28 februari 2015

Lente-kriebels

We willen het allemaal zo graag....
Dat het snel lente wordt. Ik hoor om mij heen vaak verzuchten: 'ik heb geen zin meer in die kou; in winterkleren; in die vroege avonden' etc. Maar ja, je kunt het niet afdwingen. 't Heb zijn tijd nodig.
 
Bij mij begint het eind februari ook altijd te kriebelen. Dan krijg ik zin om te zaaien. Want dat is voor mij het ultieme lente-gevoel. Zelf binnen voorzaaien! Het maakt niet uit wat. Ik heb zaden van bloemen van het vorige seizoen, ik koop bij mijn grootgrutter zaadjes en zeg op elk aanbod voor overtollig zaad ja.
Maar dat is best wel (...) een beetje dom, want te vroeg. Ik ben veel te gretig. Onder de ideale omstandigheden binnenshuis kiemen de meeste zaden razendsnel en groeien die zaailingen vervolgens als kool. En zodra de eerste 'echte' blaadjes komen, dan moet je uitplanten . Elk afzonderlijk in zijn eigen potje. Op zich geen probleem. Tot zover nog niets aan de hand.... 
Maar dan... Die kweekbakjes - mét plastic deksel - waren behoorlijk kat-proef, maar jonge zaailingen moeten licht en lucht. Dus de hele vensterbank staat vol met tuinplanten to be en dat is zeer aantrekkelijk voor mijn kleine Pip. Voor mijn jonge katje.
Lekker graven...
En het zijn er altijd veel te veel. Weet je hoeveel zonnebloemen 'in de dop' in één zakje zaad zitten? Maar hoeveel zonnebloemen wil je in je tuin? Twintig? Ik niet. (Ik vind zonnebloemen in de tuin trouwens helemaal niet zo mooi... :-)). En ook al geef ik de helft van mijn zorgvuldig opgekweekte floweringplants aan iedereen die ze maar hebben wil, het blijven er teveel.
 
Dus zit ik nog minstens twee maanden met een huis vol met (een allegaartje aan) bakjes en potjes met daarin uit de kluiten gewassen jonge plantjes. Die ik constant moet bewaken, omdat anders mijn schattige katje de boel ruïneert.

Want ze mogen nog niet naar buiten....
Ik moet wachten tot IJsheiligen (begin mei).

Dus, hoezo lente-kriebels?
 

-X-


Spring is in the air! Kijk op Beleef de Lente van de Vogelbescherming.


27 februari 2015

Breaking news in bloggersland!


Ik val maar meteen met de deur in huis...

Het 'leven' van een blogger gaat niet over rozen.
Het is heel alleenig; je telt alleen mee als je hoge kijkcijfers haalt en de 'concurrentie is moordend' (lekker dramatisch... :-)). Het lijkt inmiddels wel of iedereen blogt of vlogt en met name onder jonge vrouwen is het razend populair. Dromen allemaal van een carrière als super-blogger (of vlogger) en om dat te bereiken gaan sommigen best ver.

Prima! Niks mis mee! Lekker doen!
Maar er zijn er ook veel zoals ik. Die hun passie, hun wetenswaardigheden, verbazing of verwondering willen delen. Die blij zijn met elke nieuwe, maar vooral ook trouwe volger. 
Die niet zijn opgegroeid met alle high tech van tegenwoordig. (Ik ben bijvoorbeeld nog van het Olivetti- en IBM tijdperk. Was blij toen het correctielint werd uitgevonden). Die struikelend het pad van Internet bewandelen; die duizelig worden van alle tips and tricks (die elkaar vaak ook nog eens tegenspreken). Die de social media moeten leren gebruiken om meer volgers te krijgen. Die fouten maken en daarvan willen leren, met als enige insteek (vooralsnog) dat ze het leuk vinden om te bloggen. Het is namelijk vooral héél leuk.
(Kijk voor mijn ups and downs hier en hier en hier.)
Breaking news!
Maar er is hoop! Afgelopen zaterdag meldde ik al dat er iets te gebeuren stond en sinds gisteren is-ie er ook daadwerkelijk: een Facebook-platform voor gerijpte bloggers!
En nu zegt leeftijd natuurlijk niet alles. Zijn je jaarringen niet bepalend. Maar we moet érgens een grens trekken en dat wordt 40+. Een Facebook-netwerk voor veertigplus-bloggers, die via de groep met elkaar kunnen netwerken; elkaar kunnen steunen en adviseren.
Hoe leuk is dat!

