip in eigen land. Combineer je bezoek aan Sail met een rondje Boven het IJ. Ga eens een kijkje nemen in dit tot hotspot verworden Pauperparadijs.

Eten en drinken:
Brasserie Smederij, het restaurant van het nieuwe Brooklyn Hotel (NDSM Plein 301).
Een heus stadsstrand én een geweldig uitzicht bij Café-restaurant Pllek (TT Neveritaweg 59).
In een vroegere plantenkas zit Noorderlicht. Met een heerlijk terras dat uitkijkt op de stad. (TT Neveritaweg 33).
Verplaats je naar een interieur uit de jaren vijftig in Café Modern. Het menu is (wel) helemaal van nu (Meidoornweg 2).
De Tolhuistuin is een cultuurpodium waar de muziekprogrammering wordt verzorgd door poptempel Paradiso. Restaurant THT is ook een bezoekje waard.
Last but not least (en een beetje uit de route) Hotel de Goudfazant. Top eten (Aanbeeldstraat 10H).


Winkelen:
Bij Woodies at Berlin kun je terecht voor houten meubilair en ander fraais. Lekkere jazzy vintage items.
Elke retro-adept kent (de naam) Neef Louis. 2000 m2 vintage- en retromeubilair, industriële lampen en modern design (Papaverweg 46).
Hetzelfde geldt voor Van Dijk & Ko in het aanpalende pand en zelfs nog iets groter: 2500 m2 (voornamelijk) Hongaars boerenantiek (Papaverweg 46).

'Je mag boeken mee naar huis nemen'. Liefs, Het Leeshuis(je).

En wat ik al zei: het houdt niet op. Na Rotterdam krijgt ook Amsterdam haar eigen skyline. Twee nieuwe wolkenkrabbers van 110 meter hoog zullen gebouwd worden naast het EYE. In een van de torens komt het Maritim Hotel, compleet met bar en restaurant. Het andere gebouw wordt een wooncomplex met bijna 200 appartementen. In totaal zullen er zes torens aan het IJ komen te staan. We moeten nog wel even wachten: de torens zijn pas in 2018 klaar.

Artist-impression

Tot zover mijn rondje Noord.
Bij EYE pakte ik na afloop nog een filmpje (Every Thing Will Be Fine van Wim Wenders) en kocht ik een paar stills van oude films en een nieuwe sleutelhanger: de EYEopener!

 
 
 
-X-
 
 
Grappig!


Bronnen: Elle Wonen; Uitkrant. Foto's: roomservice13  

23 juli 2015

Vakantie-perikelen: het is hier f a n t a s t i s c h !


Zittend op de rand van het zwembad whats-appte ze opgewekt naar haar beste vriendin: "wat voor weer is het bij jullie?"
En dat was uitgekookt want het antwoord kende ze.
Serieus pet-weer.

Weet je dat het enorm bijdraagt aan je vakantiegenot te weten dat het thuis kl* weer is. Want wát als je op je vakantiebestemming slecht weer treft. Slechter dan in Nederland. Ik weet er alles van. Balen! Daar zit je dan met een pesthumeur de stemming er coûte que coûte in te houden. Zeker als de weersvooruitzichten op korte termijn niet verbeteren.



Veel mensen zien ook heel erg tegen een vakantie op. Die vinden vakantie helemaal niet leuk. Staat ook wel bekend als vakantiehaat. Het inpakken, angst om te vliegen, het vooruitzicht van een doodvermoeiende autorit met strontverveelde kinderen op de achterbank. Verplicht genieten, bah! Die mensen blijven het liefst thuis. Op Balconia. Of Côte sur Sable (Zandvoort). Alto Arena (Hoogezand).


(Te) hooggespannen verwachtingen. Ook daar weet ik alles van. Thuis bereid je de vakantie minutieus voor: waar, wat, hoe. Het perfecte hotel, appartement, fijn zwembad. Niet handig, want het kan alleen maar tegenvallen. To do list en what to see. Ga je met kinderen dan wordt het nog lastiger. Voor ieder wat wils. Compromissen sluiten. "Hebben de kinderen het fijn, dan hebben wij het ook fijn".


En vooral  a l l e s  willen zien. Avonturen beleven. Je verbazen over de prachtige vergezichten, de imponerende natuur, je mengen onder de locals, dát unieke plekje ontdekken. Reisgidsjes uit je hoofd leren: je wilt immers elk kasteel, elke kerk of duomo bezichtigen en niets missen. Niet het risico lopen dat er bij thuiskomst wordt gezegd: 'heb je dát niet gezien?'
 
Vermoeiend, zo'n vakantie...
 
 
-X-
 
 
Of is dat de kift?
 
 
Foto's: Puglia Italie 2010.

22 juli 2015

Art in public space: FOAM


P a s  o p : hier volgt een mening!

Verleden jaar heb ik naar aanleiding van een tentoonstelling hier bij mij op het plein een bericht (wat waren die toen nog kort...) geschreven over kunst in de openbare ruimte. Met dochterlief (hooggeleerd in de stadssociologie) voerde ik een discussie over de wenselijkheid gebruikers en bezoekers van de publieke ruimte te confronteren met kunstuitingen. Is dat bevoogdend? En, cruciaal in de afweging, geef je daar belastinggeld aan uit?
Ja of nee? 


Sinds een week of twee is deze vraag weer actueel.
Galerie Mercatorplein is een jaarlijks terugkerende, tijdelijke foto-expositie in de open lucht. Drieëndertig foto's, door de redactie van Foam Magazine (Foam = Fotografiemuseum Amsterdam) geselecteerd uit de zogenaamde 'Talent Call'. Op het - door architect Berlage ontworpen plein - een unieke preview voordat de foto's verhuizen naar de Unseen Photo Fair (18 t/m 20 september 2015, Westergasfabriek Amsterdam).





