30 juni 2015

#Fashion: an #advanced #style with #vintage #clothing


Ik vind het weer eens tijd voor een rondje fashion.

Zoals je wellicht weet ben ik aan te aftellen tot mijn zestigste verjaardag. (Stom is dat toch. Op de dag dat ik negenenvijftig werd, begon ik al te zuchten dat ik het jaar daarop zestig zou worden. Zo niet mindful...). Gezien mijn leeftijd ben ik dan ook aangewezen op iets wat je 'an advanced style' zou kunnen noemen. Een stijl voor gevorderden.
Foto: Advanced Style
Advanced style is ook de naam van een door de Amerikaan Ari Seth Cohen geschreven blog. Hij portretteert mensen die zich op hoge leeftijd nog zeer uitgesproken kleden. Bij het zien van al die 'paradijsvogels' kun je je afvragen of dat wel 'age approriate' is. En daar is de laatste tijd veel om te doen. Want wat is dat?
Dan is er ook nog de 'roep' om meer oudere rolmodellen. Logisch: de mensen worden steeds ouder en die grote groep 'oudere jongeren' willen niet gaan chagrijnen achter de geraniums, maar die staan vol in het leven. En die levenshouding heeft ook gevolgen voor hoe zij er uit (willen) zien.  (Als je hier meer over wilt lezen, klik hier).


Terug naar mijn eigen persoontje: mijn stijl kun je het best omschrijven als 'klassiek met een stevige knipoog'. Bijvoorbeeld een little black dress. Dan niet gecombineerd met high-heel pumps, maar met dr. martens schoenen of Birkenstocks. Ik val ook voor vintage en dan met name voor jasjes en colberts. Vaak hebben die een hele mooie snit. Liefst nogal 'opzichtig': borduursels, glitter en glamour, gespen en versiersels. Bijkomend voordeel bij vintage-kleding: vaak heel betaalbaar. Voor de bovenstaande twee jasjes heb ik per stuk niet meer dan zo'n vijfentwintig tot dertig euro betaald.
En met zo'n jasje heb ik gelijk een 'eyecatcher' en kan ik de basis heel basic houden. Voor die basic kledingstukken kan ik dan weer heel goed terecht bij Cos. Simpele lijnen met vaak mooie details.
Foto: Cos
Design(fashion)goeroe Lidewij Edelkoort (zelf ook niet meer de jongste: inmiddels op pensioengerechtigde leeftijd) schreef begin van dit jaar een manifest genaamd 'anti-fashion'. Edelkoort: "in dit manifest constateer ik dat er een radicale verandering heeft plaatsgevonden in de mode die het huidige ‘fashion system’ geheel obsoleet heeft gemaakt." (obsoleet: dat woord moest ik even opzoeken, - grappig - het betekent verouderd). Haar manifest komt (héél kort door de bocht) hier op neer: de hele modebranche is verziekt. (Meer weten over haar protestrede? Klik hier).
 
Desondanks komt Mevrouw Edelkoort nog wel degelijk met een trendforcast voor de komende herfst en winter. (Terwijl de mussen van het dak vallen...). Haar voorspelling: de 'terugkeer' van bruin (I stick to black :-)); Schotse ruiten; (prominente) ceinturen; grote witte kragen; rugzakken; dekenachtige, doorgestikte en gelaagde kledingstukken en matte kleuren.
Het is maar dat je het weet...
 
 
“The elegance is as physical, as moral quality that has nothing common with the clothing. You can see a countrywoman more elegant than one so called elegant woman.”
― Karl Lagerfeld


-X-


Kortom: be yourself!


Foto's: roomservice13 (tenzij anders vermeld)

29 juni 2015

#creativity: #work in #progress!


Om maar meteen met de deur in huis te vallen: ik ben van mezelf niet zo heel erg creatief aangelegen (?). Niet dat ik geen dingen kan (na)maken, want dat kan ik juist weer behoorlijk goed. Maar ik ben niet  o r i g i n e e l  creatief. Ik kan dingen niet zelf bedenken. (Even voor de goede orde: dit is niet bedoeld als humblebrag). Om oorspronkelijk scheppend te zijn heb je namelijk een open mind nodig. Out-of-the-box kunnen denken. Je moet 'kunnen schakelen', flexibel zijn. Een 'vrije geest' hebben. Pas dan kun je vernieuwend zijn.