Vandaar koffie mét gebak!


-X-


Wil je een kijkje nemen? Of, als je een bloggende veertiger/vijftiger/zestiger bent, lid worden?
https://www.facebook.com/groups/40plusblogger/
Vragen of opmerkingen: 40plusblogger@gmail.com


Founders: Tabitha van Ommen: www.lushlife.nl, Kim van Dam: www.justliketotravel.nl en ondergetekende.

25 februari 2015

De stationary-hype en de ideale werkplek


Stationary betekent letterlijk stilstaand, statisch. Wat er (in dit verband) mee wordt bedoeld is de verzamelnaam voor spullen op je werkplek. Bureau-artikelen. Paperclips, ordners, rolletjes tape, cadeau-labels, post-its, inpakpapier etc. 
Stationary van Hay en Nomess.
Heel erg hip, stationary. De ultieme hebbedingen van dit moment. En daar verbaas ik mij over. Ikea heeft heel veel bureau-spullen en de Hema doet daar niet voor onder. Veel design-merken hebben een eigen collectie en je kunt geen concept-store inlopen of je wordt doodgegooid met, overigens vaak hele mooie papeterie. Bij mij om de hoek is er zelfs een über-hippe winkel, Miscellaneous, die zich heeft gespecialiseerd in (wat we 'vroeger' noemden) kantoorbehoeften. Je weet wel: Gebr. de Winter. Bij Miscellaneous wel heel sjieke kantoorbehoeften.

Wooden workspace Nomess
Begrijp mij goed, ik vind het ook allemaal prachtig. Maar deze bureauaccessoires komen alleen goed tot hun recht op een opgeruimde, mooie, stylish (en liefst nog ergonomisch verantwoorde) werkplek. Je zou trouwens achter je bureau moeten gaan staan, hoorde ik pas. Schijnt beter te zijn. Maar dat terzijde....
De thuis-werkplek volgens Ikea
Wat is de praktijk? Het gros van de mensen moet eerst de bordjes met half opgegeten boterhammen pindakaas en Lego bouwwerkjes opzij schuiven om de laptop te kunnen openen. Of hebben met een beetje mazzel een oud (Ikea)bureautje in het strijk- en rommelkamertje boven.  Werken aan een schragentafel op (de nog niet geïsoleerde) zolder tussen de kampeer- en kerstspullen, naast de miniatuur-treinbaan van manlief.
© Inspiration Feed
© Inspiration Feed

Maar wat moet je dan met je mooie stationary
 
En hoeveel rolletjes washi-tape en (design) notitieblokjes heeft een mens nodig?   
Mijn werkplek aan de keukentafel.


24 februari 2015

Chit chat...


Tijd voor chit chat; oftewel allerhande gekeuvel.
Geïnspireerd, gecharmeerd of gewoon opgewonden over de dingen om mij heen. Things I like, things I love.
Daar gaan we!

Kunst bij Ferm Living.
Kunstenaar Stine Leth maakte in opdracht van Ferm Living dertig gebreide wandpanelen. "Want", zegt oprichter Stine Andersen van dit Deense interieurlabel, "net als Stine Leth houden wij van handgemaakte en unieke stukken". Volgens de webshop zijn er nog achttien stuks beschikbaar.
Maar even dit.
Ik wil hier graag eens een discussie voeren over hoe origineel DIY's zijn.  Ik heb namelijk vaak de neiging om bij bepaalde kunstige uitingen (zoals deze) te denken 'dit of iets degelijks kan ik zelf ook'. En zo zijn er meer mensen. Mijn bedoeling is dan om daadwerkelijk zelf met het idee aan de slag te gaan. Maar mag dat? Kan dat?
Is niet alles al eens eerder bedacht of gemaakt?
Kom ik later nog eens op terug...