Bij het zien van deze foto's is wat mij betreft het antwoord op de vraag gegeven. Kunst in de openbare ruimte? Ja! Tuurlijk!
Wetende dat de kosten voor een dergelijke tentoonstelling slechts een fractie zijn van de immense begroting van (in dit geval) Amsterdam, zeg ik: altijd doen. Kijk die kinderen eens heerlijk spelen. Kijk hoe de mensen elkaar ontmoeten en schaduw zoeken op de betonnen basis van de foto's. Is de tentoonstelling daarvoor nodig? Nee, dat niet. Maar ik weet zeker: er wordt over gepraat. Of je het mooi vindt, of juist niet...



Art for art's sake (?)


-X-


Fijn, het is vandaag!

Foto's: roomservice13

21 juli 2015

Full speed ahead


Misschien is het je opgevallen, maar ik ben nogal aan het rommelen met de layout van mijn blog. Volgende maand bestaat Roomservice 13 twee jaar en dat is reden om terug te kijken, te evalueren en met de uitkomsten de nieuwe koers te bepalen. Op of rond 1 augustus gaan de grootste veranderingen plaatsvinden, maar voor nu is één conclusie van belang: ik ga volle kracht vooruit.
Maar al dat gesleutel aan het ontwerp van mijn dear dairy vergt heel veel tijd. Ook alle hulptroepen zijn ingeschakeld, want voor het technische aspect van die veranderingen blijf ik afhankelijk van de vrijwillige inzet van aanverwanten en andersoortige relaties.

Dus even geen fotoreportages van culturele gebeurtenissen of berichten die een bepaalde mate van research vereisen. Gewoon even geen tijd!




Vandaar foto's van mijn moestuinbak. Alles groeit gestaag. Zo goed zelfs dat een groot deel van de sla en de rucola zijn doorgeschoten. Ik heb mijn best gedaan, maar hoeveel sla kan één persoontje eten. Ik heb natuurlijk wel wat weggegeven, maar na oogst moet sla dezelfde avond op het menu staan. Dat kun je niet bewaren.
De courgettes schieten ook al lekker op. Maar ik zag bij mijn eigenste Dirk dat ze deze week in de reclame zijn: € 0,29 cent per stuk...
Spotgoedkoop.


-X-


Maar niet zo leuk als zelf telen.
(Of is het kweken...)


Alle foto's: Roomservice 13, behalve 1 en 5: Whiteboxliving.

19 juli 2015

A #day, a #week, a #month on # Instagram


Ik begin even snel met een rectificatie op mijn bericht van gisteren (voordat ik mijn andere vijf broers en zussen ook 'over me heen krijg' :-)). Mijn vader bezat een Winkler Prins-encyclopedie en geen Van Dale (Van Dale maakte de befaamde De Dikke Van Dale woordenboeken).
Foutje, bedankt!

Zo, dat is rechtgezet.

Instagram: altijd goed voor hapsnap huis-tuin-en-keuken-geneuzel en dan liefst zo creatief mogelijk gefotografeerd. Niet interessant genoeg voor een blogbericht, maar wel vaak leuke en/of opmerkelijke gebeurtenissen, fijne contacten of andere things that made my day.
Kijk je mee?


Samen met Marie-Lisah van rewindplayfastforward (vintage fashion) stond ik gisteren op de MercatorMarkt. Een beetje (te) stil (door de vakantie?) maar wel heel gezellig! De button kreeg ik van de jongens van White Label Coffee. Vonden ze op de een of andere manier wel toepasselijk.
A bitch?
Moi?


Mijn nieuwe hipster rugtas. Al een tijdje hoog op mijn wish list, maar altijd veel te duur voor mijn petite portemonnee. Deze bleek wel binnen het budget. Geheel bestand tegen het Hollandse weer ontworpen door een Deense bedrijf genaamd Rains. En die naam is niet voor niks gekozen, want de firma verkoopt uitsluitend regenkleding.


Kijk! Niet eerder vertoond. En nee, dit zijn geen vieze beestjes. Aangetroffen tijdens het snijden op het aanrecht van zus Joke (je weet wel: die zo lekker kan koken). Een tomaat waarvan de pitjes al aan het ontkiemen zijn in de vrucht. Deze tomato (or tometo) moet het heel warm hebben gehad.


Een kiekje bij de kapper. Deze verdient ook een plekje in dit bericht, want ook van een bezoek aan de kapper (deze kapper) word ik heel blij. Lovely Delilah knipt mij heel zorgvuldig (aan kort haar zit heel veel werk: zij modelleert mijn haar op de nagelschaartjes-manier) in de über-hippe kap'salon' Mogeen. Na een uurtje verlaat ik de zaak altijd een beetje more confidant.

Tenslotte een foto van een hele sympathieke én originele fundraising-campagne van het Aidsfonds: The First World Problem (Pop Up) Store. 


Sinds enige tijd kunnen mensen voor al hun hedendaagse kwaaltjes en ergernissen terecht bij ’s werelds eerste First World Problem Pills winkel. De tijdelijke nep apotheek aan de Haarlemmerdijk (nr. 41) biedt veertig (...) verschillende placebo pillen (pepermuntjes) aan, zoals de 'Find my wifi' pil en de 'Turn fat into muscle' pil. "Met de opbrengst van de 'pillen' wil het Aids Fonds de toegang tot hiv-medicatie in de wereld vergroten. Van de 35 miljoen mensen met hiv, wordt slechts 37 procent behandeld met hiv-remmers".
Als dat geen leuke actie is...?


-X-


It's raining cats and dogs.
Dat wordt een middagje bankhangen. Of een filmpje pakken?


Alle foto's: roomservice13

Back to Top