Het zit zo! (En nu komt er een stukje psychologie van de koude grond). In het milieu waarin ik opgroeide werd creativiteit niet gestimuleerd. In een groot gezin als het onze was het voor mijn ouders wel zo makkelijk als iedereen zich conformeerde. "Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg". Het werd misschien zelfs wel, zonder dat zij zich daar bewust van waren, de kop ingedrukt. Een creatief individu kan namelijk, (omdat het geneigd is de 'grenzen' op te zoeken en die grenzen het liefst wil overschrijden) in een 'gestroomlijnde' gezins-organisatie een beestenboel of soepzooitje aanrichten. En dat wil je niet als je er zeven hebt.

Daarnaast was mijn vader een heel rationeel mens. Verstandelijk. Je hebt oorzaak en gevolg en daarmee kom je van A naar B. Doelgericht en vooral aanpakken. Het was óf wit, óf zwart. Goed of slecht. Weinig nuancering.
En nu neem ik mijn ouders niets kwalijk. Echt niet. Laat dat duidelijk zijn. Want dankzij (of ondanks?) mijn opvoeding heb ik ook zo mijn kwaliteiten. Andere; maar zeker niet mindere. Maar zo'n levensinstelling is wel dodelijk voor elke vorm van creativiteit. Dus fantasierijk kunstzinnig zijn: dat heb ik niet van huis uit meegekregen. Daarin heb ik mij als jong meisje niet kunnen bekwamen.

Helemaal geen man overboord en vooral niet bij de pakken neerzitten. Daar zijn namelijk heden ten dage allerlei hulpmiddelen voor. Neem boeken. Books that teach you how to draw outside the lines; think outside the box. Zeer inspirerend! I love them! Doe eens gek! Gooi je haar los! Kortom: die boeken werken prima voor mij.

En hé! Ik kan schrijven (al zeg ik het zelf...;-)). Dat is ook creatief. Deze maand zelfs twee artikelen in onze lokale winkel-buurt-verenigingskroniek.



-X-


Als liefde het antwoord is, wil je dan de vraag nog even herhalen?
(Kees van Kooten)


Ook inspiratie nodig? 'Wreck this Journal', Keri Smith (ISBN: 9780399533464), 'Echte kunst maak je zo', Marion Deuchars (ISBN 9789025751494).
Alle foto's: roomservice13

 

27 juni 2015

#schoon schip en korte metten...


"The secret of happiness, you see, is not found in seeking more, but in developing the capacity to enjoy less"
 
Mooie uitspraak en nog steeds actueel, als je je realiseert dat de filosoof Socrates dit al 2500 jaar geleden schreef. Lastig ook, want we leven in een tijdperk van steeds meer, meer, meer. Zoveel meer dat jij en ik soms door de bomen het bos niet meer zien. Ondanks de crisis - die in een heleboel huishoudens zijn sporen heeft nagelaten - is  t e v e e l  nog steeds welvaartsziekte numero uno. En nu is het niet mijn bedoeling een lans te gaan breken voor geheelonthouding (op welk vlak dan ook :-)), maar tussen een hoarder en een asceet zit een hele wereld.
Iris, professional organiser van Schoonschip heeft mij daar van alles over verteld.  

Weet je nog? Door een voor mij zo karakteristieke, halve selfie te maken voor een banner van Schipschip, won ik (zonder zelf te weten dat ik daar een gooi naar deed...) een QuickScan van/door Iris. Van mijn huis wel te verstaan.
De bewuste foto....