Social design: een voorbeeld.
Ik heb al eerder geschreven over een Social Design-project (hier), maar waar hebben we het dan eigenlijk over? Wat is dat: Social Design? Goeie vraag, want dat blijkt nog niet zo simpel. Wikipedia kent het begrip bijvoorbeeld niet.
Lijkt mij ook weer een uitstekend onderwerp voor een blogbericht, dus wordt vervolgd... In de tussentijd aandacht voor een vermeldingswaardig initiatief, namelijk Sweatshop deluxe.
Porseleinen konijn, ontwerp Lise Lefebvre
Dit Rotterdamse design-label biedt jonge designers de mogelijkheid om hun ontwerpen te realiseren. Alle producten zijn uniek en handgemaakt door mensen die - om welke reden dan ook - niet kunnen deelnemen aan het arbeidsproces. Daarnaast gaat 10% van de opbrengst naar de Voedselbank. Mooie sociale spullen! Sociale mooie spullen?

Een vleugje 1001 nachten...
Dat is precies wat ontwerper Mina Abouzahra toevoegt aan door haar ontworpen interieurs. Deze veel-kunner (ze is mede-auteur van het kookboek Proef! Oranjebloesem (2005), over de nieuwe Marokkaanse keuken) heeft een voorliefde voor hout, textiel, koper en marmer. Haar designs zijn verrassend en kleurig.
© Mina Abouzahra, vintage-stoel met (nieuwe) kelim bekleding.
Gaultier voor Eastpak.
De Franse modeontwerper Jean Paul Gaultier ontwierp voor Eastpak zeven rugzakken, geïnspireerd op pilotenpakken, spijkerjacks en biker- en bomberjassen. Vreemd genoeg zijn er maar twee modellen (drie kleuren, limited editions) die de webshop van Eastpak hebben gehaald.

Puik behangetje!
Je ziet het steeds vaker: een wandvullend behang met een afbeelding van een kunstwerk of een eigen (nostalgische) foto. Upload je eigen beeld en na enig vakkundig smeer- en plakwerk (zal nog niet meevallen), heb je uitzicht op loved-ones, een vakantiekiekje of 'n andere levensgrote dierbare herinnering.
Je kunt het werk ook door anderen laten doen. Ter ere van het sterfjaar (125 jaar geleden) van Vincent van Gogh presenteren BN Wallcoverings en het Van Goghmuseum een collectie behang met prints van zijn beroemde werken. Mooi!



Tenslotte even iets over films.
Steeds vaker vinden zoonlief en ik elkaar in de liefde voor speelfilms. Maar dan wel bekeken in een bioscoop (ik haat reclame-breaks). Vandaar dat wij hebben besloten een Cineville-pas aan te schaffen. Heerlijk! Moeten we minstens twee keer in de maand (liefst samen) naar de film. Wat een straf! Dit jaar hebben wij voorspellingen gedaan over wie/welke films de Oscar's in de wacht zouden slepen. Ik ging voor The Truth Of Everything (zie mijn nominatie hier) en zoonlief voor The Birdman.
Allebei (een beetje) gewonnen....


Have a nice day!


Bron: Volkskrant Magazine, Elle Decoration, Eigen Huis & Interieur.



22 februari 2015

Finds!

Je zou door alle, overigens hele leuke beslommeringen helemaal niet meer toekomen aan de rubriek Finds. Dat zou toch wat zijn! Maar hier is 'ie dan. Al een tijdje niet meer weekly, want ook het scoren op rommelmarkt en bij kringloop heeft op een laag pitje gestaan.
Wat een luxe probleem....

Nieuwe lezers zullen bij het onderstaande beeldverhaal wellicht de wenkbrauwen fronsen. Daar kan ik mij wel wat bij voorstellen. Want wat is dat voor een bijeengeraapt, niet nader te definiëren zooitje?
Misschien is enige uitleg op zijn plaats.  
 
Ik heb een ietwat curieuze smaak.
Anders gezegd: ik ben een alleseter.
De meningen zijn verdeeld: West Germany of Italiaans...

Ik vind heel veel dingen mooi, leuk, knap gemaakt en/of stylish. Ik hou van Art Deco, Mid-century Modern, Vintage, Retro, industrieel. Dus als mijn oog valt op iets leuks, dan koop ik het. Ik heb alleen niks met brocante of (tuttig) landelijk. Daar trek ik de lijn.
Klein (6 cm.) gestyleerd vosje.

Deze koopziekte heeft mij vooralsnog heel veel genot (want verslaafd), maar ook verhuisdozen vol met eigenaardigheden opgeleverd. Die staan opgetast in mijn gang. Heel veel dozen, waardoor je je zijwaarts-schuifelend een toegang tot mijn woning moet verschaffen.
Björn Wiinblad, Nymölle Denmark. Ik heb er 5!

De enige remedie tegen deze verzamelzucht is verkopen. Dat is dus prioriteit numero uno.
Amha, Made in Holland, 1953, V19

Ik doe mijn best om de voorraad uit te dunnen. Met zeer wisselend resultaat, overigens. Het mooiste en leukste zou zijn om een eigen winkeltje te beginnen. Een eigen fysieke toko. Dat is mijn droom. Een beetje tutten in mijn eigen rariteitenkabinet. 


Deze wens heb ik nooit eerder op mijn blog 'uitgesproken'. Het was altijd zo'n vage gedachte die maar door mijn hoofd bleef spoken. Maar...., misschien moet ik er toch eens serieus werk van maken. Letterlijk en figuurlijk....
 
 
-X-
 
 
Dit vond ik gisteren. Het is gemerkt: Gerold Porzellan, Bavaria. Maar wat is het!
Wie het weet mag het zeggen... Graag zelfs!


21 februari 2015

Fab forty-ish and up! (vervolg op I like/share... you)

Belofte maakt schuld.
Ik zou nog even terugkomen op mijn bericht van afgelopen maandag. Ik poneerde daar de stelling dat 'oudere jongeren' niet of nauwelijks reageren (liken, sharen etc.) op posts of het moet al een bericht van hun eigen kinderen betreffen :-). En vervolgens, dat populariteit gemeten wordt in het aantal hits, bijgehouden door statistieken-sites.

Lush Life van Tabitha

Het plan was dan ook, om op basis van printscreens van drie verschillende statistieken van mijn eigen blog, aan te tonen hoe betrekkelijk dit soort cijfers zijn. Dat statistieken-sites, de zogenaamde  'beroepstellers', (in mijn geval) tot behoorlijk verschillende getallen komen....
My happy kitchen van blogger Anne-Marie
Maar dat ga ik helemaal niet doen! Dat geloven jullie toch wel? En daarbij: zó niet boeiend...

Wat ik wel ga doen?
Ik ga voorbeelden laten zien van blogs die geschreven zijn door people in their prime. Want als je veel blogs leest zoals ik, dan wordt je (ik) een beetje moe van al dat hittepetitterige gedoe. Zo van: "ik ben vandaag naar de Zara geweest en wil je weten wat ik kocht?" Of: "Vandaag review ik een super budgetproof oogschaduw...."
En nou hoor ik je zeggen: "je hoeft dat toch niet te lezen?" En dan heb je nog gelijk ook! Maar dát wat ik zoek in blogs, zeg maar real life stories geschreven door mensen met recht van spreken, die zijn er niet veel. Of laat ik zeggen, ik ken ze niet. Nog niet....