Toen ik dit goede nieuws op Facebook deelde, reageerden enkele sceptici (;-)) met opmerkingen als: "advies voor een opgeruimd huis? Voor jou?" Ja, voor mij...! Want één van de conclusies die Iris en ik trokken na een snelle, kritisch blik door mijn huis: er is altijd iets waar de bezem door kan. En dat is in mijn geval mijn werkplek aan de (eet)tafel.
De tips die ik daarvoor (daartegen?) kreeg, volgen later. Eerst nog wat gevolgtrekkingen uit het uiterst gemoedelijke gesprek met Iris. Ieder mens heeft clutter. Opeenhopingen van spullen. Dat kan veel of weinig zijn. Niks mis mee. Tot het moment dat je er last van krijgt. Dat het je letterlijk en figuurlijk in de weg gaat zitten. Dat je je gaat ergeren of - vervelender nog - dat het een 'lading' krijgt en dat je het met je 'meedraagt'. In sommige gevallen zelfs jarenlang. Daar gaat veel negatieve energie in zitten en dat moet je niet willen. De tijd is aangebroken er iets aan te doen....
Schoenen onderin een kast: deze draag ik nooit...
Opruim-coach Iris (waarschijnlijk de jongste in het land) heeft inmiddels al behoorlijk veel ervaring opgedaan. Zo blijkt dat mensen vaak iets aan hun 'probleem' gaan doen, als ze op een kruispunt (of T-splitsing; kan ook) in hun leven staan. Als een bepaalde gebeurtenis hun leven (ietwat) op zijn kop zet. Dan is er ruimte, plaats en tijd om schoon schip te maken. 
Nog een feitje. De verschillende generaties gaan ook heel verschillend met bezit om. Een voorbeeld: jonge dudes (zoals mijn zoon) hechten vaak weinig waarde aan bezit, terwijl 'ouderen' - zeker hen die de oorlog nog in het geheugen hebben - beschouwen spullen als iets 'voor het leven'. 
Terug naar de verkregen tips voor de decluttering van mijn werkplek. Wat te doen met al die notities, kattenbelletjes, (visite)kaarten, folders, programma's. Allemaal krijgen zij het predicaat  n i e t   v e r g e t e n ! Oplossing? Schrijf  'niet vergeten'-dingen op in een (fysieke) agenda en plak ze er desnoods gewoon in. Nog een wenk: knipsels en papieren nooit op een stapel leggen. Dat worden gigantische stacks en probeer daar maar iets tussenuit te trekken. De stapel valt geheid om. Vaak kijk je de hele bende door, om vervolgens alles weer op dezelfde stapel terug te leggen. Oplossing: koop een harmonica- of plissé-map (Ja! die van Hay bijvoorbeeld. Mooi!).
Plissé-map van Hay.
Feitelijk is opruimen niets anders dan keuzes maken. En dat kan heel lastig zijn. Maar bekijk het eens van de andere kant. Waar wil je in ieder geval  n i e t  vanaf. Wat maakt je blij en waar wordt je vrolijk van? Maak dát je uitgangspunt. Organizing consultant Marie Kondo (je weet wel: zij veroorzaakte met haar - inmiddels vier - bestseller boeken de opruim-hype) zegt: "discard everything that does not spark joy"


-X-


De Japanse Marie zegt verder dat je je overbodige spullen moet bedanken. Vaarwel moet zeggen.
Kijk, dat gaat mij nu net iets te ver. Dat is mij te zweverig. Dan liever down to earth Iris van Schoonschip. De Hollandse nuchterheid zelve....
 



26 juni 2015

Tussen #kunst en #kitsch in #Nice...

 
Voortbordurend op mijn Nice-reisverslag van gisteren, ben ik beland bij de categorie Tussen Kunst en Kitsch. Ik begin, eigenwijs als ik ben, met het 'kitsch'-deel. Nou ja, kitsch? Ik doel op mijn bezoek aan brocantes, vides-greniers, marché aux puces et autre deballages.
Daar kunnen we kort over zijn: d u u r.
Veel antiek en brocante (zoals je weet: daar ben ik niet zo van...) en weinig of geen midcentury-modern, sixties/seventies of vintage-design. Desondanks kocht ik een rotan spiegel en een Limoges Art Deco (inspired?) thee-set. Vreemd genoeg was de theepot, melkkan en suikerpot wel heel betaalbaar. Die set mocht dan ook mee naar Nederland...
Met plakbandje.... :-)
Wat opviel: heel veel winkeltjes en kramen met vintage-couturier-fashion. Alle grote namen waren te koop: Gucci, Chanel, Louis Vutton. You name it, het was te koop. Maar je wilt niet weten voor hoeveel! Ik schrok me een apetoetje. Drie-, vierduizend euro voor een Chanel-tas. Maar ja, het is wel Zuid Frankrijk. En wat grappig was; bij het enige kraampje met - zeg maar - rommel, vond ik in een doos deze Thierry Mugler tas (een Franse couturier). Voor drie piek! Of hij 'echt' is, is de vraag en hij moet wel even in een sopje...
Heb ik mijn eigen designers-zomertas.
Dan de kunst in straten en op pleinen, maar ook in het Musée d'Art Moderne et d'Art Contemporain (Mamac). Al bij mijn kennismaking met de stad werd ik getroffen door de (Franse) quotes die op elke tramhalte te zien zijn. De spreuken-trend 'avant-la-lettre'. De kalligrafieën van kunstenaar Ben maken sinds 2007 onderdeel uit van het openbaar vervoer-net in Nice (Ligne d'Azur). Ik werd er heel vrolijk van...
Gisteren liet ik al een foto zien van kunst in de openbare ruimte in Nice. Deze beeldengroep (van in totaal zeven van dergelijke 'palen') blijkt van kunstenaar Jaume Plensa (al eerder te zien op mijn blog met zijn prachtige beeld tijdens ArtZuid). 
Dan het museum.
Mooi!
Kijk zelf maar naar deze kleine selectie...
Genoeg over mijn citytrip slash strandvakantie. Maar voordat ik afsluit, eerst nog wat beelden die ik je niet wil onthouden. Want tijdens mijn solo-reisjes wordt het maken van halve selfies haast tot 'kunst' verheven. Ik ben steeds op zoek naar kleurrijke achtergronden om mezelf (half) in beeld te brengen. Een afwijking of handelsmerk?



-X-




Morgen iets heel anders: mijn ontmoeting met Iris, personel organizer van Schoonschip.
Lezen dus...!

 
Alle foto's: roomservice13 
 

25 juni 2015

#Home again, oftewel #retour á la #maison


Of is het rentré á la maison?

Hoe dan ook; ik sta weer met beide (zongebruinde) benen op Nederlandse bodem.
Maar wat was het fijn om weer eens in  L a  d o u c e  F r a n c e  te zijn. Want het is zo'n tien jaar geleden dat wij (toen nog wij...) er voor het laatst waren. Al die tijd lieten wij het land van painvin et boursin links liggen om in Italië onze welverdiende vakantie te vieren. 
Toevalligerwijs kopte een artikel in de op Schiphol gekochte Elle van deze maand: 'Going Solo'. Een artikel over alleen reizen. (Neem jij op vakantie ook altijd een paar tijdschriften mee?).
En over dat going on my own kan ik dan ook kort zijn; als je vier dagen jezelf kunt vermaken, dan lukt dat ook wel een weekje. Dus het motto wordt: oprekken die solo-trips! Bijvoorbeeld net als de vrouwen in de Elle een maand alleen op een kameel de Himalaya over...
Vooralsnog geen Himalaya, maar 'gewoon' naar Nice aan de middellandse Zee. Le Midi, le Méditerranée of Côte d'Azur, wat je wilt. Veelbezongen ook; neem het liedje van Toon Hermans. Je weet wel, van die belles mademoiselles. En dat de zee blauw is, is een understatement. Werkelijk prachtig!

liggen puffen op het (kiezel)strand....
Maar de Côte d'Azur heeft ook de naam duur en chic te zijn. Cannes, Monaco, Saint-Tropez en Monte-Carlo. De streek staat bekend als een van de duurste en meest luxueuze van de wereld. Een plek voor le beau monde en the rich and famous.
In Nice valt dat reuze mee. Vooral veel 'gewone' mensen en doodnormale (vaak Engelse) toeristen.
Als je de restaurants bij een van de trekpleisters mijdt, kun je lekker en betaalbaar eten. Ik ging vier keer, óf lunchen óf dineren bij een Brasserie bij 'mij' om de hoek: Ma Cave, oftewel 'mijn grot' (...). Goed eten met een drankje en een petit café voor zo'n vijftien piek.

Ook ging ik op zoek naar hotspots, Street Art, hippe places to be en andere uitingen van een levendige 'jongerencultuur'. Dat bleek lastig! Of beter gezegd: niet. Die is er namelijk (vrijwel) niet. En daar kreeg ik van een charmante jongedame een verklaring voor. Zij runt de enige winkel met designproducten die de stad 'rijk' is. Haar verklaring: er zijn in Nice geen creatieve opleidingen. Geen design-mode-dans-theater of dat soort hoge scholen (wél een hele goede koks- én film-opleiding).
'Van huis uit' is Zuid Frankrijk behoudend en ook bezoekers van de Franse streek zijn - door de bank genomen en traditiegetrouw - op zijn minst conservatief te noemen. En dat betekent (en dat zijn mijn woorden) dat de gemiddelde leeftijd hoog is (anders gezegd: veel 'oude' mensen). En daarmee is er een conclusie getrokken: Nice is (een beetje) een 'bejaardenparadijs'.
 