Just like to travel van Kim

Maar daar gaat verandering in komen. Want ik heb (wij hebben) een plannetje. En - flauw - daar kan ik nog niet veel over zeggen, anders dan dat er een community gaat komen voor bloggers forty-ish and up. Voor bloggers zoals ik. Niet meer zo piep, maar die met passie bloggen over hetgeen hen bezighoudt. Heel 'alleenige', maar in de overtuiging dat er mensen zijn (of moeten zijn) die het leuk vinden over het dagelijkse leven te lezen. Niks glamorous. Gewone huis-tuin-en-keuken-perikelen.

Zo als ik.


-X-


Spannend!


Ps: Even voor de duidelijkheid. Zowel Vosgesparis, als Ing-things, allebei grote blogs, worden gemaakt door veertigplussers. En volgende week tip ik nog drie 'belegen', of moet ik zeggen 'gerijpte', bloggers.

19 februari 2015

Setjes en de kunst van het groeperen.

Van de week ontmoette ik (toevallig eigenlijk) Danielle van de webshop Petrol and Porcelain. Samen met Anita het creatieve duo achter deze inspirerende website. Ik schreef al eerder over hun unieke concept (kan het bericht alleen niet meer terugvinden...:-( ).
Asian Fairy Tale

Want dat is het: een uniek concept. Net als ik én veel van mijn lezers, verknocht aan rommelmarkt en kringloop, maken de dames setjes van hun vondsten. En niet zomaar setjes, want een vaas, een kandelaar en een houten hertje bij elkaar zetten kunnen we allemaal.

Seventy-fourteen
Ook ík hoor vaak dat mensen óf geen tijd hebben om juweeltjes te scoren óf geen gevoel hebben voor (zeg maar) compositie. Ze hebben leuke spulletjes, maar het blijft 'los zand'. Bij styling gaat het om de verhouding tussen hoogte, diepte, vorm, textuur, kleur en dat soort dingen. Daar moet je letterlijk en figuurlijk oog voor hebben.

Good Times
Mixed Culture
Dat is (naar mijn mening) niet of nauwelijks aan te leren. En daar zijn Danielle en Anita heel erg goed in. Schijnbaar willekeurige voorwerpen, die ieder voor zich niet zoveel indruk maken, samensmeden tot een mooi plaatje. Vaak met heel poëtische namen. Als set te koop. Instant een 'verantwoord' styling-hoekje. 
Surrounded by horses
Even over de foto's op de site. Hoor wie het zegt en de beste stuurlui staan aan wal en dat soort dingen...  Dus wie de schoen past, trekke hem aan: op vrijdag 6 maart staat er voor mij een masterclass "Photography & Styling" van Meet The Blogger in/op de agenda. Want wie ben ik.....?
 
 
-X-
 
 
Mooie ensembles zijn het! Kijk vooral eens op hun site.
 
 

18 februari 2015

Van-het-een-komt-het-ander en gordijnen-leed

Het houtwerk in mijn huisje is sinds een week helder wit. Dat weten jullie. Geschilderd door Tim. Die heeft prima werk afgeleverd. Niets dan lof. Maar de gevolgen beschreef ik hier. Overal stof en dus een goede reden om alles weer eens een flinke beurt te geven.
Het aanrechtblad weer in de olie...
Alleen...
Dacht ik vóór deze schilder-exercitie dat de muren heel acceptabel waren, steken zij nu gelig af tegen al dat sprankelende wit van kozijn en deur. Nee hé! Moet ik alle muren gaan witten...
Dan de gordijnen. For the time being hing ik de gordijnen uit het oude huis op. Eerst maar eens kijken. Maar ja, die kunnen nu niet meer. Geen gezicht! Een beetje onbestemd gebroken wit en ook nog eens te kort. Maar wat dan wel? Dát er iets voor de ramen moet, is evident. Of ik zit temet in een etalage. Mijn straat is een doorlopende weg, met heel veel doorlopende mensen ;-)
Dus dubben, afwegen, googelen. Ik ben daar niet goed in. In stoffering. Uiteindelijk en na veel twijfelen zijn het witte rolgordijnen geworden.
Gisteren werden ze afgeleverd. Dus hup, aan de slag! Ja, ja...
Dat moet ik toch kunnen? Rolgordijnen ophangen! Zal lekker worden. Hebben wij toch geen kerels voor nodig?

Maar waarom zit er geen montage-instructie bij? Waarom doet die schroefboormachine zo raar? Hoe kan dat hout van het kozijn zo hard zijn? Waarom schiet die boor steeds weg? Zijn de bitjes nog wel goed? Draait die schroef door? Waarom past dat rolgordijn niet? Ik heb toch goed gemeten? Met welk spul plamuur ik die gemaakte gaatjes weer dicht? Waarom kan die trap niet recht voor het raam staan (die kast krijg ik in m'n eentje niet weg..)?

&%#%^**((%$@!!*^&$%#$@#@!*&^%*&^^%!



- X -


De rolgordijnen hangen.
Maar vraag niet hoe...



17 februari 2015

My week on Instagram

Zo!
Vandaag even wat luchtig gebabbel aan de hand van mijn foto's op Instagram. (Over Instagram: klik hier)

De titel suggereert dat ik heel wat meemaak in 'n week, maar dat valt vies tegen. Desondanks zijn er allerlei momenten en gebeurtenissen die leuk genoeg zijn om vast te leggen. Komt bij dat je de foto's heel makkelijk kunt bijwerken tot redelijk acceptabele kiekjes.
Daar gaan we...
Ik kan niet stilzitten. Ben ik veel te ongeduldig voor. Daarom ben ik altijd aan het frutselen. Zondag maakte ik een plantenhanger. Eerst een proef, met een Tupperware-bakje als model. Toen het echte werk. Dead simple!  Tien minuutjes werk.
De lente nadert en dan begint het bij mij te kriebelen. Dan wil ik zaaien. Niets leuker dan een zaadje in de grond stoppen en het wordingsproces volgen. Het maakt mij niet uit wát er groeit, áls het maar groeit. Bij mijn Dirk kocht ik zonnebloem- en pelargoniumzaad (€ 0,99!). En van bovenbuurman Donny kreeg ik allerhande spannend kweekspul. Hij bestelt veelvuldig in China, dus daarom heb ik nu Bonsai apple- and lemontree en mini meloenzaad en (bijzonder!) Himalayan Orchid. Dus van de week een kweektafeltje maken.....
Ik kijk elke avond (als ik thuis ben) naar DWDD en aansluitend het Journaal. Met een haakwerkje. Verstand op nul en haken maar. Trouwens: nu even niet, want ik ben begonnen met Het Wandkleed.
Maar als die af is (zucht!), dan ga ik weer verder met deze vrolijke vlaggenlijn in wording. Zou leuk staan in een meisjeskamer. Alleen bij wie?
Volgens mij heel herkenbaar. In veel Nederlandse huishoudens wordt heel wat af gehaakt, gebreid, gequilt (?) en gepatchworkt (?). Maar wat moeten we ermee! Met al die met liefde gemaakte knutseltjes.


-X-


Er broeit iets in mijn brein....
Kunnen we geen ruilsysteem opzetten? Let's swap! Jij mijn vlaggenlijn, dan krijg ik van jou....... Zoiets.
Misschien hebben jullie een idee?

16 februari 2015

I like/share/tweet/retweet/pin you! (a blog story)

Ik schreef er al eerder over. Over mijn onkunde op het gebied van ICT.
 