Lekker dan! Heb ik weer.... :-)
"Je grootouders sturen je veel kusjes vanuit Nicë!"
Zelfs het schoteltje vertoont tekenen van verval... :-)
Maar niet getreurd: ik heb een hele fijne vakantie gehad. En natuurlijk zag ik mooie architectuur, moderne kunst en bezocht ik (de weinige) kringloopwinkels en de marché aux puces. Maar daarover morgen meer...
 
 
-X-
 
 
Een 'tipje van de sluier': 

PS: Het enige nadeel van alleen reizen: er is niemand die je rug insmeert...
Die is dan ook danig verbrand!
 

 Alle foto's: roomservice13 

16 juni 2015

#Nice! A #citytrip to Nice...


Ja, ja, die woordspeling heb ik al eens eerder gemaakt.
Beetje flauw, dus.
Maar goed, tegen de tijd dat jij dit leest, ben ik on my way naar Nice. Het wordt de helemaal-alleen-in-mijn-eentje-show en dat ook nog eens zeven dagen lang. Een beetje eng (daarover schreef ik hier), maar ik zal het wel overleven. (Tjee, dat klinkt blasé; toch gewoon een hele fijne bestemming, ook al is het in mijn eentje...). Nou ja.
Voordat er 'radiostilte' ontstaat (ik zal een week niet kunnen bloggen), nog even wat geneuzel.
Ik heb van vrienden een 'grote-mensen' camera in bruikleen. (Voor de geïnteresseerden: een Canon PowerShot G9). Te pas en onpas maak ik foto's om zoveel mogelijk te oefenen. Na mijn tripje naar Nice zal ik eraan moeten geloven: de aanschaf van een bloggers-waardig fototoestel. Een rib uit mijn lijf.... Waarschijnlijk wordt het een Sony A6000 (opvolger van de NEX-6). Die krijgt prima reviews.
Ik hou je op de hoogte...
Met mijn moestuin-bak gaat het prima. Vooral mijn spruitjes groeien de pan uit. Zo vreemd; gezien de plant kan ik mij niet voorstellen dat daar ooit spruitjes aan gaan groeien. Stadsmeisje, he...! Deze aardbei is de eerste die ik at van (onze eigen) koude grond.

Heel wat anders. Ik ben blij als een kind met mijn Cineville-pas. Het streven is om twee keer in de week even een filmpje te pakken. Dat is niet zo moeilijk, want op steenworp afstand zit de Filmhallen. En door die frequentie ben ik ook niet meer zo picky als voorheen. Out of my comfortzone: wat betekent dat ik zowel naar Mad Max, Shaun het schaap (?, echt waar...!), Ex Machina én Jurassic World ben geweest. Alle vier films waar ik vroeger nooit naar toe zou gaan. En wat blijkt? Mad Max was top en Ex Machina een must see. (weet alleen niet of die nog draait).
Ik vertelde al eerder dat ik het nogal getroffen heb met mijn buren. Programma's als De Rijdende Rechter en Bonje met je Buren maken pijnlijk duidelijk hoe belang het is om door één deur te kunnen met je buren (ik heb gelukkig wel een eigen voordeur...). Een goeie buur is immers beter dan een verre vriend. Nou, ik kan niet beter wensen. Met name mijn bovenbuur (Donny) is mijn steun en toeverlaat. Hij fungeert als persoonlijk ICT-man, fikst indien nodig mijn fiets en bakt ondertussen ook nog eens de lekkerste zoetigheden, zoals deze running chocolatecake (die hij dan heel zoet naar beneden komt brengen).
Toch wel met stip binnengekomen in de Top-3 van zijn baksels. Yummy!
Een typisch gevalletje vetmesten...
 
 
-X-



Van de 'camera'-vrienden kreeg ik vanmorgen dit What's-appje: "Lieve Miriam, heel veel plezier in Nice! Lekker luieren in de zon, genieten van het heerlijke eten en het uitzicht op (wellicht wel aantrekkelijke) Fransozen. Kortom: basilicumijs gaan eten en volop genieten van een weekje niets moet, maar alles mag. Bon voyage et un grande knuffel pour toi."

Dat van die Fransoos en het basilicumijs hou ik er in...
Tot ziens op FB of Instagram (of anders tot volgende week)!

Back to Top