Inmiddels een vertrouwd beeld: hele jonge kinderen, kleuters nog, die verschrikkelijk handig en vliegensvlug zijn mét en óp smartphone, IPad, laptop en/of spelcomputer. En ziedaar: de nieuwe generatiekloof... Hoe hip, modern, vrijdenkend en jong van geest (en uiterlijk) mijn leeftijdsgenoten ook mogen zijn; het gros zal een niet meer in te halen achterstand hebben voor wat betreft computergebruik. Voor 'high-tech'. Zoals ik.... Met een beetje mazzel kunnen ze een bestelling doen bij Bol.com en Hema.nl of een spelletje patience of mahjong spelen, maar daarmee houdt het wel zo'n beetje op....
Rome, 2014
Gelukkig heb ik mij omringt met een paar mensen die mij, vaak heel geduldig, willen bijstaan. Maar het gaat niet meer goedkomen. Mijn kinderen vraag ik niet meer. Die verzuchten onmiddellijk: hé mam..., dat weet je nou toch wel :-(.
Nou, nee. Niet, dus! Het beklijft niet. Of niet meer.  
Dat gezegd hebbende, kom ik tot een andere vaststelling. 'Oudere jongeren' reageren niet of nauwelijks of het moet al een bericht van hun eigen kinderen zijn. Ik heb begrepen dat sommige mensen hun FB-account opzeggen, omdat zij niet geconfronteerd willen worden met de soms/vaak/altijd (doorhalen wat van toepassing is...) gênante berichten en reacties van, overigens vaak goedbedoelende moeders en tantetjes. Maar dat terzijde...
'Ouderen' liken veel minder. Sharen mondjesmaat. Zitten niet op Twitter, dus (re)tweeten niet. Dat zit, letterlijk én figuurlijk, niet in hun genen.
Dus als ik mijn 'populariteit' zou moeten afmeten aan het aantal likes, shares, tweets of pins op of over mijn blog, dan kan ik beter ophouden... Want zo gaat wel. That's what counts! Met dat soort cijfers wordt vandaag de dag gemeten. En daar zijn dan weer sites voor. Die meten... Rekenen om wat je, op basis van het aantal bezoekers, kunt of zou kunnen verdienen. Want meten is weten. Toch?
Of niet?
 
 
-X-
 
 
Wordt vervolgd....
(Hoe betrouwbaar zijn statistieken.) 
 
 

15 februari 2015

Oh my goodness...

Wat heb ik aangehaald....!?

Ken je dat? Dat je in al je onnozelheid iets aanbiedt te doen. Je denk dat kan ik/kunnen wij zelf ook. Dus weet je wat? We doen het gewoon... Zelf! Ik weet hoe het moet.
Jij ontwerpt en dan voer ik het voor je uit. Jij hebt immers niet (zo)veel tijd.

Ik heb het toch echt zelf aangeboden. Om een wandkleed te knopen voor dochterlief. Over een maand of twee betrekt zij een allerliefste etage. Een mooi, licht appartement. Haar eerste echte grote-mensen-koophuis. En ja, daar wil zij een geknoopt wandkleed. Had ze wel eens ergens gezien en dat leek haar toch zóóóó leuk.
En geen kleintje, hoor... Nee, dochterlief wil huge! Wandvullend. Zij heeft vastomlijnde, duidelijke ideeën over hoe ze het wil (kind van d'r moeder...:-). Toen de portee van deze wens tot mij doordrong, kon ik niet anders dan piepen dat zo'n enorm kleed veel te zwaar zou worden (saved by the bell...). Nu hebben we een compromis. Hij wordt 2 x 1,5 meter. (Is nog groot, hoor!).
De kleurstelling? Turquoise, groenig, blauwig... Haar lievelingskleuren. En natuurlijk low budget, dus alle benodigde materialen dienen aangeschaft te worden op rommelmarkt of in kringloop. Het is verbazingwekkend hoeveel wol je dan nog tegenkomt.
Allemaal van mensen die ooit grootse plannen hadden (bijvoorbeeld om een wandkleed te knoppen), maar waarbij halverwege de moed in de schoenen zonk...

Wens me maar sterkte....!


- X -


PS: lastig foto's maken met zo'n kleine, nieuwsgierige opdonder...



Back to Top